Kwas fusydowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kwas fusydowy
Kwas fusydowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C31H48O6
Masa molowa 516,71 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 6990-06-3
PubChem 3000226[1]
Klasyfikacja
ATC D06 AX01
D09 AA02
J01 XC01
S01 AA13

Kwas fusydowyorganiczny związek chemiczny, naturalny antybiotyk bakteriostatyczny o budowie steroidowej. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu syntezy białka bakterii[2].

Podczas stosowania kwasu fusydowego szybko dochodzi do powstawania oporności bakterii na ten antybiotyk, dlatego zaleca się stosowanie go w połączeniach z innymi antybiotykami, najlepiej z takimi, z którymi wykazuje działanie synergistyczne (cefalosporyny, penicyliny izoksazolinowe, wankomycyna ryfampicyna). Nie należy natomiast łączyć kwasu fusydowego z fluorochinolonami, ponieważ wykazują one między sobą działanie antagonistyczne. Kwas fusydowy wykazuje również oporność krzyżową z cefalosporynami[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy kwas fusydowy udało się uzyskać w 1960 roku w duńskim mieście Ballerup z hodowli grzyba Fussidium coccineum izolowanego z kału małpy. Po raz pierwszy został wprowadzony do terapii w 1962 roku w Danii[3].

Zakres działania[edytuj | edytuj kod]

Kwas fusydowy jest stosowany głównie na Staphylococcus aureus (działa on na szczepy MRSA). Oprócz tych bakterii jest on skuteczny również na Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae, Bordetella pertussis, Corynebacterium diphteriae, Clostridium difficile, Mycobacterium leprae, (również słaba aktywność w stosunku do Mycobacterium tuberculosis)[3].

Farmakokinetyka[edytuj | edytuj kod]

Kwas fusydowy dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i dobrze przenika do narządów i tkanek w tym do kości i płynu stawowego. Przechodzi również przez łożysko oraz do mleka kobiet karmiących[3].

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazaniami do stosowania kwasu fusydowego jest niewydolność wątroby lub ciąża[3].

Przypisy

  1. Kwas fusydowy – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Wojciech Kostowski i Zbigniew S. Herman: Farmakologia. Wyd. III. T. 2. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 344.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Danuta Dzierżanowska: Antybiotykoterapia praktyczna. Wyd. V. α-medica press, 2009, s. 185, 186.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.