Léon millot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Léon millot
‘Léon Millot’
Winogrona Leon Millot
Winogrona Leon Millot
Gatunek krzyżówka międzygatunkowa winorośli
Inne nazwy leon millot, millot
Najstarsza nazwa kuhlmann 194-2
Hodowca Eugène Kuhlmann[1]
Rok wyhodowania 1886[1]
Pochodzenie Francja
Ważne regiony uprawy Stany Zjednoczone, Kanada
Identyfikator VIVC 6806
Przeznaczenie owoców wino
Kolor skórki granatowoczarny
Charakterystyczne aromaty czarne czereśnie, borówki
Cechy uprawowe
Dojrzewanie bardzo wczesne[2]; w Polsce II-III dekada września[3]
Klimat uprawy chłodne rejony
Mrozoodporność -28°C[3]
Preferowane gleby ubogie, piaszczyste
Min. suma temp. (SAT) 2460
GDDC 1020
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Léon millot, leon millot[a]krzyżówka odmiany winorośli właściwej 'Goldriesling' z hybrydą gatunków: winorośl piaskowa (Vitis rupestris) x winorośl pachnąca (Vitis riparia)[2][3]. Odmiana została wyhodowana we Francji przez Eugène'a Kuhlmanna (1858-1932), a nazwa upamiętnia prezesa Société Vosgienne de Viticulture (Wogeskiego Stowarzyszenia Winogrodników)[2][1].

Z takiego samego krzyżowania powstały odmiany: 'Maréchal Foch' i 'Lucie Kuhlmann'. Odmiany te różnią się jednak między sobą.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Leon Millot – liść

Wzrost krzewu bardzo silny[3]. Odmiana jest wytrzymała na mróz i mało podatna na choroby. Dobrze plonuje w chłodnym klimacie[2]. Liście średnie lub duże, trójklapowe, z niewyraźnymi bocznymi zatokami, grubo ząbkowane[4].

Grono Leon Millot

Grona zwarte, małe[3], jagody kuliste, małe, granatowoczarne. Sok i miąższ koloru czerwonego, bardziej intensywny przy późnym zbiorze.

Wino[edytuj | edytuj kod]

W pełni dojrzałe owoce dają wino charakteryzujące się zrównoważoną zawartością cukrów i kwasów, piękną czerwoną barwą, pełnym owocowym aromatem i średnią zawartością tanin. Dominujący aromat winogron i wina to borówki i czereśnie[4].

W Europie odmiana jest uprawiana m.in. we Francji, Szwajcarii, Niemczech, Danii, Szwecji[2], Wielkiej Brytanii[5] i w Polsce[6], w regionach o krótkim okresie wegetacyjnym. Jako krzyżówka międzygatunkowa winogrona léon millot nie mogą być używane w winach z apelacją AOC i AOP, co utrudnia zbyt[2]. W Alzacji szczep był znany jako „lekarz win” i dodawany do win z pinot noir w celu wzmocnienia intensywności barwy[7][2]. Uprawy francuskie liczyły w 2008 85 ha[2]. Szwajcarscy producenci (9 ha) oferują wino jednoodmianowe z leon millot[2]. W Polsce stosowane jako mieszanka ze szczepem maréchal foch.

W Ameryce Północnej niewielkie uprawy znajdują się w chłodniejszych stanach USA oraz w Kanadzie (np. w Nowej Szkocji[8] i także tam produkowane bywają wina bez domieszek innych szczepów[2][8].

Wina odmianowe z leon millot zdobywają wysokie nagrody (złote medale) na corocznych międzynarodowych konkursach win PIWI (fungus resistant grape varieties)[9].

Cięcie[edytuj | edytuj kod]

Leon Millot nie ma specjalnych wymagań co do sposobu cięcia. Krzewy powinny być prowadzone w wysokich formach przestrzennych ze względu na bujny wzrost[2].

Fenologia[edytuj | edytuj kod]

Wiosenną wegetację rozpoczyna bardzo wcześnie. Jagody wybarwiają się wcześnie i dojrzewają też kilka dni wcześniej od bliźniaczej odmiany maréchal foch. W polskich warunkach klimatycznych nie wymaga okrywania na zimę. Pąki wytrzymują spadki temperatur do -28°C[3].

Choroby[edytuj | edytuj kod]

W sprzyjających warunkach ochrona chemiczna nie jest konieczna, chociaż krzewy są dość podatne na mączniaka rzekomego[3].

Według badań za okres 1991-93 prowadzonych przez Institut für Rebenzuchtung Geilweilerhof w Niemczech owoce są lekko podatne na mączniaka prawdziwego, a liście średnio podatne. W skali 1 do 9 (1 - brak oznak chorobowych; 9 - jagody porażone w ok. 70%, a liście prawie całkowicie) - wynik 3/6 (B/L – jagody/liście). Dla porównania: müller thurgau B/L=9/7, a sylvaner B/L=9/9. W czasie badań nie stosowano żadnej ochrony chemicznej.

Parametry dojrzewania[edytuj | edytuj kod]

Kolekcja polowa, Skierniewice 2012, termin zbioru – 26 września; masa gron 115 g; masa jagody 1,6 g; zawartość ekstraktu w jagodach 22,3%[6].

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

frühe schwarze, kuhlmann 194-2, millot[1][2]

Uwagi

  1. W wersji bez apostrofów nazwy szczepów winorośli piszemy w języku polskim małymi literami – (poradnia.pwn.pl). Polska literatura dotycząca winiarstwa również stosuje się do tej konwencji, za to w źródłach dotyczących ogólnie ogrodnictwa i sadownictwa stosuje się jednak pisownię każdego członu nazwy wielką literą. W publikacjach botanicznych zgodnie z art. 28 Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Botanicznej oraz Kodem Nomenklatury Roślin Ozdobnych nazwy odmian uprawnych ujmuje się w pojedynczy cudzysłów i zapisuje czcionką prostą.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Leon Millot w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 2014-01-14].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 545. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Roman Myśliwiec: Uprawa winorośli. Kraków: Plantpress, 2009.
  4. 4,0 4,1 4,2 Jerzy Lisek: Winorośl w uprawie przydomowej i towarowej. Warszawa: Hortpress, 2011, s. 43,48.
  5. 5,0 5,1 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 398. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  6. 6,0 6,1 6,2 Jerzy Lisek. Plonowanie w 2012r. i perspektywy. „Sad Nowoczesny”. 4/2013, s. 120-121. Warszawa: Hortpress. 
  7. 7,0 7,1 wine-searcher - Leon Millot. 2013. [dostęp 2013-12-23].
  8. 8,0 8,1 8,2 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 534-536. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  9. 9,0 9,1 International competition PIWI varieties of wine. 2012. [dostęp 2013-12-27].