Léon-Joseph Suenens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leon Józef Suenens
kardynał prezbiter
In Spiritu Sancto
W Duchu Świętym
Kraj działania  Belgia
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1904
Ixelles
Data i miejsce śmierci 6 maja 1996
Bruksela
arcybiskup Mechelen-Brukseli
Okres sprawowania 1961 – 1979
prymas
Okres sprawowania 24 listopada 19614 października 1979
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 września 1927
Nominacja biskupia 12 listopada 1945 pomocniczy biskup Mechelen
tytularny biskup Isindy
Sakra biskupia 16 grudnia 1945
Kreacja kardynalska 19 marca 1962
Jan XXIII
Kościół tytularny Bazylika św. Piotra w Okowach
Wikicytaty Léon-Joseph Suenens w Wikicytatach

Léon-Joseph Suenens (inne spotykane formy imion: Leon-Joseph, Leo-Joseph, Leon Józef) (ur. 16 lipca 1904 w Ixelles, zm. 6 maja 1996) – belgijski duchowny katolicki, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego.

W 1921 ukończył l’Institut Sainte-Marie w Schaerbeek. Po ukończeniu seminarium duchownego w Malines (Mechelen) wysłany na dalsze studia do Rzymu w Collège Belge. Okres II wojny światowej spędził pełniąc funkcję wicerektora uniwersytetu katolickiego w Louvain, po czym w 1945 otrzymał nominację na biskupa pomocniczego kardynała Joseph-Ernesta Van Roeya. W roku 1961, po śmierci swego poprzednika mianowany 18. arcybiskupem Archidiecezji Mechelen. Kreowany kardynałem w 1962, jako kościół tytularny została mu przyznana Bazylika św. Piotra w Okowach. Uczestniczył w pracach II soboru watykańskiego, gdzie był jednym z czterech moderatorów.

Podczas sesji w dniu 22 października 1963 roku jeden z kardynałów sprzeciwił się mówieniu o charyzmatach w konstytucji o Kościele, przypominając teorię Augustyna o ustaniu charyzmatów, według której dary nadzwyczajne Pięćdziesiątnicy odnosiły się tylko do pierwotnego Kościoła i nigdy już nie zostaną odnowione. Słysząc to, inny kardynał zareagował gwałtownie. Leo Joseph Suenens w roku 1945 podczas swojej konsekracji biskupiej wybrał hasło: «In Spiritu Sancto», i jeszcze jako student w Rzymie marzył o ożywieniu Kościoła. Tegoż 22 października kardynał Suenens, moderator Soboru, sprzeciwił się więc swemu współbratu, utrzymując, że jeśli Duch Święty nie podsyci życia Kościoła, to pojęcia Ludu Bożego i Ciała Chrystusowego, którym Sobór przywrócił pierwotne znaczenie, pozostaną martwą literą: Zaprzeczenie aktualności charyzmatów utrudniłoby samą możliwość istotnego przebudzenia religijnego całości Ludu Bożego.

Dzięki kardynałowi Suenensowi pojęcie charyzmatu zostało wprowadzone do tekstu soborowego, który stwierdza, iż dary Ducha stanowią normalne wyposażenie Kościoła i są przyznawane każdemu ochrzczonemu. [1]

W roku 1968 jako jeden z pierwszych odrzucił papieskie nauczanie nt. życia małżeńskiego określone w encyklice Humanae vitae: Nie czujemy się zobowiązani do bezwarunkowej i całkowitej uległości, jak w przypadku orzeczeń dogmatycznych. [2]

Zaangażowany osobiście w chrześcijańskie ruchy i stowarzyszenia religijne – m.in. Legion Maryi i odnowę charyzmatyczną – kard. Suenens odszedł na biskupią emeryturę w 1979. Jego następcą na stolicy biskupiej Malines był od stycznia 1980 do stycznia 2010 kard. Godfried Danneels.

Przypisy

  1. Monique Hébrard, Nowa Pięćdziesiątnica w drugiej połowie XX wieku.
  2. Ks. Robert Skrzypczak, Papież w świecie lateksowej dowolności. Fronda, nr 54/2010.


Poprzednik
Joseph-Ernest van Roey
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup Mechelen-Bruksela
1961-1979
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
Godfried Danneels