Kwatera (dowództwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wojska. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Kwatera – naczelne dowództwo lub dowództwo wielkiej jednostki w czasie wojny. W języku rosyjskim Kwatera Główna Naczelnego Dowództwa określana jest mianem Stawka.

W Armii II Rzeczypospolitej wszystkie dowództwa od brygady wzwyż określano mianem kwatery głównej:

  • Kwatera Główna Naczelnego Wodza,
  • Kwatera Główna Armii,
  • Kwatera Główna Samodzielnej Grupy Operacyjnej,
  • Kwatera Główna Grupy Operacyjnej,
  • Kwatera Główna Dywizji,
  • Kwatera Główna Brygady,

Kwatera główna dzieliła się w polu na dwa rzuty. Do pierwszego rzutu wchodzili: dowódca, sztab, dowódcy broni (rodzajów wojsk), dowódca etapów, dowódca żandarmerii, komendant kwatery głównej oraz część oddziału sztabowego z niezbędnym aparatem gospodarczym. Do drugiego rzutu wchodzili kwatermistrz i jego sztab oraz szefowie służb.

Pododdziały obsługi i ochrony dowództwa armii (SGO) tworzyły trzeci rzut jej kwatery głównej. W skład III rzutu wchodziły następujące pododdziały:

  • kompania asystencyjna,
  • kolumna samochodów osobowych,
  • sąd polowy dla jednostek pozadywizyjnych,
  • poczta polowa,
  • pluton pieszy żandarmerii,
  • pluton karabinów maszynowych,
  • kompania gospodarcza.

Dla każdej armii (SGO) przewidziano jeden komplet pododdziałów łączności złożony z:

  • kompanii radio,
  • kompanii stacyjna,
  • kompanii telefoniczno-budowlana,
  • dwóch kompanii telefoniczno-kablowych,
  • drużyny gołębi pocztowych,
  • parku łączności,

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 187. ISBN 83-11-06229-3.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom II (K – P), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970.
  • Jan Orzechowski, Dowodzenie i sztaby. Okres międzywojenny 1918-1939, tom III, Warszawa 1980, ISBN 83-11-06533-0.