Kwas sulfaminowy

Kwas sulfaminowy
Nazewnictwo
Nomenklatura systematyczna (IUPAC) podst. aminohydroksy-λ6-sulfandion addyt. amidohydroksydodioksydosiarka
Inne nazwy i oznaczenia kwas aminosulfonowy, kwas amidosulfonowy, kwas amidosiarkowy(VI), kwas sulfamidowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	H3NO3S
Inne wzory	H2NSO3H, SO2(OH)NH2
Masa molowa	97,09 g/mol
Wygląd	ciało stałe
SMILES NS(O)(=O)=O
Identyfikacja
Numer CAS	5329-14-6
PubChem	5987
Właściwości Gęstość i stan skupienia 2,15 g/cm³; ciało stałe Temperatura topnienia 205 °C
Niebezpieczeństwa MSDS Zewnętrzne dane MSDS Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów Zagrożenia według MSDS Uwaga Zwroty H H319, H315, H412 Zwroty EUH brak zwrotów EUH Zwroty P P273, P305+P351+P338 Europejska klasyfikacja substancji Zagrożenia według MSDS Drażniący (Xi) Zwroty R R36/38, R52/53 Zwroty S S26 NFPA 704 0 3 0
Podobne związki
Podobne związki	kwas sulfanilowy kwas chlorosiarkowy
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Multimedia w Wikimedia Commons

Kwas sulfaminowy (kwas amidosiarkowy) – nieorganiczny związek chemiczny, amid kwasu siarkowego.

Właściwości

Substancja stała, ogrzany powyżej temp. 205 °C ulega stopieniu połączonemu z rozkładem do tlenków siarki, azotu i amoniaku. Słabo rozpuszczalny w wodzie. Tworzy zwitterjon (jon obojnaczy), ⁻OSO₂NH+3.

Równowaga pomiędzy formą obojętną i zwitterjonową kwasu sulfaminowego

Otrzymywanie

Otrzymywany przez rozpuszczanie mocznika w oleum wg reakcji:

CO(NH₂)₂ + H₂S₂O₇ → H₂NSO₃H + CO₂

Zastosowanie

Stosowany do otrzymywania pokryć ognioodpornych do tkanin, w garbarstwie, w galwanotechnice oraz w syntezie organicznej innych związków (np. guanidyny), a także jako środek do polerowania metali i czyszczenia wyrobów ceramicznych, ponadto do impregnacji papieru i rafinacji metali. Znajduje zastosowanie jako substancja podstawowa w acydymetrii, w przemyśle włókienniczym i garbarskim.

Bibliografia

• Bogusław Bobrański, Chemia organiczna
• David A. Shirley, Chemia organiczna, WNT, Warszawa 1968
• Jan Moszew, Chemia organiczna, PWN, Łódź – Warszawa – Kraków 1964
• Encyklopedia Techniki. Chemia. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.
• R. J. Cremlyn “An Introduction to Organosulfur Chemistry” John Wiley and Sons: Chichester (1996). ISBN 0-471-95512-4