Labrador retriever

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Labrador Retriever)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Labrador retriever
YellowLabradorLooking new.jpg
Labrador retriever
Inne nazwy Labrador Retriever (według nomenklatury FCI i ZKwP), dawniej pies św. Jana[1]
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Wielka Brytania[2]
Wymiary
Wysokość 55 – 57 cm (psy),
54 – 56 cm (suki)[3]
Masa 29,5 – 36 kg (psy),
25 – 32 kg (suki)
(Uwaga: wagę podano w/g wzorca AKC; wzorzec FCI nie podaje wagi)
Klasyfikacja
FCI Grupa VIII, Sekcja 1,
numer wzorca 122
AKC Sporting
ANKC Grupa 3 (Gundogs)
CKC Grupa 1 – Sporting Dogs
KC(UK) Gundog
NZKC Gundog
UKC Grupa 4 – Gun Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Labrador retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty[4]. Podlega próbom pracy[2].

Nazwa rasy pochodzi od półwyspu Labrador w Kanadzie (pomimo tego, iż psy te w rzeczywistości pochodzą z Nowej Fundlandii) oraz od angielskiego czasownika "to retrieve" (przynosić), co wiąże się z zadaniami, jakie spełniają w myślistwie.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi z południa Nowej Fundlandii. W XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących). Nazywane były psami św. Jana[5]. Do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1870 lord Malmesbury[6] (błędnie nazywając je "psami z Labradoru"), który razem z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii. Pod koniec XIX wieku rasa została zatwierdzona w Wielkiej Brytanii jako pies myśliwski[potrzebne źródło].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wzorzec rasy[edytuj | edytuj kod]

Labrador o umaszczeniu czarnym
Głowa labradora o umaszczeniu czekoladowym.
  • Oczy: Średniej wielkości; o inteligentnym, łagodnym wyrazie; brązowe lub orzechowe.
  • Uszy: Niezbyt duże ani ciężkie, przylegające ściśle do głowy, osadzone dość daleko z tyłu.
  • Zgryz: Szczęka i zęby mocne, z doskonałym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, tj. górny rząd siekaczy przykrywa rząd dolny, stykając się z nim.
  • Szyja: Gładka, mocna, osadzona w poprawnie ustawionych łopatkach.
  • Kończyny przednie: Łopatki długie, ustawione ukośnie. Kończyny przednie o mocnym kośćcu, od łokcia do podłoża proste, zarówno widziane z przodu, jak i z boku.
  • Tułów: Klatka piersiowa szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Prosta górna linia. Szerokie, silne, mocne lędźwie.
  • Umaszczenie:
    • czarne
    • biszkoptowe (w odcieniach od jasnokremowego do ogniście rudego)
    • czekoladowe/wątrobiane (występujące najrzadziej)
  • Sierść: Cecha charakterystyczna; krótka, gęsta, przylegająca, niefalista, twarda w dotyku. Nieprzepuszczający wilgoci podszerstek.
  • Łapy: Okrągłe, zwarte; dobrze wysklepione palce i poprawnie rozwinięte opuszki. Krótkie pazury nie wyrastają poza linię łapy[3].
  • Ogon: Cecha charakterystyczna; bardzo gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, średniej długości, bez "pióra", pokryty krótkim, grubym, gęstym włosem.
  • Kończyny tylne: Zad dobrze wykształcony, nieopadający w kierunku ogona; dobrze kątowane stawy skokowe, krowia postawa w najwyższym stopniu niepożądana.
  • Wrażenie ogólne: Mocnej budowy, zwarty, bardzo aktywny; szeroka czaszka, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, żebra dobrze wysklepione, lędźwie i kończyny tylne mocne i szerokie.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Labrador retriever to rasa psów żywiołowych, skorych do zabawy, także z innymi psami. Stworzone do pracy w wodzie i aportowania potrzebują bezpośredniego kontaktu w pracy z człowiekiem. Dobrze tolerują dzieci i są cierpliwe w kontaktach z nimi[1].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie był użytkowany jako pies myśliwski, aportujący postrzałki, głównie ptaki. Jedną z cech labradora jest umiejętność zapamiętania miejsca upadku kilku postrzelonych ptaków i następnie zaaportowanie jednego po drugim do myśliwego.

Ze względu na umiejętność współpracy z człowiekiem labradory są współcześnie wykorzystywane w różnych dziedzinach, nie związanych z łowiectwem, takich jak:

  • psy ratownicze (gruzowiskowe, lawinowe i do ratownictwa wodnego),
  • przewodnicy ociemniałych,
  • psy rodzinne, sprawdzające się także w sportach kynologicznych,
  • psy wykorzystywane w terapii chorych,
  • psy policyjne wykorzystywane do wykrywania narkotyków,
  • psy wykorzystywane przez straż pożarną do wykrywania miejsc podpaleń.
  • psy wykorzystywane przez Służbę Celna do wykrywania wyrobów tytoniowych, narkotyków

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Według liczby psów oficjalnie zarejestrowanych w organizacjach kynologicznych labrador retriever to jedna z najpopularniejszych ras w Wielkiej Brytanii, USA i Polsce.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Eva-Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2011, s. 203. ISBN 83-7073-967-6.
  2. 2,0 2,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 316.
  3. 3,0 3,1 David Taylor: Księga psów. s. 58-59.
  4. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 156.
  5. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies... s. 109.
  6. Palmer 1995 ↓, s. 112.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 201. ISBN 83-7073-122-8.
  • Brigitte Rauth – Widmann "Labrador" – poradnik opiekuna, Wydawnictwo RM, Warszawa 2006
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Joan Palmer: Psy rasowe; 235 ras; pochodzenie rasy, pielęgnacja, szkolenie, przygotowanie do pokazów. Warszawa: Agencja Elipsa, 1995. ISBN 83-85152-709.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.