Kusacz pampasowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kusacz pampasowy
Eudromia elegans[1]
I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1832
Kusacz pampasowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd paleognatyczne
Rząd kusacze
Rodzina kusacze
Rodzaj Eudromia
Gatunek kusacz pampasowy
Podgatunki
  • E. e. intermedia (Dabbene & Lillo, 1913)
  • E. e. magnistriata Olrog, 1959
  • E. e. riojana Olrog, 1959
  • E. e. albida (Wetmore, 1921)
  • E. e. wetmorei Banks, 1977
  • E. e. numida Banks, 1977
  • E. e. elegans I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1832
  • E. e. multiguttata Conover, 1950
  • E. e. devia Conover, 1950
  • E. e. patagonica Conover, 1950
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kusacz pampasowy, kurak stinamu (Eudromia elegans) – gatunek średniego ptaka lądowego z rodziny kusaczy (Tinamidae), zamieszkujący Argentynę i Chile.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny 
Ptak pokroju kuropatwy, z małą głową i krótkimi skrzydłami. Samiec i samica ubarwione podobnie, jednak samica nieco bardziej kontrastowa. Wierzch ciała brązowy z białymi i czarnymi plamkami. Szyja i pierś rdzawożółta z ciemnym rysunkiem, brzuch żółty. Głowa brązowa z białymi kresami. Na głowie czub z piór, zazwyczaj złożony do tyłu, może być jednak stroszony. Dziób krótki i cienki, lekko zakrzywiony do dołu. Nogi w kolorze od jasnoszarego do szarobrązowego, z trzema dużymi palcami skierowanymi do przodu (brak tylnego palca).
Rozmiary 
dł. ciała: ok. 37-41 cm
Waga 
ok. 400-520 g
Zachowanie 
Prowadzi naziemny tryb życia. Prawie w ogóle nie lata, jedynie w sytuacji zagrożenia podrywa się na chwilę w powietrze, by za chwilę wylądować. Zimą kusacze pampasowe zbierają się w grupki od 6 do 30 ptaków i wspólnie przemierzają duże połacie terenu w poszukiwaniu pożywienia. Latem, kiedy jest obfitość pożywienia, pozostają z reguły na niewielkim obszarze.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Otwarte, suche tereny trawiasto-krzewiaste: pampa, puna i chaco. Występują na wysokościach od poziomu morza do 2500 m n.p.m.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Wszystkożerne. Głównie nasiona i owoce zbierane z ziemi lub niskich krzewinek, ale także pąki, liście, kwiaty, a nawet korzonki. Zjadają również owady i ich larwy oraz mięczaki. Z reguły zimą są wyłącznie roślinożerne, a latem, kiedy występuje obfitość owadów, przestawiają się bardziej na pokarm zwierzęcy. Aby ułatwić rozdrabnianie pokarmu, połykają małe kamyki.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Samce żyją w poligamii, a samice w poliandrii. Wyprowadzają jeden lęg w roku (w przypadku poliandrii może być kilka zniesień), od czerwca-sierpnia aż po listopad. Większość jaj jest składana w październiku.

Gniazdo 
Na ziemi, uwite z części roślin.
Jaja 
Samica składa 5-9 jaj w kilku gniazdach. Jaja są owalne, błyszczące, w różnych kolorach: zielone, turkusowe, ciemnoczerwone lub ciemnobrązowe, zawsze jednolicie ubarwione, bez plamek.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez samca, od zniesienia pierwszego jaja przez okres 20-21 dni. Samiec siedzi na jajach nieprzerwanie przez długie godziny, opuszczając gniazdo tylko rano w celu znalezienia pożywienia.
Pisklęta 
Pisklęta są okryte gęstym, niepozornie ubarwionym puchem. Są wychowywane przez samca.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Występuje dość powszechnie i nie jest gatunkiem zagrożonym, choć jego liczebność spada ze względu na polowania i degradację środowiska.

Naturalnymi wrogami kusaczy pampasowych są skunksy, lisy, dzikie koty oraz ptaki drapieżne, takie jak myszołów rdzawogrzbiety.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 10 podgatunków, zamieszkujących odpowiednio[3][4]:

  • Eudromia elegans intermedia - północno-zachodnia Argentyna
  • Eudromia elegans magnistriata - północno-zachodnia Argentyna
  • Eudromia elegans riojana - północno-zachodnia Argentyna
  • Eudromia elegans albida - zachodnia Argentyna
  • Eudromia elegans wetmorei - zachodnia Argentyna
  • Eudromia elegans numida - środkowa Argentyna
  • Eudromia elegans elegans - środkowa Argentyna
  • Eudromia elegans multiguttata - wschodnia Argentyna
  • Eudromia elegans devia - południowo-zachodnia Argentyna
  • Eudromia elegans patagonica - środkowe Chile i Argentyna

Przypisy

  1. Eudromia elegans w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Eudromia elegans. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Order Tinamiformes (ang.). IOC World Bird List: Version 4.3. [dostęp 09 października 2014].
  4. Elegant Crested Tinamou (Eudromia elegans) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 14 lipca 2012].