Kyōtarō Fujimoto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kickboxing pictogram.svg Kyōtarō Fujimoto
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1986
Osaka, Japonia
Obywatelstwo  Japonia
Wzrost 183 cm
Masa ciała 100 (2012) kg
Styl walki kick-boxing, karate
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 17[1]
Zwycięstwa 12
Przez nokauty 6
Porażki 5

Kyōtarō Fujimoto (jap. 藤本京太郎 Fujimoto Kyōtarō?, ur. 23 czerwca 1986 w Osace) – japoński kick-boxer i bokser wagi ciężkiej, w latach 2009-2011 mistrz K-1 w wadze ciężkiej (poniżej 100 kg). W różnych okresach kariery walczył pod pseudonimami Kyotaro Ranger, Keijirō Maeda i Kyotaro.

Kariera w K-1[edytuj | edytuj kod]

W K-1 zadebiutował w 2007 roku, wygrywając turniej dla młodych talentów K-1 Tryout 2007 Survival. W następnym roku doszedł do finału K-1 World Grand Prix w Fukuoce, w którym przegrał z Brazylijczykiem Ewertonem Teixeirą przez decyzję.

28 marca 2009 roku wziął udział w turnieju o wakujący tytuł mistrza K-1 w wadze ciężkiej (odebrany w grudniu 2008 roku Badrowi Hari). Został zakontraktowany na 48 godzin przed rozpoczęciem gali w zastępstwie Chalida Arraba. W półfinale zmierzył się z jednym z faworytów do mistrzostwa, Melvinem Manhoefem. Niespodziewanie znokautował go już w 48. sekundzie walki. W finale stoczył 4-rundowy pojedynek z Turkiem Gokhanem Saki. Japończyk wygrał w dodatkowej rundzie przez niejednogłośną decyzję sędziów, sensacyjnie zdobywając mistrzowski tytuł[2].

W sierpniu 2009 roku podczas Final 16 Qualifing GP w Tokio w walce pokazowej znokautował wicemistrza świata kyokushin Czecha Jana Soukupa. Miesiąc później na gali Final 16 walczył o awans do Finału K-1 WGP z Rusłanem Karajewem. Został pokonany przez jednogłośną decyzję, odpadając z rywalizacji o mistrzostwo K-1 WGP. Podczas Finału wystąpił więc jedynie w walce pokazowej przeciwko Tyrone'owi Spongowi, z którym również przegrał na punkty.

3 kwietnia 2010 roku stoczył w Jokohamie pierwszą walkę w obronie mistrzostwa K-1 w wadze ciężkiej. Jego rywalem był trzykrotny mistrz K-1 WGP, Peter Aerts. Kyotaro zdominował Holendra, posyłając go na deski w pierwszej rundzie, a potem nokautując go prawym sierpowym w drugiej[3]. Pół roku później podczas gali Final 16 zmierzył się z Jérôme'em Le Bannerem. Po trzech wyrównanych rundach jeden sędzia punktował na rzecz Francuza, a dwóch pozostałych orzekło remis. Zarządzono więc rundę dodatkową, jednak chwilę potem niezadowolony z werdyktu Le Banner na znak protestu opuścił ring. Tym samym Kyotaro po raz pierwszy w karierze awansował do Finału K-1 WGP[4]. W ćwierćfinale został zestawiony z obrońcą tytułu i mistrzem K-1 w wadze superciężkiej, Semmym Schiltem. Holender, znacznie wyższy i cięższy od Japończyka, wygrał przez jednogłośną decyzję sędziów.

Podczas sylwestrowej gali Dynamite!! 2010 w Saitamie zmierzył się w walce pokazowej na zasadach K-1 z mistrzem DREAM w wadze półciężkiej, Gegardem Mousasim. W 2. rundzie Kyotaro był liczony i ostatecznie przegrał przez jednogłośną decyzję[5].

Kariera w boksie[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2011 roku zrzekł się mistrzostwa K-1 w wadze ciężkiej i ogłosił zamiar przejścia do zawodowego boksu[6]. Do połowy 2012 roku stoczył na terenie Japonii 4 walki − wszystkie wygrane.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • 2009–2011: Mistrz K-1 w wadze ciężkiej (poniżej 100 kg)
  • 2007: K-1 Tryout 2007 Survival – 1. miejsce

Przypisy

  1. stan na 01.01.2011
  2. Monty DiPietro: Maeda Takes K-1 Heavyweight Belt; Bonjasky Beats Overeem (ang.). [dostęp 29 marca 2009].
  3. Stuart Tonkin: Titles Defended: Kyotaro & Semmy Victorious (ang.). k-1.co.jp, 3 kwietnia 2010. [dostęp 2010-04-07].
  4. Stuart Tonkin: F16 - A Changing of the Guard (ang.). [dostęp 2 października 2010].
  5. Stuart Tonkin: DYNAMITE!! A Carnival of Carnage (ang.). www.k-1.co.jp, 31 grudnia 2010. [dostęp 2011-01-01].
  6. Dave Walsh: Kyotaro relinquishes k-1 heavyweight championship to move into boxing (ang.). liverkick.com, 21 października 2011. [dostęp 2012-06-27].