Kusaczka białolica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kusaczka białolica
Grallaria ridgelyi
Krabbe, Agro, Rice, Jácome, Navarrete & Sornoza, 1999
Kusaczka białolica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd pierwowróblowce
Rodzina kusaczki
Rodzaj Grallaria
Gatunek kusaczka białolica
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kusaczka białolica (Grallaria ridgelyi) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kusaczek. Odkryta została w 1997 roku w południowym Ekwadorze, lecz występuje również w północnym Peru. Zagrożona wyginięciem.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wymiary holotypu: skrzydło 130 mm (złożone), ogon 59,6 mm, dziób od nozdrzy 19,3 mm, skok 67,1 mm. Masa ciała u samców 176-204 g, u samic 152-182 g. Samice cechują ponadto mniejsze wymiary średnie[2].

Kusaczka białolica posiada czarny wierzch głowy, szeroką na 1-2 mm obrączkę oczną z piór, plamy na policzkach oraz przednią część pokryw usznych. Przez kantarek oraz okolice pod okiem biegnie biały pas. Brak jest piór szczeciniastych (rictal bristle), jedynie kilka piór z kantarka posiada stosiny przypominające takowe. Pas za okiem (słabo widoczny), tylna część pokryw usznych oraz boki szyi jasnoszare. Kark czarny, jednak przechodzi w oliwkowozielony na grzbiecie i reszcie wierzchu ciała. Wszystkie pióra na grzbiecie posiadają czarniawe stosiny. Sterówki w liczbie 12 w kolorze umbry. Trzy najbliższe ciału lotki II rzędu oraz pozostałe na chorągiewkach zewnętrznych są jasnokasztanowe. Zewnętrzne chorągiewki lotek I rzędu (w liczbie 10) cynamonowe. Pokrywy podskrzydłowe I rzędu czarne. Dziób czarny, tęczówki czerwonobrązowe, nogi i stopy szaroniebieskie[2].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla południową Kolumbię oraz północne Peru, całkowity zasięg występowania szacowany jest na 80 km²[3]. Środowisko życia stanowią wilgotne górskie lasy z zaroślami bambusów. Najwyższa wysokość, na jakiej odnaleziono przedstawicieli kusaczek białolicych wynosiła 2680 m n.p.m. i pokrywała się z górną granicą występowania drzew z rodzaju Cecropia[2].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Na rok 2013 gniazdo opisano jedynie raz. Mieściło się na epificie rosnącym z boku martwego pnia. Miało kształt dużej kuli, zbudowanej głównie z martwego materiału roślinnego. Zaobserwowano jedno pisklę, 5 dni przed opierzeniem karmione z częstotliwością średnio 1,96 posiłku na godzinę przez oba ptaki z pary[4].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Przez BirdLife International gatunek sklasyfikowany został jako zagrożony wyginięciem (EN, Endangered). Populacja szacowana na nie więcej niż 700 osobników, prawdopodobnie o trendzie spadkowym. Zagrożenie stanowi niepokojenie ptaków przez transport oraz wycinkę lasów i wydobycie złota, co ma miejsce nawet na terenie Parku Narodowego Podocarpus. Ogółem kusaczka białolica spotykana jest na terenie dwóch obszarów uznanych za Important Bird Area, drugi to Rezerwat Tapichalaca[3].

Przypisy

  1. Grallaria ridgelyi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Krabbe, N.; Agro, D. J.; Rice, N. H.; Jacome, M.; Navarette, L.; Sornoza M, F.. A new species of antpitta (Formicariidae: Grallaria) from the southern Ecuadorian Andes. „The Auk”. 116, s. 882-890, 1999. 
  3. 3,0 3,1 Jocotoco Antpitta Grallaria ridgelyi. BirdLife International. [dostęp 1 listopada 2013].
  4. Harold F. Greeney & Mery E. J. Juiña. First Description of the Nest of Jocotoco Antpitta (Grallaria ridgelyi). „The Wilson Journal of Ornithology”. 122 (2), 2010.