Laktancjusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lucius Caecilius Firmianus Lactantius (ok. 250 - 330) - pisarz i apologeta chrześcijański, retor.

Urodził się w Afryce Północnej około 250 roku. Pod okiem sławnego retora Arnobiusza uzyskał staranne wykształcenie w zakresie filozofii i literatury, po czym został nauczycielem retoryki. Cesarz Dioklecjan powołał go na stanowisko nauczyciela do Nikomedii, gdzie uczył między innymi urzędników cesarskiego dworu. Po okresie dłuższego sympatyzowania z chrześcijaństwem, prawdopodobnie właśnie w Nikomedii przyjął chrzest. Po rozpoczęciu prześladowań w 303 roku, stracił swoje stanowisko. Pod koniec życia został wychowawcą najstarszego syna Konstantyna Wielkiego, Kryspusa.

Był jednym z ideologów Nowej Republiki, powstałej w wyniku reform cesarza Konstantyna. Cel jego dzieła Divinae Institutiones (Boże rozporządzenia) był ten sam co wcześniej De oficiis Cycerona[1]. M.in. życie rodzinne w jego wizji, wyrażonej w ks. 5 Institutiones Divinae, miało być odnowione i być przede wszystkim wspólnotą polegającą na wierności przyjętym przez oboje małżonków ideałom, a nie instytucją należącą do porządku ekonomiczno-politycznego, regulowaną prawem własności[2].

Dorobek literacki[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych dzieł autorstwa Laktancjusza można zaliczyć:

  • Divinae Institutiones (Podstawy nauki Bożej) napisane w latach 304-313
  • De ave Phoenice (O ptaku Feniksie),
  • De ira Dei (O gniewie Bożym)
  • De mortibus persecutorum (O śmierci prześladowców) (ok.314) - paszkwil na cesarzy - prześladowców chrześcijan.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Por.Ch. N. Cochrane: Chrześcijaństwo i kultura antyczna. G. Pianko (przekład), J. Domański, S. Kazikowski (redaktorzy). Warszawa: IW PAX, 1960, s. 194.
  2. Por.Ch. N. Cochrane, dz. cyt. s. 197