Labrador (minerał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Labrador
Labrador
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zawiera 30–50% albitu NaAlSi3O8 (glinokrzemian sodu) oraz 50–70% anortytu CaAl2Si2O8 (glinokrzemian wapnia)
Twardość w skali Mohsa 6–6,5
Przełam nierówny do muszlowego
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny trójskośny
Gęstość minerału 2,6–2,77 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa bezbarwna, biała, szara, zielona
Rysa biała
Połysk szklisty, perłowy
Inne Inkluzje, Pleochroizm

Labradorminerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy plagioklazów.

Nazwa pochodzi od półwyspu Labrador, gdzie występuje w znacznych ilościach. Opisany i nazwany w 1780 r.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy słupkowe, tabliczkowe, występuje w postaci średnio- lub gruboziarnistych skupień. Bardzo często tworzy zbliźniaczenia. Kryształy, zawsze wrosłe rzadko odznaczają się dobrym wykształceniem. Jest kruchy, przezroczysty, często wykazuje jaskrawą, migotliwą grę barw w odcieniach niebieskich, fioletowych, złocistych, zielonych. Zjawisko to stanowi rodzaj iryzacji zwany schillerescencją, która w tym przypadku określana jest mianem labradoryzacji. Irydyzacja ta to efekt interferencji związany z wielokrotnym odbiciem światła na granicach struktur domenowych.

  • Inkluzje – liczne, najczęściej spotyka się wrostki cyrkonu, magnetytu, ilmenitu, rutylu i hematytu. Odpowiednio ułożone, wywołują różne efekty świetlne, nadając kamieniom atrakcyjny wygląd i osobliwe zabarwienie
  • Pleochroizm – wyraźny, zróżnicowany w zależności od barwy kamienia; najsilniejszy w kamieniach ciemno zabarwionych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rozpowszechniony składnik niektórych skał magmowych, głównie labradorytów, a także skał metamorficznych.

Miejsca występowania: USA – znajdują się tam dobrze wykształcone kryształy nadające się do obróbki jubilerskiej, Meksyk, Kanada – na Półwyspie Labrador, Australia, Finlandia – główne miejsce pozyskiwania niezwykle pięknych kamieni.

Polska – (jako składnik gabra) w Woliborzu i Bożkowie na Dolnym Śląsku (w postaci ziarn charakteryzujących się błękitną migotliwością).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • stosowany w przemyśle ceramicznym
  • do produkcji materiałów ogniotrwałych
  • w budownictwie jako kamień dekoracyjny i okładzinowy.
  • ceniony kamień ozdobny
  • powszechnie stosowany w jubilerstwie. Stosuje się wobec niego szlif kaboszonowy, jak i fasetowy. Najczęściej spotyka się okazy dochodzące do 20 ct. Najcenniejszy materiał jubilerski stanowią labradory fińskie (tzw. spectrolit fiński) dające efekt Schillera.
  • materiał rzeźbiarski

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło labrador w Wikisłowniku
Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Szumann, „Kamienie szlachetne i ozdobne”
  • N. Sobczak, „Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych”
  • R. Hochleitner, „Minerały i kryształy”
  • Leksykon Przyrodniczy – „Minerały”
  • Podręczny Leksykon Przyrodniczy – „Minerały i kamienie szlachetne”
  • K. Maślankiewicz, „Kamienie szlachetne”
  • C. Hall, „Klejnoty kamienie szlachetne i ozdobne”
  • G.G. Gormaz i J.J.Casanovas – „Atlas mineralogii”
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE W-wa 1993