Kusacz pampasowy
| Kusacz pampasowy | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | paleognatyczne |
| Rząd | kusacze |
| Rodzina | kusacze |
| Gatunek | kusacz pampasowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Eudromia elegans[1] | |
| I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1832 | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Kusacz pampasowy (kurak stinamu) (Eudromia elegans) - średni ptak lądowy z rodziny kusaczy, zamieszkujący Argentynę i Chile.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
- Wygląd zewnętrzny
- Ptak pokroju kuropatwy, z małą głową i krótkimi skrzydłami. Samiec i samica ubarwione podobnie, jednak samica nieco bardziej kontrastowa. Wierzch ciała brązowy z białymi i czarnymi plamkami. Szyja i pierś rdzawożółta z ciemnym rysunkiem, brzuch żółty. Głowa brązowa z białymi kresami. Na głowie czub z piór, zazwyczaj złożony do tyłu, może być jednak stroszony. Dziób krótki i cienki, lekko zakrzywiony do dołu. Nogi w kolorze od jasnoszarego do szarobrązowego, z trzema dużymi palcami skierowanymi do przodu (brak tylnego palca).
- Rozmiary
- dł. ciała: ok. 37-41 cm
- Waga
- ok. 400-520 g
- Zachowanie
- Prowadzi naziemny tryb życia. Prawie w ogóle nie lata, jedynie w sytuacji zagrożenia podrywa się na chwilę w powietrze, by za chwilę wylądować. Zimą kusacze pampasowe zbierają się w grupki od 6 do 30 ptaków i wspólnie przemierzają duże połacie terenu w poszukiwaniu pożywienia. Latem, kiedy jest obfitość pożywienia, pozostają z reguły na niewielkim obszarze.
[edytuj] Środowisko
Otwarte, suche tereny trawiasto-krzewiaste: pampa, puna i chaco. Występują na wysokościach od poziomu morza do 2500 m n.p.m.
[edytuj] Pożywienie
Wszystkożerne. Głównie nasiona i owoce zbierane z ziemi lub niskich krzewinek, ale także pąki, liście, kwiaty, a nawet korzonki. Zjadają również owady i ich larwy oraz mięczaki. Z reguły zimą są wyłącznie roślinożerne, a latem, kiedy występuje obfitość owadów, przestawiają się bardziej na pokarm zwierzęcy. Aby ułatwić rozdrabnianie pokarmu, połykają małe kamyki.
[edytuj] Lęgi
Samce żyją w poligamii, a samice w poliandrii. Wyprowadzają jeden lęg w roku (w przypadku poliandrii może być kilka zniesień), od czerwca-sierpnia aż po listopad. Większość jaj jest składana w październiku.
- Gniazdo
- Na ziemi, uwite z części roślin.
- Jaja
- Samica składa 5-9 jaj w kilku gniazdach. Jaja są owalne, błyszczące, w różnych kolorach: zielone, turkusowe, ciemnoczerwone lub ciemnobrązowe, zawsze jednolicie ubarwione, bez plamek.
- Wysiadywanie
- Jaja wysiadywane są przez samca, od zniesienia pierwszego jaja przez okres 20-21 dni. Samiec siedzi na jajach nieprzerwanie przez długie godziny, opuszczając gniazdo tylko rano w celu znalezienia pożywienia.
- Pisklęta
- Pisklęta są okryte gęstym, niepozornie ubarwionym puchem. Są wychowywane przez samca.
[edytuj] Status i ochrona
Występuje dość powszechnie i nie jest gatunkiem zagrożonym, choć jego liczebność spada ze względu na polowania i degradację środowiska.
Naturalnymi wrogami kusaczy pampasowych są skunksy, lisy, dzikie koty oraz ptaki drapieżne, takie jak myszołów rdzawogrzbiety.
[edytuj] Podgatunki
Wyróżnia się 10 podgatunków, zamieszkujących odpowiednio:
- Eudromia elegans elegans - Argentyna środkowa
- Eudromia elegans albida - Argentyna zachodnia
- Eudromia elegans devia - Argentyna południowo-zachodnia
- Eudromia elegans intermedia - Argentyna północno-zachodnia
- Eudromia elegans magnistriata - Argentyna północno-zachodnia
- Eudromia elegans multiguttata - Argentyna wschodnia
- Eudromia elegans numida - Argentyna środkowa
- Eudromia elegans patagonica - środkowe Chile i Argentyna
- Eudromia elegans riojana - Argentyna północno-zachodnia
- Eudromia elegans wetmorei - Argentyna zachodnia
Przypisy
- ↑ Eudromia elegans w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Eudromia elegans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
