Kwasy humusowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykładowy wzór typowego kwasu humusowego

Kwasy humusowe (kwasy próchnicowe) – mieszanina wielkocząsteczkowych związków organicznych o zmiennym składzie (w zależności od składu materii organicznej, z której powstają) i charakterze kwasowym, wchodzących w skład próchnicy glebowej i roztworów wód naturalnych. Tworzą się one w biochemicznych procesach rozkładu związków organicznych budujących żywe organizmy. Budowa tych wyjątkowo skomplikowanych związków nie jest jeszcze do końca poznana, dlatego najczęściej rozpatruje się je na zasadzie różnic pomiędzy różnymi rodzajami tych substancji. Wyróżnia się dwie podstawowe grupy tych związków, kwasy fulwowe oraz huminowe:

  • kwasy huminowe – grupa związków o różnych właściwościach wśród których wyróżnia się:
    • kwasy hymatomelanowe – trudno rozpuszczalne w wodzie, zaś łatwo w alkoholu, mają barwę brunatną, występują najczęściej w postaci koloidów
    • kwasy huminowe brunatne
    • kwasy huminowe szare
  • kwasy fulwowe (fulwokwasy) – są to łatwo rozpuszczalne w wodzie związki o barwie od żółtej do jasnobrązowej, mniejszej masie cząsteczkowej niż kwasy huminowe i większym stopniu dysocjacji

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  1. "Gleboznawstwo" wyd IV, Saturnin Zawadzki (red.), Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1999. ISBN 83-09-01703-0
  2. I. Galeska, T. Hickey, F. Moussy, D. Kreutzer i inni. Characterization and biocompatibility studies of novel humic acids based films as membrane material for an implantable glucose sensor. „Biomacromolecules”. 2 (4), s. 1249-1255, 2001. doi:10.1021/bm010112y. PMID 11777399. 
  3. GE. Fredheim, BE. Christensen. Polyelectrolyte Complexes: Interactions between Lignosulfonate and Chitosan. „Biomacromolecules”. 4 (2). s. 232-239. doi:10.1021/bm020091n. PMID 12625717. 
  4. Piccolo A. The supramolecular structure of humic substances: A novel understanding of humus chemistry and implications in soil science. „Adv Agron”. 75, s. 57–134, 2002. doi:10.1016/S0065-2113(02)75003-7.