Kwadowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
wędrówki plemion germańskich od II wieku p.n.e do IV wieku n.e.

Kwadowie nazywani też Swewami byli germańskim (swewskim) ludem, mieszkającym w starożytności w dorzeczu rzek Nidda, Fulda i Lahn.

W latach 55 i 53 p.n.e. wyprawiał się przeciw nim Juliusz Cezar, zwyciężył ich Druzus. Po tej klęsce - w roku 8 p.n.e. - wywędrowali na pogranicze Moraw i Śląska. Należeli do hord Marboda, lecz po jego rozbiciu uznali zwierzchnictwo rzymskie.

W czasie podległości Rzymowi, od 21 roku n.e., Kwadowie tworzyli własny organizm państwowy - "Regnum Vannianum", przez który przebiegał szlak bursztynowy. Utrzymywali ożywione kontakty polityczne i gospodarcze z cesarstwem rzymskim, dzięki czemu przodowali cywilizacyjnie wśród ludów barbarzyńskich. W roku 167, wraz z Markomanami, najechali rzymską Panonię, dając tym samym początek wojnom markomańskim. W roku 171 cesarz Marek Aureliusz dowodził udaną wyprawą przeciwko nim.

W roku 406 wyruszyli, wraz z Wandalami, na tereny obecnej Hiszpanii, a częściowo też z Longobardami do Italii. Państwo Swewów na Półwyspie Iberyjskim podbili w roku 585 Wizygoci.