Lamanici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lamanici – narodowość wymieniana jedynie przez Księgę Mormona, jako potomkowie Lamana, najstarszego z synów Lehiego (znanych włącznie z Księgi Mormona). Pokolenie które sprzeniewierzyło prawdę ewangeliczną. Z tego też powodu byli stałymi wrogami Nefitów, którzy pozostali wierni prawdzie. Około 400 r. (zdaniem Mormonów) Lamanici pokonali i zgładzili plemię Nefitów. Lamanici występują już w Pierwszej Księdze Nefiego, gdzie jest mowa o przekleństwie ich przez Boga. Nefi podkreśla, że poprzez swoje czyny stali się "ciemnym, obmierzłym i brudnym ludem, próżnującym i pełnym wszelkich występków"[1]. Po sprzeniewierzeniu się Bogu Lamanici zaczęli występować przeciw Nefitom[2]. Według opisów Mosjasza Lamanici golili sobie głowy i walczyli przy pomocy łuków i proc[3]. Bogactwo jakie osiągnęli zawdzięczać mogli handlowi. W Księdze Almy czytamy o błogosławieństwie jakiego Bóg udzielił Lamanitom i dzięki któremu zdaniem mormonów ich potomkowie żyją po dziś dzień[4]. Między 90 a 77 r. p.n.e. zdaniem Almy rozegrała się wielka bitwa między Lamanitami, a Nefitami, gdzie ponoszą klęskę pokonani przez oddziały Moroniego[5]. Zaraz po tym wydarzeniu następuje szereg bitew międze Nefitami, a Lamanitami.

Z Lamanitów według mormonów wywodzi się większość amerykańskich Indian.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pierwsza Księga Nefiego 12:23
  2. Księga Jakuba 1:14
  3. Księga Mosjasza 10:8
  4. Księga Almy 9:16
    "Albowiem wiele obietnic odnosi się do Lamonitów, którzy poprzez tradycje swych ojców pozostali w stanie niewiedzy, Pan będzie więc im miłosierny i pozwoli im dłużej pozostać na tej ziemi"
  5. Księga Almy 50:7
    "I Moroni zarządził, aby jego armie poszły do wschodniej puszczy i wyparły wszystkich Lamanitów, którzy tam żyli, by powrócili na swe ziemie na południe od Zarahemli."