Kusacz czarnogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kusacz czarnogłowy
Crypturellus soui
(Hermann, 1783)
Kusacz czarnogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd paleognatyczne
Rząd kusacze
Rodzina kusacze
Rodzaj Crypturellus
Gatunek kusacz czarnogłowy
Synonimy
  • Tinamus soui Hermann, 1783[1]
Podgatunki
  • C. s. meserythrus (P. L. Sclater, 1860)
  • C. s. modestus (Cabanis, 1869)
  • C. s. capnodes Wetmore, 1963
  • C. s. poliocephalus (Aldrich, 1937)
  • C. s. panamensis (Carriker, 1910)
  • C. s. mustelinus (Bangs, 1905)
  • C. s. soui (Hermann, 1783)
  • C. s. andrei (Brabourne & Chubb, 1914)
  • C. s. caucae (Chapman, 1912)
  • C. s. harterti (Brabourne & Chubb, 1914)
  • C. s. caquetae (Chapman, 1915)
  • C. s. nigriceps (Chapman, 1923)
  • C. s. albigularis (Brabourne & Chubb, 1914)
  • C. s. inconspicuus Carriker, 1935
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kusacz czarnogłowy (Crypturellus soui) – gatunek ptaka z rodziny kusaczy (Tinamidae).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Kusacz czarnogłowy jest długi na około 22–24 cm, waży 220 g. Jest to bardzo skryty i samotniczy gatunek. Pomimo tego, że jest podobny do kuraków, takich jak przepiórka czy głuszec, nie jest w żadnym stopniu powiązany z tymi zwierzętami. To przysadzisty ptak rozpoznawany po niewielkich rozmiarach i braku czuba z piór na głowie. Ma przeważnie ciemnobrązowe upierzenie, a tylko na głowie szare. Pióra pod gardłem są nieco bledsze. Jego dziób jest brązowawy, brzuch cynamonowy, płowożółty. Samice są poniżej ubarwione jaśniej, niż osobniki męskie – na rudo-brązowo. Nogi mogą być szarawe, oliwkowe albo żółtawe. Składają na ziemi dwa błyszczące, ciemnofioletowe jaja.

Kusacze czarnogłowe wydają długi, drżący gwizd, który jest słyszalny głównie o zmierzchu.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Habitatem kusacza czarnogłowego są wilgotne lasy położone na dużej wysokości (około 2000 m n.p.m.), jak również inne wilgotne, wysoko położone siedliska w Centralnej i Południowej Ameryce, aż po południową Brazylię. Występuje na terenach od południowego Meksyku, przez Panamę po Amerykę PołudniowąKolumbię, Wenezuelę oraz Gwineę, Ekwador, Peru, północną Boliwię i większą część Brazylii.

Kusacz czarnogłowy jest rzadko widziany w ciemnych, gęstych lasach. Może być lokalizowany przez swoje rozwlekłe, podobne do gwizdu wołania (delikatne, opadające, ciche rżenie; również cykl pojedynczych nut, tempo wzrastające na końcu), wykonywane przez obie płcie. Żywi się nasionami, jagodami i niektórymi owadami.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Sezon rozrodczy kusacza czarnogłowego przebiega od maja do października. Jego gniazdo jest małym zagłębieniem w podszyciu leśnym, czasami wyściełanym kilkoma liśćmi, umiejscowionym przy drzewie lub krzaku. Ptak składa dwa błyszczące, ciemnofioletowe, barwne jaja, chociaż zdarza się, że znosi tylko jedno. Rozmiar jajek wynosi około 41 na 32 mm. Są wysiadywane przez osobnika męskiego. Młode szybko dojrzewają i mogą biegać niedługo po wylęgnięciu.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilkanaście podgatunków C. soui[3][1]:

  • Crypturellus soui meserythrus – od Meksyku po Honduras.
  • Crypturellus soui modestus – od Nikaragui po Panamę.
  • Crypturellus soui capnodes – północno-zachodnia Panama.
  • Crypturellus soui poliocephalus – zachodnia Panama.
  • Crypturellus soui panamensisWyspy Perłowe w Panamie.
  • Crypturellus soui mustelinus – północno-wschodnia Kolumbia.
  • Crypturellus soui soui – od wschodniej Kolumbii po Gujanę i północną Brazylię.
  • Crypturellus soui andreiTrynidad.
  • Crypturellus soui caucae – zachodnia Kolumbia.
  • Crypturellus soui harterti – północno-zachodnia Kolumbia i zachodni Ekwador.
  • Crypturellus soui caqueta – południowo-wschodnia Kolumbia.
  • Crypturellus soui nigriceps – wschodni Ekwador.
  • Crypturellus soui albigularis – wschodnia Brazylia.
  • Crypturellus soui inconspicuus – centralna Boliwia.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Little Tinamou (Crypturellus soui) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 14 lipca 2012].
  2. Crypturellus soui. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Order Tinamiformes (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 14 lipca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]