Kusacz rdzawogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kusacz rdzawogłowy
Nothocercus julius[1]
(Bonaparte, 1854)[2]
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada paleognatyczne
Rząd kusacze
Rodzina kusacze
Rodzaj Nothocercus
Gatunek kusacz rdzawogłowy
Synonimy
  • Tinamus julius Bonaparte,1854[2]
  • Nothocercus bourcieri Bonaparte,1856[3]
  • Nothocercus salvadorii Chubb, 1914[4]
  • Nothocercus fuscipennis Chapman, 1921[5]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[6]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Kusacz rdzawogłowy (Nothocercus julius) – gatunek ptaka z rodziny kusaczy (Tinamidae), zamieszkujący Amerykę Południową.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson po raz pierwszy opisany przez Bonaparte w 1854 roku pod nazwą Tinamus julius[2]. Jako lokalizację holotypu autor wskazał Kolumbię[2]. W rodzaju Nothocercus umieścił go ten sam autor w 1856 roku[3]. Zasugerowano że populacja peruwiańska może stanowić nieopisany podgatunek różniący się od reszty populacji tego ptaka, lecz stan ten wymaga badań[7]. Takson monotypowy, nie wyróżniono podgatunków[7][8].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ptak ten zamieszkuje środkową Kolumbię i skrajnie zachodnią Wenezuelę do Ekwadoru i Peru (południowo-środkowe Cuzco)[7][8][9][10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 35-41 cm[7]. Ptak o zmiennym ubarwieniu od bardzo rdzawego do oliwkowego lub brązowego. Czubek głowy barwy od kasztanowatej do czarno-brązowej, boki nieco jaśniejsze. Podbródek i gardło koloru białego[7]. Upierzenie szyi i grzbietu od oliwkowo-brązowego do rdzawo-brązowego. Na grzbiecie wąskie, czarne paski. Pokrywy naskrzydłowe ubarwione podobnie do grzbietu z płowymi plamkami. Lotki brązowo-szare[7]. Pierś i dolna część ciała w kolorze gliny lub cynamonowo-brązowa, z tyłu wąskie, czarne paski. Dziób czarniawy, dolna część żuchwy bledsza[7]. Tęczówki ciemnobrązowe. Nogi koloru niebiesko-szarego[7]. Obie płcie ubarwione podobnie. Młodociane osobniki mają na ogół jaśniejsze ubarwienie.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek prawdopodobnie osiadły. Zamieszkuje lasy deszczowe bogate w drzewa paproci i w epifity takie jak bromelie, mchy, porosty i storczyki do wysokości 1700-3400 (głownie powyżej 2300) m n.p.m.[7]. Preferuje otwarte tereny z małymi drzewami[7]. Spotykany też w lasach strefy umiarkowanej tuż poniżej linii drzew. Zwykle spotykany pojedynczo lub w małych grupach. Dieta słabo poznana, najprawdopodobniej spożywa nasiona i owoce uzupełniając to pokarmem zwierzęcym[7].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Sezon rozrodczy w Kolumbii przypada na czerwiec-sierpień[7]. Puchate upierzenie piskląt jest podobne do dorosłych z czarnymi znaczeniami na głowie. Brak informacji na temat ilości składanych jaj i wychowu młodych.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[6]. Globalna wielkość populacji nie jest znana, ale określa się ją jako rzadką[11]. Główne zagrożenie dla tego gatunku stanowi wylesianie i zmiana jego siedliska na grunty rolne. Siedliska na stromych zboczach stosunkowe nienaruszone[7].

Przypisy

  1. Nothocercus julius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 C. L. Bonaparte, 1854. Comptes Rendus hebdomadaires des séances de l'Académie des Sciences, 38, s. 663.
  3. 3,0 3,1 C. L. Bonaparte, 1856. Comptes Rendus hebdomadaires des séances de l'Académie des Sciences, 42, s. 881.
  4. C. Chubb, 1914. Bulletin of the British Ornithologists' Club, 33, s. 95.
  5. F. M. Chapman, 1921. Description of Proposed New Birds from Columbia, Eucador, Peru and Brazil. American Museum Novitates, no. 18, s. 1.
  6. 6,0 6,1 Nothocercus julius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  7. 7,00 7,01 7,02 7,03 7,04 7,05 7,06 7,07 7,08 7,09 7,10 7,11 7,12 J. Cabot, F. Jutglar, C. J. Sharpe: Tawny-breasted Tinamou (Nothocercus julius). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2014. [dostęp 2014-05-22]. (ang.)
  8. 8,0 8,1 Frank Gill, David Donsker: Family Tinamidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-05-22].
  9. Tawny-breasted Tinamou Nothocercus julius (ang.). BirdLife International. [dostęp 2014-05-22].
  10. Denis Lapage: Kusacz rdzawogłowy (Nothocercus julius) (Bonaparte, 1854). Avibase. [dostęp 2014-05-22].
  11. Douglas F. Stotz: Neotropical Birds: Ecology and Conservation. Chicago: The University of Chicago Press, 1996. ISBN 0-226-77629-8.