La Gomera
 |
Ten artykuł zawiera jedynie listę źródeł lub linki zewnętrzne, więc jego weryfikowalność jest niejasna. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać więcej przypisów. |
| La Gomera | |
 Los Organos, formacja bazaltowa na wybrzeżu La Gomery. |
|
| Kontynent | Afryka |
| Państwo |  Hiszpania |
| Akwen | Ocean Atlantycki |
| Powierzchnia | 378 km² |
| Populacja (2003) • liczba ludności • gęstość |
19 580 52 os./km² |
|
Położenie na mapie Afryki
  La Gomera
|
|
 28°06′00″N 17°08′46″W / 28.1, -17.146111111111Na mapach: 28°06′00″N 17°08′46″W / 28.1, -17.146111111111 |
|
Mapa wyspy |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
La Gomera – przedostatnia pod względem powierzchni (378 km²) wyspa archipelagu Wysp Kanaryjskich zaliczanych do Makaronezji[1]. Zamieszkiwana przez 19 580 osób (2003 r.). Administracyjnie przynależna do prowincji Santa Cruz de Tenerife. Siedzibą władz wyspy (cabildo insular) jest miasto San Sebastián de La Gomera.
Zaludniona przez Guanczów, odkryta przez Hiszpanów w XV w., częściowo podbita przez Jean de Béthencourta i stopniowo zasiedlana przez hiszpańskich osadników, który przejęli od Guanczów język gwizdów el silbo.
Krzysztof Kolumb zatrzymał się na La Gomerze w 1492 – był to jego ostatni postój przed przepłynięciem Atlantyku i odkryciem Ameryki. Do dziś zachował się dom odkrywcy w stolicy wyspy. Obecnie głównym źródłem dochodu jest turystyka.
Spis treści |
Podział administracyjny [edytuj]
La Gomera dzieli się na 6 gmin:
Geografia i przyroda [edytuj]
Wyspa pochodzenia wulkanicznego, kształtu okrągłego i otoczona urwistym wybrzeżem, pozbawionym dogodnych portów naturalnych. Najwyższym szczytem jest Garajonay (1487 m wysokości). Wnętrze wyspy jest skaliste, poprzecinane głębokimi wąwozami, bardzo utrudniającymi komunikację (jest to jeden z powodów używania na wyspie języka gwizdów el silbo). Naturalna szata roślinna to wawrzynowe lasy laurisilva. Uprawy rolne (głównie winorośl i banany) na żyznej glebie wulkanicznej, tarasowe, nawadniane pola na zboczach górskich.
Park Narodowy Garajonay (pod patronatem UNESCO) obejmuje najwyższą część centralnego masywu górskiego, często pokrytego mgłą, dostarczającą ciągłych opadów w postaci mżawki. Niżej położone obszary są półpustynne, silnie nasłonecznione i pozbawione opadów.
Znani mieszkańcy wyspy [edytuj]
- Antonio José Ruiz de Padrón (1757-1823), franciszkanin i polityk.
- José Aguiar (1895-1975), malarz.
- Pedro García Cabrera (1905-1981), pisarz i poeta.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Robert Machowski, Mariusz Rzętała. Teneryfa i La Gomera - wyspy przyrodniczych osobliwości dla geografów. „Z badań nad wpływem antropopresji na środowisko”. 12, s. 139-143, 2011. ISSN 1895-6777.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Cabildo de La Gomera – strona internetowa dotycząca La Gomery
