Kwakwala
Kwakwala (ang. Kwakiutl, Kwakiutlowie, Kwakwaka'wakw) - grupa plemion Indian północnoamerykańskich zamieszkujących północną część wyspy Vancouver i sąsiadującego z nią przez cieśninę Królowej Charlotty lądu stałego w kanadyjskiej prowincji Kolumbia Brytyjska. W przeszłości posługiwali się językiem kwak'wala, który wraz z językiem spokrewnionych sąsiadów z południa, Indian Nuu-chah-nulth (Nootka), należał do wakaskiej (ang. wakashan) rodziny językowej. Współcześnie używają języka angielskiego i w znacznym stopniu zintegrowali się z otoczeniem.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Ich tradycyjna kultura, badana m.in. przez Franza Boasa, który opublikował ponad 5 tysięcy stron odnośnie tych plemion, była typowa dla tubylczych ludów Północno-Zachodniego Wybrzeża (totemy, potlacz, długie domy, gospodarka morska). Dużą rolę w kulturze ludzi Kwakwala miała obróbka drewna. Społeczeństwo było bardzo zhierarchizowane, co miało spore odzwierciedlenie w śpiewanych pieśniach, strojach i maskach. Ludzie Kwakwakla żyli głównie z rybołówstwa.
Liczebność [edytuj]
W 1780 r. było ich ok. 4,5 tys. Na przełomie XIX w. i XX w. ich liczba znacznie spadła w wyniku chorób sprowadzonych przez europejskich osadników, a tradycyjne związki społeczne, sposoby gospodarowania i kultura uległy w znacznym stopniu upadkowi. Od połowy XX w. ich liczba stopniowo rośnie i wynosiła w latach dziewięćdziesiątych XX wieku 2000 osób[1]. Obecnie ok. 5500 osób[potrzebne źródło]. Wzrasta też zainteresowanie tradycyjną kulturą, sztuką i językiem kwak'wala (mówi nim mniej niż 300 osób, czyli mniej niż 5% społeczności))[2].
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Encyklopedia Audiowizualna Britanica Ludy i Języki, s. 92.
