Laktancjusz
Lucius Caecilius Firmianus Lactantius (ok. 250 - 330) - pisarz i apologeta chrześcijański, retor.
Urodził się w Afryce Północnej około 250 roku. Pod okiem sławnego retora Arnobiusza uzyskał staranne wykształcenie w zakresie filozofii i literatury, po czym został nauczycielem retoryki. Cesarz Dioklecjan powołał go na stanowisko nauczyciela do Nikomedii, gdzie uczył między innymi urzędników cesarskiego dworu. Po okresie dłuższego sympatyzowania z chrześcijaństwem, prawdopodobnie właśnie w Nikomedii przyjął chrzest. Po rozpoczęciu prześladowań w 303 roku, stracił swoje stanowisko. Pod koniec życia został wychowawcą najstarszego syna Konstantyna Wielkiego, Kryspusa.
Był jednym z ideologów Nowej Republiki, powstałej w wyniku reform cesarza Konstantyna. Cel jego dzieła Divinae Institutiones (Boże rozporządzenia) był ten sam co wcześniej De oficiis Cycerona[1]. M.in. życie rodzinne w jego wizji, wyrażonej w ks. 5 Institutiones Divinae, miało być odnowione i być przede wszystkim wspólnotą polegającą na wierności przyjętym przez oboje małżonków ideałom, a nie instytucją należącą do porządku ekonomiczno-politycznego, regulowaną prawem własności[2].
Dorobek literacki[edytuj]
Do najważniejszych dzieł autorstwa Laktancjusza można zaliczyć:
- Divinae Institutiones (Podstawy nauki Bożej) napisane w latach 304-313
- De ave Phoenice (O ptaku Feniksie),
- De ira Dei (O gniewie Bożym)
- De mortibus persecutorum (O śmierci prześladowców) (ok.314) - paszkwil na cesarzy - prześladowców chrześcijan.
Bibliografia[edytuj]
- Maria Cytowska, Hanna Szelest, Literatura rzymska: okres cesarstwa. Autorzy chrześcijańscy, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994, ISBN 83-01-11526-2.
