Laima Andrikienė

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Laima Andrikienė
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1958
Druskieniki
Zawód polityk, ekonomistka
Alma Mater Uniwersytet Wileński
Stanowisko posłanka na Sejm Republiki Litewskiej, posłanka do Parlamentu Europejskiego
Partia Związek Ojczyzny

Laima Liucija Andrikienė (ur. 1 stycznia 1958 w Druskienikach) – litewska polityk, ekonomistka, wykładowca akademicki, posłanka na Sejm i do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1980 ukończyła studia z zakresu ekonomii i matematyki na Uniwersytecie Wileńskim. W 1986 obroniła doktorat z ekonomii, w 2004 została profesorem nadzwyczajnym.

W latach 80. pracowała Instytucie Badawczym Ekonomiki Rolnictwa jako inżynier i pracownik naukowy. Prowadziła wykłady na Uniwersytecie w Manchesterze (1988–1989) i na Uniwersytecie Georgetown (w 1996). Od 1989 przez rok pełniła funkcję asystentki wicepremiera.

Sprawowała mandat poselski w Radzie Najwyższej kadencji 1990–1992, będąc jednym z sygnatariuszy aktu niepodległości z 11 marca 1990. W parlamencie zasiadała też przez dwie kolejne kadencje, wybierana kolejno z listy Sąjūdisu (1992) i Związku Ojczyzny (1996).

W 1996 krótko sprawowała urząd ministra przemysłu i handlu, następnie do 1998 była ministrem spraw europejskich w rządzie Gediminasa Vagnoriusa.

W 1999 opuściła konserwatystów, stając na czele nowego ugrupowania, Ojczyźnianej Partii Ludowej (TLP). W 2000 bez powodzenia ubiegała się o reelekcję w wyborach parlamentarnych. Powróciła następnie do pracy jako wykładowca akademicki, obejmując stanowisko profesora nadzwyczajnego w Departamencie Nauk Politycznych na Litewskim Uniwersytecie Prawa w Wilnie, była też dyrektorem Instytutu Polityki Unii Europejskiej i Zarządzania, a także (w latach 2002–2004) dziekanem Wydziału Administracji Publicznej.

Po połączeniu się TLP z innymi małymi partiami należała do Litewskiego Związku Prawicy, który następnie w 2003 przyłączył się do Związku Ojczyzny. Laima Liucija Andrikienė tym samym powróciła do swojej poprzedniej partii, wchodząc w skład jej władz krajowych. W 2004 i 2009 z ramienia konserwatystów uzyskiwała mandat posła do Parlamentu Europejskiego. W 2013 zgłosiła, jednak wkrótce wycofała, swą kandydaturę na przewodniczącą TS-LKD[1].

Odznaczona m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Wielkiego Księcia Giedymina.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]