La Barberina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barberina (portret Pesne’a, niegdyś w Zamku Berlińskim, w gabinecie Fryderyka II

La Barberina właściwie Barbera (Barbara) Campanini (ur. 7 czerwca 1721 w Parmie (Włochy), zm. w swoje 78 urodziny, 7 czerwca 1799 w swej posiadłości w Barszowie w parku pałacowym na atak serca) – tancerka baletowa pochodzenia włoskiego sławna w XVIII w.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Nauki pobierała u Rinaldo Fossano. Jako jego partnerka wyjechała do Paryża, gdzie debiutowała w 1739 roku w operze Rameau „Fêtes de Hèbé ou Les Talens Lyriques”. Występowała także w Londynie i Wenecji. Faworyta króla Prus Fryderyka II, który w zemście za odrzucenie jego propozycji występów w „Królewskiej Operze” w Berlinie, porwał ją w 1744 roku i uwięził w Poczdamie. Uwolniona została 8 maja 1744 roku. Od 1745 roku zamieszkała w Berlinie, gdzie znana była ze skandalicznego trybu życia. Mówiono nawet o romansie z Fryderykiem II, ale złośliwcy szeptali: podoba mu się, bo ma bardzo męskie nogi. Potajemnie wyszła za mąż w 1748 roku za barona Carla Ludwiga von Cocceji (ur. ok. 1730, zm. 1808), brata polskiego generała Karola Fryderyka de Cocceji, syna kanclerza Samuela von Cocceji i wyjechała do Głogowa, gdzie mąż jej objął urząd wiceprezydenta rejencji. Wkrótce rozwiodła się z mężem i w 1759 roku kupiła od niego posiadłość w Barszowie, w której w 1799 roku założyła konwent dla dziewcząt ze zubożałych rodzin szlacheckich Fräuleinstift. Fundacja utrzymała się do 1945 roku. Za wkład w utworzenie fundacji otrzymała z rąk Fryderyka Wilhelma II tytuł hrabiny i prawo do noszenia orderu jej imienia Orden des Gräflich Campaninischen Fräuleinstiftes. Dewiza orderu brzmiała Virtuti asylum (Schronienie dla cnoty), co wywołało uszczypliwe komentarze współczesnych, którzy plotkowali, że we wcześniejszych latach, w Paryżu, Wenecji a szczególnie w Londynie, obecna pani przełożona sprzedawała swe łaski za brzęczącą monetę, przy czym rajfurzyła jej własna matka.

W pobliskim Hochkirch, obecnym Grodowcu, ufundowała ołtarz pw. Czternastu Wspomożycieli, pod którym znajduje się grobowiec, gdzie niegdyś spoczywały jej szczątki (obrabowany po 1945 roku).

Barbara Campanini jest wspomniana w książce z serii „Pan Samochodzik” autorstwa Sebastiana Miernickiego pod tytułem „Pan Samochodzik i królewska baletnica”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Traud Gravenhorst, Schlesien, Erlebnisse eines Landes, Breslau 1938

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons