Kwas diazotowy(I) (kwas podazotawy[a]), H2N2O2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenowych kwasów azotu, zawierający dwa atomy azotu na stopniu utlenienia I. Jest kwasem słabym i nietrwałym, ma budowę dimeryczną, HON=NOH.
Otrzymać go można w reakcji diazotanu(I) srebra z eterowym roztworem HCl w warunkach ściśle bezwodnych, w atmosferze gazu obojętnego[2]. Tworzy bezbarwne kryształy krystalizujące z eteru, które łatwo ulegają rozkładowi, a ogrzane wybuchają. Wybuch może nastąpić też bez widocznej przyczyny. W obecności stałego KOH ulega samozapłonowi[2]. W roztworze wodnym powoli rozkłada się z wydzieleniem podtlenku azotu.
Kwas diazotowy(I) tworzy sole: wodorodiazotany(I) zawierające anion [HON=NO]− oraz diazotany(I) z anionem [ON=NO]2−. Diestry kwasu diazotowego(I), RON=NOR, są nietrwałe i rozkładają się do azotu i wolnych rodników[4].
Izomerem kwasu diazotowego(I) jest nitroamid, H2N−NO2.
Uwagi
Przypisy
- ↑ Kwas diazotowy(I) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Georg Brauer (red.): Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. T. vol. 1. New York • London: Academic Press, 1963, s. 492-493.
- ↑ Naming and Indexing of Chemical Substances for Chemical Abstracts. 2007 Edition. American Chemical Society, 2008, s. ¶ 219.
- ↑ Bent, Henry A.. Structural chemistry of donor-acceptor interactions. „Chemical Reviews”. 68 (5), s. 587-648, 1968. doi:10.1021/cr60255a003.
Bibliografia [edytuj]
- Egon Wiberg, Arnold Frederick Holleman: Inorganic Chemistry. Elsevier, 2001. ISBN 0123526515.
