L'Arc~en~Ciel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
L'Arc~en~Ciel
L'arc En Ciel @ MSG - 3-25-12 - 040.jpg
L'Arc-en-Ciel w Madison Square Garden, Nowy Jork, w marcu 2012 roku
Inna nazwa Laruku, P'unk~en~Ciel (alter ego), D'ark~en~Ciel (alter ego), The Zombies (tylko w 1997 r.)
Rok założenia 1991
Gatunek klasyfikacja: j-rock, visual kei (tylko do 1994 roku); początkowo: new wave (1991), dominuje: pop rock (1994-obecnie), rock progresywny (1991-1999, 2005-obecnie), rock alternatywny (1991-obecnie); na niektórych albumach: post-punk (1991-1994), hard rock (2012), industrial rock (2001), synth rock, industrial metal (2001), EBM (2001), electronica (2001), new prog, punk rock (1991-1994), grunge, rock elektroniczny, heavy metal (2004-2006), dance (1995-1996), industrial (2001); z elementami: breakbeat, w piosence XXX - R&B, w piosence Hurry Xmas - jazz
Aktywność Koncertowa i płytowa: 1991-2001, 2003-2008, 2011-2012, 2014

Singlowa: 1991-obecnie

Wytwórnia płytowa Główne: Danger Crue
(1992–1993; Japonia)
Ki/oon Records(Sony Music Entertainment Japan)
(od 1994 – Japonia); Poza Japonią: Gan-Shin (od 2010 – Europa), Tofu (od 2004; Stany Zjednoczone)
Powiązania Vamps, Sons of All Pussys, Zigzo, DEAD END Acid Black Cherry, creature creature, die in cries, Acid Android, ZI:KILL
Współpracownicy
Główni: Hajime Okano (producent wspomagający), Hitoshi Saitou (keyboard), w latach 1997-1999: Shinri Sasaki, Rie Eto (gościnnie)
Zespół
Obecni członkowie: Hyde (Hideto Takarai)- wokal, autor tekstów (1991-obecnie) Tetsu (Tetsuya Ogawa) – lider, gitara główna, gitara wspomagająca, bass (1991-obecnie) Ken (Ken Kitamura) – gitara główna, autor tekstów Yukihiro (Yukihiro Awaji) – perkusja, producent remiksów (od 1997-obecnie) Byli członkowie: Sakura (Yasunori Sakurazawa) – perkusja (1993-1997), Hiro – gitara (1992), Pero – perkusja (1992)
Strona internetowa
Oficjalne logo zespołu

L'Arc~en~Ciel (jap. ラルク アン シエル Raruku an Shieru?) – słynna japońska grupa j-rockowa powstała w Osace w lutym 1991. Początkowo byli visual-kei, ostatecznie zrywając z owym nurtem w 1994 roku. Inaczej nazywani są Laruku. Ich nazwa po francusku oznacza tęczę. W ich muzyce można dostrzec cząstkową inspirację Nirvaną, Marilyn Mansonem i pionierami visual-kei, DEAD END-em. Grają przeważnie pop rocka i rocka alternatywnego, jednakże nie da się ich jednoznacznie przydzielić do określonego gatunku muzycznego, ponieważ oferują szeroką gamę muzyczną. To właśnie między innymi dzięki temu, mają fanów nie tylko w Japonii, ale i w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Indonezji, Indiach, Chinach, Korei Południowej, Francji, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Rosji, a także i w wielu innych krajach. Ze względu, jednak na politykę ich wytwórni płytowej, rządzącej się tak jak wiele innych japońskich wydawnictw, innymi prawami niż amerykańskie i europejskie, teledyski L'Arc~en~Ciel, nie są wstawiane na YouTube. Zespół sprzedał ponad 29 milionów płyt (albumy+single+DVD+VHS), tym samym stając się jednymi z najlepiej sprzedających się artystów rockowych w historii japońskiej muzyki, wyprzedzając przy tym w sprzedaży takie zespoły jak X-Japan, Luna Sea, czy TUBE[1]. Na liście 100 najlepszych japońskich muzyków pop stworzonej przez HMV Japan w 2003 roku zajęli 58 miejsce[2]. Ponadto amerykański magazyn Forbes w 2012 roku uznał muzyków za najdroższy japoński rockowy zespół w oparciu o zyski z ich tras koncertowych[3]. Jest to także jedyna japońska formacja muzyczna, której udało się wystąpić na legendarnej scenie Madison Square Garden w Nowym Jorku i jedna z nielicznych, która została zauważona przez amerykańskie media. L'Arc~en~Ciel był jednym z najpopularniejszych zespołów w Japonii w latach dziewięćdziesiątych. Chwilowym konkurentem grupy był w tamtym czasie jeden z głównych reprezentantów visual kei, zespół Shazna, który podobnie jak Laruku szczyt popularności osiągnął na przełomie 1998-2000 roku, jednak w przeciwieństwie do Laruku, nie udało im się utrzymać kariery. Po dzień dzisiejszy członkowie utrzymują status gwiazd w Japonii, kontynuując wspólne i solowe projekty. L'Arc~en~Ciel zdobył wiele nagród muzycznych, w tym między innymi aż sześciokrotnie najważniejszą przyznawaną w Japonii za szczególne osiągnięcia muzyczne Japan Gold Disc Award i wystąpił na najważniejszej scenie muzycznej w Japonii – na Nippon Budōkan, co udaje się bardzo niewielu artystom w Japonii, ze względu na renomę występów największych światowych artystów. Ich występy na Stadionie Narodowym w Tokio cieszą się jedną z najwyższych frekwencji w kraju na tej arenie. Kilkakrotnie zespół ustanowił rekord czasowy. Ostatnio była to sprzedaż wszystkich biletów na koncert w przeciągu zaledwie pięciu minut. W 2012 roku burmistrz Honolulu na Hawajach, Peter Carlisle, ustanowił oficjalnie 31 maja ,,Dniem L'Arc~en~Ciel'' ze względu na bardzo silny wkład w popularyzacji japońskiej muzyki w owym regionie. Zespół ma wielu swoich naśladowców, szczególnie sam wokalista zespołu, Hyde. Otwarcie inspirują się Yasu z Acid Black Cherry i Janne D'Arc, czy też Daigo z THE BREAKERZ, którzy są wielkimi fanami zespołu. Szczególne uznanie mają także wśród wielu światowych artystów takich jak choćby u jednego z najważniejszych frontmanów heavy metalu, Vince'a Neila, członka Mötley Crüe, muzyków najpopularniejszego soulowego zespołu lat 90, Boyz II Men, a także i znanych w rodzimych krajach artystów rockowych i hip-hopowych takich jak Orianthi, TLC, Maxi Priest, czy Daniel Powter, którzy nagrali oficjalne covery piosenek Laruku.

Członkowie zespołu[edytuj | edytuj kod]

W obecnym składzie[edytuj | edytuj kod]

Poprzedni członkowie[edytuj | edytuj kod]

  •  Sakura – perkusista, grał w Laruku od 1993 do 1997, został aresztowany za posiadanie heroiny.
  •  Hiro – gitarzysta, odszedł w 1992.
  •  Pero – perkusista, odszedł w 1992 niedługo po Hiro.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

1991-1993: początki kariery w niezależnej wytwórni[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1991 roku basista Tetsuya (wtedy znany jako Tetsu) wspólnie z gitarzystą Hiro i perkusistą Pero pragnął założyć zespół stylizowany na visual kei. Przypadkiem natykając się na jedną z japońskich kawiarń (kissaten) z przodu Stacji Umeda Hankyu w Osace, zobaczył logo jej unikalnej nazwy, które brzmiało Raruku Shieru (napisane katakaną). Wkrótce potem, wybierając się do księgarni, natrafił przypadkiem w jednej z książek na słowo Shieru Raruku, które oznaczało dosłownie Łuk na niebie i od razu postanowił, że jego zespół będzie się tak nazywał, jednakże po dłuższym namyśle, stwierdził że trudno się to wymawia, dlatego zmienił transkrypcję na francuską, aby nadać zespołowi wyrazistości i tak powstał L'Arc~en~Ciel. Podczas poszukiwań osoby, która nadawałaby się na ich wokalistę, odkrył talent muzyczny ówczesnego gitarzysty zespołu  Jerusalem's Rod, znanego jako hide, w którym grał także z Pero po wcześniejszym opuszczeniu zespołu Kiddy Bombs. Po wielu naleganiach z jego strony, udało mu się zwerbować go do zespołu. Wokalista szybko jednak zmienił pseudonim na Hyde ze względu na zbyt częste mylenie go z członkiem X-Japan, na którego mówiło się tak samo. Pierwszy występ grupy miał miejsce 30 maja 1991 roku w Nanba Rockets, na którego przyjście zmobilizowano ponad sto osób, a na następny ponad trzysta. Rok później po zdobyciu popularności w ich rodzinnym mieście Osaka, Hiro opuścił zespół 12 czerwca 1992 roku. Jednym z powodów był konflikt między nim a pozostałymi członkami grupy co do brzmienia zespołu. Ponadto Hiro nie odpowiadało to, że na albumie użyto jego piosenki i z tego też powodu wycofał ją z oryginalnej track listy na pierwszej płycie, wykupując sobie do niej prawa autorskie. Owe zarzewie nigdy nie zostało do końca zażegnane i rozstrzygnięte między osobami z wytwórni, a zespołem. Tetsuya następnie przekonał swojego najlepszego przyjaciela z dzieciństwa, Kena do porzucenia studiów uniwersyteckich, na których uczył się architektury, aby ten dołączył do formacji w roli gitarzysty. Podjęcie decyzji było bardzo dla niego trudne, szczególnie dlatego, że nie miał aprobaty swojej rodziny, którzy pragnęli mieć wykształconego syna. Mimo to zaledwie w przeciągu trzech dni od usłyszenia propozycji, zgodził się grać w zespole, choć nie był nawet pewny swojej przyszłości w muzyce. Po oświadczeniu rodzicom, że rezygnuje ze studiów w Nagoi ze względu na to, że nie jest w stanie jednocześnie pracować nad demem zespołu i uczyć się do egzaminów w ostatnim semestrze studiów, ci wyrzucili go z domu i nigdy więcej z nimi nie rozmawiał. Nauczył się wszystkich piosenek potrzebnych do nagrania dema w przeciągu zaledwie pięciu dni. 25 listopada 1992 roku wyszedł ich pierwszy singiel, zatytułowany Yosouka. 30 grudnia 1992 roku po roku wspólnej działalności odszedł Pero,a na jego miejsce jako perkusista wszedł Sakura. Początkowo zespół grał w niewielkich salach klubowych, gromadząc po sto-dwieście osób na widowni. W dniu 1 kwietnia 1993 roku wydał swój pierwszy debiutancki album Dune nakładem znanej, niezależnej wytwórni płytowej Danger Crue. Album znalazł się na pierwszym miejscu wykresu Oricon indies, co zwrócił uwagę kilku wytwórni, ze względu na to, że sukces sprzedaży niezależnego krążka zupełnie nieznanej jeszcze w Japonii grupy (dwadzieścia tysięcy sprzedanych egzemplarzy) umożliwiło im odbycie realizację występu w Shibuya Kokaido, który obejrzało ponad dwa tysiące osób. To było punktem wyjściowym zespołu do rozszerzania rozpoznawalności w całej Japonii na małą skalę. Nieco później, Tetsuya zrozumiał jedno istotną rzecz, a mianowicie, że aby osiągnąć sukces, należy przenieść się do Tokio, co oczywiście przekraczało oszczędności przeciętnego Japończyka, ponieważ mieszkanie tam jest po prostu za drogie. Mimo to, we wrześniu 1993 wszyscy przeprowadzili się do stolicy, chociaż Hyde nie podobał się ten pomysł.

1994: realny debiut na japońskiej scenie muzycznej[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku zespół podpisał kontrakt z jednym z oddziałów największej wytwórni muzycznej w Japonii Sony Music Entertainment Japan – Ki/oon Records, tym samym zupełnie zrywając z tematyką visual kei. W tym samym roku ukazał się ich drugi album Tierra, który był ich realnym debiutem na japońskiej scenie muzycznej, jednakże nie odniósł on komercyjnego sukcesu, co spotkało się z rozczarowaniem lidera. Mimo niepowodzeń krążkowi udało się, jednak wzbić na siódme miejsce wykresu Oricon i figurować na nim trzydzieści cztery razy. Jeden z singli albumu Blurry Eyes stał się openingiem i podkładem muzycznym do anime DNA2.

1995: tzw. Brylantowy rok i początek popularności[edytuj | edytuj kod]

W 1995 roku, który fani zespołu określają jako ,,brylantowy'' ze względu na bardzo wyraźną zmianę ich stylistyki, wydali trzeci album Heavenly, który uzyskał status platyny i zajął trzecie miejsce na wykresie Oricon, plasując się na liście pięćdziesiąt sześć razy. W tym samym roku zespół zaczął zdobywać co raz szersze grono fanów, grając w znacznie większych salach koncertowych.

1996: pierwszy wielki sukces komercyjny[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku zespół po raz pierwszy wydał album, który sprzedał się w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Czwarty album True uzyskał wówczas najwyższe osiągnięcie muzyczne przyznawane w Japonii – status diamentowej płyty. Sukces ten, jednak okazał się być krótkotrwałym ze względu na późniejsze wydarzenia z 1997 roku.

1997: afera narkotykowa i wielki come back[edytuj | edytuj kod]

Odejście Sakury i przerwa[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1997 roku perkusista Sakura został aresztowany za posiadanie heroiny i oficjalnie odszedł z zespołu w dniu 4 października 1997. Był to najgorszy okres w historii istnienia zespołu, ponieważ po rozesłaniu o tym informacji do mediów o aferze rozpisywały się wszystkie gazety w Japonii, co wpłynęło bardzo niekorzystnie na wizerunek grupy, czego skutkiem było między innymi usunięcie na kilka miesięcy z półek sklepowych w całej Japonii płyt zespołu, a także zastąpienie ich piosenki The Fourth Avenue Cafe czwartym endingiem w anime Rurouni Kenshin po zaledwie czterech odcinkach. Z tego też względu premiera wydania singla został przesunięta, a ostatecznie został on odwołany do promocji albumu True i został wydany dopiero w 2006 roku. W ciągu najbliższych kilku miesięcy grupa była opisywana już nie jako czteroosobowy zespół, ale jako trio. Po aresztowaniu Sakury nazywali siebie The Zombies, ze względu na nawiązywanie do różnych artystów w swoich występach – tudzież Marilyn Mansona. Sakura po opuszczeniu zespołu wypowiedział się publicznie o swoim odejściu w następujący sposób: ,,Przykro mi, zrobiłem coś bardzo głupiego i nie zasługuje na wybaczenie. Ja już nie kwalifikuję się do pozostania w zespole, to wszystko moja wina. Mogę tylko życzyć jak najlepiej dla L'Arc ~ en ~ Ciel, mam nadzieję, że nadal będą walczyć i mam nadzieję, że będą mieli więcej sukcesów w przyszłości ". Najbardziej ucierpiał na tym Hyde, ponieważ Sakura był jego najlepszym przyjacielem.

Yukihiro jako nowy członek na perkusji[edytuj | edytuj kod]

Powrót po przerwie cechował koncert zatytułowany Reinkarnacja 97 Live in Tokyo Dome. Podczas koncertu ujawnili także nowego perkusistę Yukihiro, byłego członka grup Die in Cries i Zi:Kill. Był to ich pierwszy koncert zagrany w Tokyo Dome. Ponadto występ miał rekordową frekwencję, bowiem wszystkie bilety zostały wyprzedane w przeciągu zaledwie czterech minut, a na koncert grupy przyszło pięćdziesiąt sześć tysięcy osób. Mniej więcej w tym samym okresie wydano singiel Niji zapowiadający piąty, a zarazem pierwszy album zespołu z Yukihiro na perkusji Heart. Po premierze piosenki podpisał on oficjalny kontrakt z resztą grupy.

Sakura po wyjściu z więzienia[edytuj | edytuj kod]

Sakura po procesie założył własny zespół Zigzo i dołączył do paru innych. Napisał także autobiografię, która była jego próbą rozliczenia się z przeszłością. Opisał w niej między innymi lata spędzone z L'Arc~en~Ciel i opowiedział o swojej przyjaźni z Hyde. Mimo tego, że nie gra już z nimi w Laruku, wciąż utrzymuje kontakty z jego członkami i tworzył wraz z Kenem zespół Sons of All Pussys.

1998-2000: szczyt popularności[edytuj | edytuj kod]

Sukces singla Niji w 1997 roku ponownie otworzył zespołowi drzwi do wielkiej kariery, która z powodzeniem trwała do czasu zawieszenia działalności zespołu w 2001 roku. Singiel Winter Fall wydany w 1998 stał się pierwszym singlem grupy figurującym na pierwszym miejscu zestawienia list przebojów Oricon. 25 lutego 1998 roku ukazał się ich szósty album Heart, który podobnie jak jego poprzednik pokrył się diamentem za ponad milionową sprzedaż. W tym samym czasie zespół nagrał też oficjalną ścieżkę dźwiękową do filmu o Godzilli, a soundtrack został wydany na Filipinach nakładem wytwórni Epic Records 19 maja 1998 roku. Płyta składała się głównie z alternatywnych piosenek rockowych. Kolejnym wielkim sukcesem komercyjnym okazał się singiel Lose Control. Dnia 1 lipca 1999 roku zespół wydał dwa albumy jednocześnie zatytułowane kolejno Ark i Ray. Płyty sprzedały się w łącznym nakładzie około pięciu milionów egzemplarzy (każdy po około dwa i pół miliona) i stały się najlepiej sprzedającymi się albumami w karierze grupy, pokrywając się razem czterokrotnym diamentem. Każdy z jedenastu singli obu płyt stał się ogromnym sukcesem w kraju, ugruntowując pozycję L'Arc~en~Ciel na japońskiej scenie muzycznej. Albumy były też pierwszymi, które zostały wydane za granicą. Był to moment kulminacyjny w karierze zespołu. Ponadto singiel Driver's High był openingem i endingiem do anime Great Teacher Onizuka. Kolejny album studyjny Real wydany 30 sierpnia 2000 roku był ich ostatnim sprzedanym w ponad milionowym nakładzie, i który uzyskał status diamentowej płyty. Singiel Stay Away został użyty w grze DrumMania 4th Mix,

2001-2003: zawieszenie działalności[edytuj | edytuj kod]

Sukces składanki[edytuj | edytuj kod]

4 czerwca 2001 roku został wydany album, będący kompilacją singli wybranych przez fanów w internecie. Składanka nosiła nazwę Clicked Single Best 13 i sprzedała się w ponad milionowym nakładzie, uzyskując status diamentu. Na albumie znalazł się także nowy singiel grupy Anemone, który nie był później załączony na żadnym studyjnym albumie zespołu. Singiel Spirit Dreams Inside (Another Dream) został wydany tuż przed zawieszeniem działalności zespołu i znalazł się na ścieżce dźwiękowej do gry Final Fantasy: The Spirits Withins jako ending. Ukazał się on 5 września 2001 roku.

Projekty solowe[edytuj | edytuj kod]

Hyde w 2003 i 2004 roku zagrał główne role w dwóch filmach – Moon Child wraz ze swoim przyjacielem, Gackt'iem Camui, byłym wokalistą zespołu Malice Mizer, a także i w adaptacji mangi Ai Yazawy Kagen no Tsuki. Oba filmy odniosły ogromny sukces kasowy w Japonii. Wydał także dwa albumy Roentgen i 666, które uzyskały status złotej płyty. Tetsu rozpoczął solowy projekt pod nazwą TETSU69, Ken założył zespół Sons of All Pussys tworzony z Sakurą, zaś Yukihiro zespół Acid Android.

2004-2008: Powrót z Fullmetal Alchemist / debiut w Stanach Zjednoczonych i Europie[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2003 roku grupa zorganizowała siedem koncertów w Tokio w dzielnicy Shibuya, na których zapowiedziała nowy album w 2004 roku. W lutym 2004 roku został wydany singiel Ready Steady Go!, który stał się drugim openingiem do anime Fullmetal Alchemist. Po dzień dzisiejszy jest to jeden z najchętniej bisowanych utworów na koncertach zespołu. W marcu wydano kolejny singiel Hitomi no Juunin, później Jiyuu e nie Shoutai. 31 marca 2004 roku został wydany album Smile, który pokrył się platyną. W tym samym roku zespół po raz pierwszy wystąpił w Ameryce Północnej na konwencie Otakon. Na koncert w Mariner Arena przyszło dwanaście tysięcy osób. Był to pierwszy japoński zespół, któremu udało się tam wystąpić. Efektem działalności w Stanach było podpisanie kontraktu z amerykańską wytwórnią HMV.

W 2005 roku zespół wydał wiele singli, które znalazły się na kolejnym albumie Awake, który podobnie jak Smile, pokrył się platyną. Został wydany 27 czerwca 2005 roku. Jeden z singli Lost Heaven był endingiem do filmu Fullmetal Alchemist: Conqueror of Shamballa. Piosenka Link stała się także openingiem do tego filmu i była zapowiedzią do następnego albumu Kiss, który także pokrył się platyną. W 2005 roku zespół wyruszył w trasę po Azji. W tym samym roku wydał też rocznicową edycję pierwszego albumu z trzema nowymi piosenkami.

W dniu 25 listopada 2006 roku i 26 L'Arc~en~Ciel zagrał dwa koncerty w Tokyo Dome, aby świętować swoje 15-lecie. Bilety na te koncerty zostały wyprzedane w ciągu dwóch minut, bijąc poprzedni rekord, który również został ustawiony przez nich. Ankieta została stworzona na swojej oficjalnej stronie internetowej, w ciągu kilku tygodni przed koncertem, co pozwoliło fanom wybrać piosenki jakie chcieliby usłyszeć na koncercie. Później koncert był transmitowany na kanale Wowow w dniu 23 grudnia 2006 roku, a następnie został wyemitowany w koreańskim MTV w dniu 8 lutego 2007. Od 22 grudnia 2007 do 17 lutego 2008 trwało kolejne turnee grupy, które objęło debiutancki koncert w Europie, który odbył się w Paryżu we Francji. Zarówno do koncertu w Stanach z 2005 roku, jak i do live z Paryża z 2008, zespół wydał DVD koncertowe. W 2008 roku grupa ponownie zawiesiła działalność.

2008-2010: zawieszenie i Zimowe Igrzyska Olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Solowe projekty[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch latach Tetsu założył zespół creature, creature wraz z członkiem DEAD END, Morrie, zaś Hyde skomponował muzykę do piosenki Miki Nakashimy Glamorous Sky do filmu Nana i założył nowy zespół VAMPS w 2008 roku wraz z K.A.Z.-em, członkiem Oblivion Dust, z którym współpracował przy swoim solowym projekcie, także i przy płycie z 2006 roku Faith, która pokryła się złotem. Ken wydał solowy album, a Yuki wrócił do Acid Android. Od 2008 do 2011 roku Hyde pracował z K.A.Z.-em nad ich projektem i wydał dwa albumy – Vamps i Beast.

Kolejne single zespołu[edytuj | edytuj kod]

L'Arc~en~Ciel wydał kolejne single w 2008 i 2010 roku, będące zapowiedzią kolejnego albumu, którego jednak premiera została przesunięta, aż o cztery lata. Nosiły one nazwy Shine, Nexus 4 oraz Drink It Down. Wydany 1 grudnia 2009 roku singiel Bless został wykorzystany do Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver w 2010 roku.

2011-2012: dwudziestolecie, światowa trasa koncertowa, rozgłos w USA[edytuj | edytuj kod]

Z okazji dwudziestolecia grupa wydała kolejny dwunasty album w karierze zatytułowany Butterfly, który pokrył się platyną. W tym samym roku kilka albumów i kompilacji zespołu pokryło się platyną także w Indonezji; w tym najnowszy krążek. Wyruszyli w światową trasę koncertową obejmującą między innymi Stany Zjednoczone, Indonezję, Chiny, Francję, Japonię. Do albumu zostały wydane kolejne single Chase, XXX i Good Luck My Way, który promował film Fullmetal Alchemist the Movie: The Sacred Star of Milos. Jednym z największych osiągnięć trasy był występ na scenie Medison Square Garden, co nigdy przedtem nie udało się żadnemu innemu japońskiemu artyście, o czym zrobiło się głośno zarówno w amerykańskich jak i japońskich mediach. Bilety na dwa koncerty zorganizowane na Stadionie Narodowym w Japonii zostały wyprzedane w przeciągu zaledwie pięciu minut.

2014: powrót na Stadion Narodowy w Japonii, Japan Night i zapowiedź kolejnej płyty[edytuj | edytuj kod]

21 i 23 marca 2014 zespół powrócił na deski Stadionu Narodowego w Japonii, a bilety na koncert tak samo jak i dwa lata wcześniej, wyprzedały się w zawrotnym tempie. Podczas występu zespół zaprezentował najnowszy singiel Everlasting, który jest zapowiedzią trzynastego krążka grupy. Został on oficjalnie wydany 13 sierpnia. Nie jest, jednak ustalona jego premiera, bowiem Hyde jest aktualnie w trasie promującej najnowszy album z VAMPS, która będzie trwać od października 2014 do bliżej nieznanego miesiąca 2015 roku. 28 i 29 maja 2014 roku wystąpili także na Japan Night w Kokuritsu Kyogijo. Na grudzień 2014 roku planowane jest wydanie DVD z koncertu L'Arc~en~Ciel LIVE 2014 at Tokyo National Stadium.

L'Arc~en~Ciel i visual kei[edytuj | edytuj kod]

Pomimo tego, że zespół na początku starał się dopasować do stylistyki visual kei, szybko z niej zrezygnował. Tetsuya kilka razy w wywiadach wyraził się nieprzychylnie na temat gatunku jakim jest visual kei, zaprzeczając jakoby owa moda była system wizualizacji. Hyde wypowiedział się na temat visual kei w dosyć subiektywny sposób w paru wywiadach.: ,,Nowy indywidualny romantyzm miał duży wpływ na styl Duran Duran. Cieszę się, że w tej muzyce dostrzegalna jest miłość; sądzę, że można uznać to za pewien rodzaj percepcji. '', po czym dodał: ,,Nie chciałbym postrzegać visual kei jako własnego systemu wizualizacji. Nie poddaliśmy się, kiedy zostaliśmy obaj (odniósł się przy tym do czasu, gdy Hiro i Pero opuścili zespół, czego efektem była ich późniejsza zmiana stylistyki - dop. red.)''. Najgorzej o visual kei mówił Ken, który jak sam stwierdził, nie jest nawet na ,,tak'' visual kei, dodając: ,,Uważam, że jest to obrzydliwe. To, że muzyk umie robić dobrą minę, wcale nie oznacza, że robi muzykę na przyzwoitym poziomie.'' Yukihiro na wzmiankę o visual kei, zareagował w taki sposób: ,,Kiedy byłem w zespole z TOKA (w ZI: KILL), możnaby pomyśleć, że to nie jestem ja. Nie chcę, by ludzie identyfikowali mnie mylnie z visual kei. L'Arc od zawsze miało swój własny indywidualny system wizualizacji, zawsze mieliśmy coś więcej do powiedzenia.'', a następnie zaznaczył, że ich wizerunek sceniczny nie jest czymś co wymyślili z L'Arc~en~Ciel, a ten, który miał w innym zespole był pomysłem jednego z członków: ,,System wizualizacji nie jest czymś co robi zespół. TOKA wymyślił wygląd (w ZI:KILL).''  

 P'unk~en~Ciel / D'Ark~en~Ciel[edytuj | edytuj kod]

Alternatywą zespołu jest ich punkowa wersja, P'unk~en~Ciel (stylizowana na P'UNK~EN~CIEL), którą tworzą ci sami muzycy pod zniekształconymi odpowiednio pseudonimami artystycznymi. Powstała w 2004 roku z inicjatywy Hyde. Na niektórych koncertach L'Arc~en~Ciel prezentowane są wówczas punkowe wersje niektórych ich piosenek. Wraz z wydaniem płyty Butterfly w 2012 roku, do jej edycji specjalnej dołączono pierwszą płytę P'unk~en~Ciel zatytułowaną Punk is not dead. Wszystkie utwory to nowe wersje zrealizowanych piosenek na albumach studyjnych L'Arc~en~Ciel, które zostały uprzednio załączone na track listach do płyt zawierających pojedyncze single i wersje przed ich remasteringiem. Pierwotnie P'unk~en~Ciel wzięło się od D'Ark~en~Ciel (punkowej wersji stylizowanej na D'ARK~EN~CIEL), którą stworzyli jeszcze za czasów, gdy za perkusją stał Sakura. Z tej okazji odbył się nawet specjalny koncert, z którego osiemnaście minut zostało zarejestrowane i oficjalnie wydane na niezrealizowanym za tamtych czasów singlu The Fourth Avenue Cafe. W trakcie jednego z koncertów P'unk~en~Ciel w 2005 roku gościnnie w piosence Round and Round wystąpiła znana japońska aktorka komediowa i osobowość telewizyjna Sayaka Aoki.

Piosenki P'unk~en~Ciel[edytuj | edytuj kod]

  • Milky Way, na singlu Jiyuu e no Shoutai  (producent: HYDE P'UNK)
  • Round and Round 2005, na singlu Killing Me (producent: KEN P'UNK)
  • Kasou Heisei 17 Nen, na singlu New World (producent: HYDE P'UNK)
  • Heaven's Drive 2005, na singlu Jojoushi (producent: YUKI P'UNK)
  • Promised land 2005, na singlu Link (producent: TETSU P'UNK)
  • Honey 2007, na singlu Seventh Heaven (producent: KEN P'UNK)
  • Feeling Fine 2007, na singlu My Heart Draws a Dream (producent: YUKI P'UNK)
  • Natsu no Yuu-utsu [Sea in Blood 2007], na singlu Daybreak's Bell (producent: HYDE P'UNK)
  • I Wish 2007, na singlu Hurry Xmas (producent: TETSU P'UNK)
  • Dune 2008, na singlu Drink It Down (producent: KEN P'UNK)
  • Route 666 -2010-, na singlu Bless (producent: YUKI P'UNK)
  • Metropolis -2011-, na singlu Good Luck My Way [producent: T.E.Z P'UNK)

Trasy koncertowe L'Arc~en~Ciel, na których ujęto nowe wersje piosenek[edytuj | edytuj kod]

  • Smile Tour 2004  (Milky Way)
  • Asia Live 2005  (Round and Round 2005)
  • Are You Ready? 2007 Mata Heart ni hi wo Tsukero!  (Honey 2007  i  Feeling Fine 2007)
  • Tour 2007-2008 Theater of Kiss  ( [Natsu no Yuutsu [Sea in Blood 2007]  i  I Wish 2007)
  • Tour 2008 L'7: Trans Asia via Paris  (Feeling Fine 2007  i  Milky Way 2004)
  • Five Live Archives 2 (Are You Ready? 2007 Mata Heart ni hi wo Tsukero!) (Feeling Fine 2007  i  Honey 2007)

Produkcja muzyczna/charakterystyka muzyki/wygląd zespołu[edytuj | edytuj kod]

Osobą odpowiedzialną za większość tekstów piosenek jest Hyde. Część została napisana przez pozostałych członków. Tetsuya jest liderem, ponieważ jest kompozytorem, który musi odpowiadać za wszystkich w zespole, a podczas tworzenia muzyki pamięta o oddaniu własnej indywidualnej osobowości każdego z czworga w utworach. Charakterystyczną cechą muzyki Laruku jest swobodne łączenie ze sobą takich stylów muzycznych jak muzyka alternatywna, hard rock, punk rock, new wave, heavy metal, a nawet dance, breakbeat, jazz, R&B. Producentem większości albumów zespołu jest Okano Hajime - wieloletni współpracownik studia MAVERICK GROUP, w którym L'Arc~en~Ciel nagrywa nowe piosenki niemal od samego początku istnienia. MAVERICK GROUP zostało przekształcone ze studia nagraniowego wytwóni Danger Crue. Oprócz tego to właśnie MAVERICK GROUP zajmuje się wizerunkiem scenicznym zespołu.

Dyskografia i oficjalne statusy sprzedaży*[edytuj | edytuj kod]

* Są opracowane na podstawie oficjalnych danych gromadzonych przez Recording Industry Association of Japan. Obecnie wyróżnia się trzy statusy. Najwyższy to diament, platyna średni, złoto najniższy.

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Standardowe wydania studyjne

Album Premiera Status sprzedaży
Dune 27.04.1993 platyna – Indonezja
Tierra 14.07.1994 -
Heavenly 01.09.1995 platyna – Japonia
True 12.12.1996 diament – Japonia (ponad milion)
Heart 25.02.1998 diament – Japonia (ponad milion)
Ray 01.07.1999 2 x diament – Japonia (ponad dwa i pół miliona)
Ark 01.07.1999 2 x diament – Japonia (ponad dwa i pół miliona)
Real 30.08.2000 diament – Japonia (ponad milion)
Smile 31.03.2004 platyna – Japonia; platyna – Indonezja
Awake 22.05.2005 platyna – Japonia; platyna – Indonezja
Kiss 21.11.2007 platyna – Japonia; platyna – Indonezja
Butterfly 08.02.2012 platyna – Japonia; platyna – Indonezja
Butterfly Limited Edition(+ Punk is not dead) 08.02.2012 platyna – Japonia, platyna – Indonezja

(dodatkowa płyta dołączona do edycji limitowanej)

Inne wydania rocznicowe

Edycja Premiera
Dune 10th Anniversary Edition 21.04.2004
Ark 15th Anniversary Edition 13.12.2006
Ray 15th Anniversary Edition 13.12.2006

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

Składanki Premiera Status sprzedaży
Clicked Singles Best 13 14.03.2001 diament – Japonia (ponad milion)
The Best of L'Arc~en~Ciel 1994-1998 19.03.2003 złoto – Japonia, platyna – Indonezja
The Best Of L'Arc~en~Ciel 1998-2000 19.03.2003 platyna – Indonezja
The Best Of L'Arc~en~Ciel c/w 19.03.2003 złoto – Japonia, platyna – Indonezja
Quadrinity ~ Member's Best Selections~ 10.03.2003 platyna – Indonezja
Twenity 1991-1996 16.02.2011 platyna – Indonezja
Twenity 1997-1999 16.02.2011 platyna – Indonezja
Twenity 2000-2010 16.02.2011 platyna – Indonezja
World's Best Selection 3.03.2012 -

Remiksy[edytuj | edytuj kod]

Mix Premiera Status sprzedaży
Ectomorphed Works 28.06.2000 platyna – Indonezja

Albumy Tribute[edytuj | edytuj kod]

Jest to album, na którym znajdują się oficjalne covery piosenek zespołu nagrane przez artystów z całego świata. W nagraniach nie uczestniczyło L'Arc~en~Ciel.

Album cover Premiera
L'Arc~en~Ciel Tribiute 13.06.2012

Single nieoficjalne[edytuj | edytuj kod]

Wydano do nich teledyski, jednakże żaden nie został wypuszczony do mediów.

  1. ''Claustrophobia'' (1992)
  2. ''Dune'' (1992)
  3. ''Nemuri ni yosete'' (1994)

Single oficjalne[edytuj | edytuj kod]

Z czterdziestu sześciu oficjalnie wydanych singli zrealizowano trzydzieści jeden teledysków.

  1. "Floods of Tears" (25 listopada 1992)
  2. "Yasouka" (25 listopada 1992)
  3. ''As If I dream'' (1 czerwca 1994)
  4. "Blurry Eyes" (21 października 1994)
  5. "Vivid Colors" (6 lipca 1995)
  6. "Natsu no Yuutsu ~Time to Say Goodbye~" (夏の憂鬱 [time to say good-bye], 20 października 1995)
  7. "Kaze ni Kienaide" (風にきえないで, 8 lipca 1996)
  8. "Flower'' (17 października 1996)
  9. "Lies and Truth" (21 listopada 1996)
  10. "The Fourth Avenue Cafe" (21 marca 1997)
  11. "Niji'' (17 października 1998)
  12. "Winter Fall" (28 stycznia 1998)
  13. "Dive to Blue'' (25 marca 1998)
  14. "Honey'' (8 lipca 1998)
  15. "Kasou" (花葬, 8 lipca 1998)
  16. "Shinshoku ~Lose Control~" (浸食 〜lose control〜, 8 lipca 1998)
  17. "Snow Drop" (7 października 1998)
  18. "Forbidden Lover" (14 października 1998)
  19. "Heaven's Drive" (21 kwietnia 1999)
  20. "Pieces" (2 lipca 1999)
  21. "Driver's High" (11 sierpnia 1999)
  22. "Love Flies" (27 października 1999)
  23. "Neo Universe" (19 stycznia 2000)
  24. "Finale" (19 stycznia 2000)
  25. "Stay Away" (19 lutego 2000)
  26. "Spirit Dreams Inside -Another Dream-" (4 października 2001)
  27. "Ready Steady Go" (4 stycznia 2004)
  28. "Hitomi no Juunin" (瞳の住人, 3 marca 2004)
  29. "Jiyuu e no Shoutai" (自由への招待, 2 czerwca 2004)
  30. "Killing Me" (13 stycznia 2005)
  31. "New World" (6 kwietnia 2005)
  32. "Jojoushi" (叙情詩, 18 maja 2005)
  33. "Link" (20 lipca 2005)
  34. "The Fourth Avenue Cafe" (20 sierpnia 2005)
  35. "Seventh Heaven" (30 maja 2007)
  36. "My Heart Draws a Dream" (29 sierpnia 2007)
  37. "Daybreak's Bell" (10 października 2007)
  38. "Hurry Xmas" (14 listopada 2007)
  39. "Drink it Down" (2 kwietnia 2008)
  40. "Nexus 4'' (2 kwietnia 2008)
  41. ''Shine" (27 sierpnia 2008)
  42. "Bless" (27 stycznia 2010)
  43. "Good Luck My Way" (29 czerwca 2011)
  44. "X X X" (12 października 2011)
  45. "Chase" (21 grudnia 2011)
  46. ''Everlasting'' (13 sierpnia 2014)

Video VHS[edytuj | edytuj kod]

  1. Touch of Dune (21 października 1993)
  2. Nemuri ni Yosete (眠りによせて, 1 lipca 1994)
  3. Siesta ~Film of Dreams~ (1 października 1994)
  4. And She Said (21 maja 1995)
  5. Heavenly ~Films~ (21 marca 1996)
  6. A Piece of Reincarnation (22 kwietnia 1998)
  7. Heart ni Hi wo Tsukero! (ハートに火をつけろ!, 23 grudnia 1998)
  8. Chronicle (11 sierpnia 1999)
  9. 1999 Grand Cross Conclusion (1 grudnia 1999)
  10. Chronicle 2 (28 marca 2001)
  11. Club Circuit 2000 Realive -No Cut- (20 czerwca 2001)

DVD[edytuj | edytuj kod]

  1. A Piece of Reincarnation (11 sierpnia 1999 – 17 grudnia 2003)
  2. Heart ni Hi wo Tsukero! (ハートに火をつけろ!, 11 sierpnia 1999 – 17 grudnia 2003)
  3. Chronicle (11 sierpnia 1999)
  4. 1999 Grand Cross Conclusion (1 grudnia 1999)
  5. Chronicle 2 (28 marca 2001)
  6. Club Circuit 2000 Realive -No Cut- (20 czerwca 2001)
  7. 7 (17 grudnia 2003)
  8. Nemuri ni Yosete (眠りによせて, 17 grudnia 2003)
  9. Siesta ~Film of Dreams~ (17 grudnia 2003)
  10. And She Said (17 grudnia 2003)
  11. Heavenly ~Films~ (17 grudnia 2003)
  12. Live in U.S.A. ~At 1st Mariner Arena July 31, 2004~ (8 grudnia 2004)
  13. Smile Tour 2004 (~全国編~, 1 czerwca 2005)
  14. Awake Tour 2005 (14 grudnia 2005)
  15. Asialive 2005 (21 czerwca 2006)
  16. Chronicle 0 -Zero- (14 lutego 2007)
  17. Live DVD Box "Five Live Archives" (4 kwietnia 2007)
  18. 15th L'Anniversary Live (12 października 2007)
  19. Chronicle 3 (5 grudnia 2007)
  20. Are You Ready? 2007 live in Okinawa (2 kwietnia 2008)
  21. Live DVD Tour 2007-2008 Theater of Kiss (27 sierpnia 2008)
  22. Chronicle 4 (25 lutego 2009)
  23. Documentary Films Trans Asia via Paris (25 marca 2009)
  24. Live in Paris (20 maja 2009)
  25. Tour 2008 L’7 ~Trans Asia via Paris~ (31 marca 2010)
  26. Five Live Archives 2 (30 marca 2011)
  27. 20th L'Anniversary Live (28 grudnia 2011)
  28. Live Twenity (13 czerwca 2012)
  29. Live at Madison Square Garden WORLD TOUR 2012 (26 grudnia 2012)
  30. 20th L'Anniversary WORLD TOUR 2012 THE FINAL LIVE at NATIONAL STADIUM (20 marzec 2013)
  31. L'Arc~en~Ciel LIVE 2014 at Tokyo National Stadium (11 grudnia 2014)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  1. Najlepiej sprzedający się artyści muzyczni w Japonii

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. ''Lagi, L'Arc~en~Ciel Kasih Kode Tentang Konser Di Indonesia (?)'' Hai Online ; artykuł z 2014-08-31
  2. ''L'Arc~en~Ciel Ancies membres Nautiljon''
  3. ''L'Arc~en~Ciel Singles'' Jroku.net
  4. ''New Releases from L'Arc~en~Ciel'' JameWorld ; artykuł z 2014-03-27
  5. ''L'Arc~en~Ciel'' Eonet
  6. ''Japan Night (...)'' JameWorld ; artykuł z 2014-04-21
  7. Danger Crue Laruku Works
  8. RIAJ L'Arc~en~Ciel; archiwum kompletne o certyfikatach sprzedaży
  9. Official Biography
  10. ''Big in Japan 2'' Phoenix New Times ; artykuł z 1999-12-16, artykuł wznowiony 2008-11-01
  11. ''Bigger in Japan: L'Arc~en~Ciel'' ; artykuł aut. Phila Freemana z Relix z 2012-03-26
  12. L'Arc~en~Ciel Oricon Profile ; profil aktualizowany od 2008-10-31
  13. Billboard: L'Arc~en~Ciel, Japanese Visual Rock Band, To Play Madison Square Garden This Weekend ; artykuł z 2012-03-23
  14. ''20 Years of L'Arc~en~Ciel'' The Wall Street Journal ; artykuł z 2012-04-15
  15. "【カオス通信】「アニソンとJ-POPの微妙な関係」" livedoor ; artykuł z 2006-11-28, artykuł wznowiony 2008-10-31
  16. ''Honolulu, Hawaii establishes May 31st as 'L'Arc~en~Ciel Day'' Tokyohive ; artykuł z 2012-05-02
  17. ''ラルクのシングルコレクション盤収録曲発表!!'' Famitsu, artykuł z 2001-02-14
  18. ''Fullmetal Alchemist OP by L'Arc~en~Ciel'' Anime News Network; artykuł z 2003-12-13
  19. ''L'Arc~en~Ciel Concert'', artykuł aut. Christophera McDonalda z Anime News Network; artykuł z 2004-08-12
  20. ワールドツアーで欧州・米国で人気ムック ニュース Oricon, archiwum z 2006-11-15
  21. "ラルクのken、ついにソロワークスを始動!" Oricon, archiwum z 2006-06-05
  22. HYDE (L'Arc~en~Ciel) Biografia na stronie radia RMF FM
  23. HYDE (L'Arc~en~Ciel) Biography na Jpopasia
  24. HYDE (L'Arc~en~Ciel) Biography na Allmusic aut. Alexey Eremenko
  25. L'Arc~en~Ciel Biography na Allmusic aut. Chris True
  26. "L'Arc〜en〜Ciel 15th L'Anniversary Live'' WOWOW; archiwum z 2006-12-06
  27. "L'Arc~en~Ciel、怒涛の5ヶ月連続リリース決定!" Oricon, archiwum z 2007-0612
  28. Gundam New Opening Theme Top, Anime News Network, dane archiwalne
  29. ラルク、ニューアルバムで1位。通算7作目 Oricon, archiwum z 2007-11-27
  30. tetsuya's Artist Book to Rank No. 6 in Talent Book Charts!, MusicJapanPlus, dane archiwalne
  31. ''L'Arc~en~Ciel to open online quiz in celebration for the best of album!'', MusicJapanPlus, dane archiwalne
  32. L'Arc~en~Ciel TWENITY, Jpopasia, dane archiwalne
  33. ''Laruku once again providing theme song for Fullmetal Alchemist'', MusicJapanPlus, dane archiwalne
  34. Laruku New Album Mastering, Anime News Network, dane archiwalne z 2011 r.
  35. P'unk~en~Ciel New Realese: The first album alter ego ,,PUNK IS NOT DEAD'' dane archiwalne z 2011 r.
  36. Laruku New Album 2012, MusicJapanPlus, dane archiwalne z 2011 r.
  37. Laruku New Tour 2012 Finally Debut on Medison Square Garden, dane archiwalne
  38. New album + concert live (Honolulu), dane archiwalne
  39. 青木さやかがオリコン1位!? 参加のラルク アン シエル新曲が初登場首位!, Oricon, archiwum z 2005-01-18
  40. List of best-selling music artists in Japan, angielska Wikipedia, tabela najlepiej sprzedających się artystów w historii japońskiej muzyki z adnotacjami i przypisami
  41. Billboard:Global Record Music Sales, dane archiwalne
  42. TV Asahi: B'z, X-Japan, L'Arc~en~Ciel The best bands in Japan, dane archiwalne
  43. L'Arc~en~Ciel nowy singiel EVERLASTING, MusicJapanPlus, dane archiwalne
  44. ''L'Arc~en~Ciel po raz drugi w tym roku na Stadionie Narodowym w Tokio'', japonia-online, archiuwm z 2014-04-17
  45. L'Arc~en~Ciel i ich nowości, magazyn Asia on Wave, dane archiwalne
  46. Yamachan Lands – Japanese chart archives of selected best-selling artists, aktualizowane w 2007-12
  47. Laruku Official Facebook Profile
  48. Laruku Official MySpace
  49. Laruku Discography MusicBrainz
  50. Wywiad z L'Arc~en~Ciel (Ken)
  51. Ranking najlepszych artystów
  52. Wywiad z L'Arc~en~Ciel (HYDE)
  53. L'Arc~en~Ciel/Larcom.net
  54. Wywiad z HYDE o płycie Butterfly
  55. O brzmieniu piosenki Hurry Xmas
  56. Specjalny wywiad z HYDE o piosence XXX
  57. Wywiad z KENEM na temat piosenki Chase i albumu Butterfly
  58. MAVERICK GROUP Official Site

Przypisy