Kwas sulfaminowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwas sulfaminowy
Kwas sulfaminowy Kwas sulfaminowy

Sample of sulfamic acid.jpg
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny H3NO3S
Inne wzory H2NSO3H, SO2(OH)NH2
Masa molowa 97,09 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały, krystaliczny proszek lub kryształy[1]
Identyfikacja
Numer CAS 5329-14-6
PubChem 5987[3]
Podobne związki
Podobne związki kwas sulfanilowy
kwas chlorosiarkowy
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Kwas sulfaminowy, kwas amidosiarkowynieorganiczny związek chemiczny, amid kwasu siarkowego.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Substancja stała, ogrzany powyżej temp. 205 °C ulega stopieniu połączonemu z rozkładem do tlenków siarki, azotu i amoniaku. Słabo rozpuszczalny w wodzie. Tworzy zwitterjon (jon obojnaczy), OSO2NH+3.

Równowaga pomiędzy formą obojętną i zwitterjonową kwasu sulfaminowego

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Otrzymywany przez rozpuszczanie mocznika w oleum wg reakcji:

CO(NH2)2 + H2S2O7 → 2H2NSO3H + CO2

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowany do otrzymywania pokryć ognioodpornych do tkanin, w garbarstwie, w galwanotechnice oraz w syntezie organicznej innych związków (np. guanidyny[4]), a także jako środek do polerowania metali i czyszczenia wyrobów ceramicznych, ponadto do impregnacji papieru i rafinacji metali. Znajduje zastosowanie jako substancja podstawowa w acydymetrii, w przemyśle włókienniczym i garbarskim.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-7.
  2. Kwas sulfaminowy (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych.
  3. Kwas sulfaminowy – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. J. S. Mackay “Preparation of Guanidine Sulfates” US patent #2464247 (1949)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Bobrański, Chemia organiczna
  • David A. Shirley, Chemia organiczna, WNT, Warszawa 1968
  • Jan Moszew, Chemia organiczna, PWN, Łódź – Warszawa – Kraków 1964
  • Encyklopedia Techniki. Chemia. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.
  • R. J. Cremlyn “An Introduction to Organosulfur Chemistry” John Wiley and Sons: Chichester (1996). ISBN 0-471-95512-4