Labradoodle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Labradoodle
Copper Canyon Labradoodles Chalk Australian Labradoodle Puppy.jpg
szczeniak Labradoodle o umaszczeniu białym ZZK
Kraj patronacki Australia
Wymiary
Wysokość 30 – 40 cm (miniaturowe),
40 – 51 cm (średnie),
51 – 66 (standardowe)
Masa 6 – 12 kg (miniaturowe),
12 – 23 kg (średnie),
23 – 45 kg (standardowe)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Labradoodlehybryda, powstała ze skrzyżowania Labradora Retrievera z pudlem.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Historia Labradoodla rozpoczęła się w 1988 roku w Australii. Był on odpowiedzią na pojawiające się zapotrzebowanie na psa przyjaznego alergikom, ale jednocześnie chętnie współpracującego z ludźmi. Na Hawajach mieszkała tracąca wzrok kobieta, która potrzebowała psa przewodnika. Niestety jej mąż był uczulony na sierść psa i nie mogła ona posiadać w domu psa żadnej ze znanych ras „niealergizujących”. Wtedy właśnie Wally Cornen pracujący w Stowarzyszeniu Australijskich Psów Pracujących wpadł na pomysł skrzyżowania pudla i labradora. Urodziły się 3 szczenięta, z których jeden został wysłany na Hawaje i służył niewidomej kobiecie jako pies przewodnik. Ta krzyżówka została nazwana Labradoodle. Pozostałe 2 szczenięta nie mogły znaleźć domu przez dłuższy czas. Później wymyślono nazwę Labradoodle i oficjalnie zapoczątkowano pracę nad nową rasą[1].

Kontynuowano kojarzenie tych ras w celu uzyskania psów, od których wszystkie szczeniaki nie lnieją i są tolerowane przez alergików. W 1989 roku powstało Ruthland Manor Breeding and Research Centre oraz Tegan Park Research and Breeding Centre[2]. W obu centrach prowadzono odpowiednie krzyżowania zwierząt przebadanych genetycznie, tak by wyeliminować zarówno lnienie jak i genetyczne choroby, którymi obciążone są zarówno pudle jak i labradory. W ten właśnie sposób, na przestrzeni wielu lat pracy powstały Wielopokoleniowe Australijskie Labradoodle. Od połowy 2004 roku zaprzestano krzyżowania Labradora z Pudlem, uznano, że australijski Labradoodle od tej pory będzie rozmnażany tylko między osobnikami tej nowej rasy[3].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

U australisjkich Labradoodli wzorzec wyglądu jest określony i uzyskiwany przy każdym krzyżowaniu. Mają atletyczne ciało i nielniejącą sierść. Powinny mieć duże, okrągłe oczy, uszy opadające, nos duży, przypominający kwadrat. Australijskie Labradoodle mają dwa typy sierści: wełna (z ang. Wool) i runo (z ang. Fleece). U zwykłych labradoodli pojawia się jeszcze trzeci typ – włos (lniejący). Wełna wygląda jak sierść pudla, runo przypomina sierść owcy, jest dłuższe i delikatnie pofalowane. Te dwa typy sierści nie lnieją. Sierść Labradoodli wysępują w wielu kolorach, od biszkoptowego po czarny[4].

Australijski Labradoodle, sierść typu runo

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Labradoodle są to psy przyjacielskie, rodzinne, żywotne oraz posłuszne. Pracują jako psy towarzysze, przewodniki, co oznacza że sprawdzają się w ścisłej współpracy z człowiekiem. Mają niewielkie tendencje do agresji czy szczekania, są delikatne w podejściu do dzieci i innych zwierząt. Osiągają wysokie wyniki w treningach posłuszeństwa. U australijskich Labradoodli udało się uzyskać powtarzalność charakteru. U zwykłego Labradoodla spotyka się psy charakterem podobne bardziej do Pudla niż Labradora[4].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Labradoodle jest rasą hipoalergiczą, stworzoną z myślą o ludziach uczulonych na psy. Są dobrymi psami przewodnikami.

Zdrowie Labradoodli[edytuj | edytuj kod]

Labradoodle są nową rasą, jednak nie pozbawioną ryzyka chorób genetycznych. Choroby te pochodzą głównie od macierzystych ras czyli od pudla oraz labradora. Są to między innymi: dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroby oczu (postępujący zanik siatkówki), choroby tarczycy. Hodowcy konsekwentnie pracują nad tym by ich psy były jak najzdrowsze i eliminują z hodowli obciążone chorobami osobniki. Zwraca się uwagę na krzyżowanie ze sobą jak najmniej spokrewnionych zwierząt oraz prowadzi się specjalny program infuzji. U australijskich Labradoodli choroby te są jak dotąd eliminowane dość skutecznie (dysplazja stawów tylko u parunastu psów na parę tysięcy). Wynika to z obowiązkowego i wszechstronnego badania wszystkich psów dopuszczonych do rozrodu pod kątem występowania wyżej wymienionych chorób. Hodowcy australijskich Labradoodli zapewniają również gwarancje zdrowotną dla kupowanego szczeniaka[5]. Od hodowców Labradoodli wymaga się wczesnej sterylizacji szczeniąt, zanim trafią one do swoich domów. Jest to bardzo popularne zachowanie w przypadku wszystkich ras w Australii i Stanach Zjednoczonych, w Europie w dalszym ciągu budzące wiele kontrowersji. Ma to na celu z jednej strony zapobieganie niekontrolowanego rozmnażania zwierząt (i ich późniejszego trafiania do schronisk) jak i ochronę nowopowstającej rasy (tak, by tylko nieliczni mogli być hodowcami). Wczesna sterylizacja psów ma ponadto dobry wpływ na zdrowie zwierząt jako, że zapobiega powstawaniu wielu nowotworów. W tak wczesnym wieku szczenięta również wracają do zdrowia znacznie szybciej niż starsze psy poddawane temu zabiegowi[6].

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Znane głównie w Australii i USA stają się coraz popularniejsze w Europie. W Polsce pierwsza hodowla została otwarta w 2009 roku. [7].

Labradoodle jako słowo jest już w Oxford English Dictionary[8]. Labradoodle są również coraz bardziej powszechne w naszej kulturze. Amerykański Prezydent, Barack Obama wybierał psa dla swojej rodziny pomiędzy Australijskim Labradoodlem[9] a Portugalskim Psem Wodnym.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]