Lakringowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lakringowie ok. 170 roku

Lakringowie (lub Dakringowie - częsta pomyłka ze względu na podobieństwo greckich liter delta Δ oraz lambda Λ) – jak często przyjmuje się w nauce, wędrowny lud spokrewniony z Hasdingami, jeden z odłamów Wandalów, mimo że nie ma mocnych podstaw do tego stwierdzenia. Pogląd o wandalskim pochodzeniu Lakringów oparty został na wymienieniu ich obok Hasdingów we fragmentarycznie zachowanym dziele Piotra Patrycjusza. Umieszczało ono Lakringów między innymi sprzymierzeńcami Rzymu w okresie panowania Marka Aureliusza. W innym dziele antycznym, Żywocie Marka Aureliusza, Lakringowie zostali wspomniani jako wrogowie cesarstwa. Być może informacja ta dotyczyła okresu sprzed zawarcia pokoju pomiędzy Lakringami i Rzymem[1].

Zgodnie z relacją Kasjusza Diona (LXXI, 12) na początku lat siedemdziesiątych II wieku Lakringowie przybyli do północnych granic Dacji[2]. Niektórzy badacze lokalizują ich siedziby na południe od zajętych przez Hastingów obszarów w dorzeczu Cisy, i na północ od Roksolanów. Z Hasdingami Lakringowie stoczyli zwycięską walkę, po czym zniknęli z kart historii[3].

Przypisy

  1. J. Strzelczyk, Wandalowie i ich afrykańskie państwo, s. 57–58.
  2. Encyklopedia historyczna świata, T. 1, Prehistoria, s. 420.
  3. J. Strzelczyk, Wandalowie i ich afrykańskie państwo, s. 61.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]