Lambert z Maastricht
| Święty Lambert | |
| biskup męczennik |
|
Męczeństwo św. Lamberta (malowidło z XVw.) |
|
| Data urodzenia | ok. 635 Maastricht |
| Data śmierci | ok. 700 Liège |
| Kościół/ wyznanie |
rzymskokatolicki |
| Wspomnienie | 17 września |
| Patron | diecezji Liège |
| Szczególne miejsca kultu | Liège |
Lambert z Maastrycht (ur. 635 w Maastricht, zm. 17 września ok. 700 w Liège)[1] – biskup Maastricht, męczennik, święty Kościoła katolickiego.
Spis treści |
Żywot świętego [edytuj]
Lambert pochodził ze szlachetnej rodziny z Maastricht. Ok. 670 r. zamordowano biskupa Maastricht Teodarda, który zresztą był wujem Lamberta. Jego następcą został Lambert. Cieszył się poparciem króla Childeryka II. Po pewnym czasie król został zamordowany, a władzę przejął majordom Neustrii Ebroin. Wówczas skazano Lamberta na wygnanie. W związku z tym 7 lat przebywał w klasztorze w Stavelot. Po przejęciu rządów przez majordoma Pepina przywrócono Lamberta na stanowisko biskupa Maastricht. Przez kolejne lata umocnił struktury kościelne w Brabancji.
Lambert zginął z rąk zbójów nasłanych przez Dodona, co miało być zemstą za rzekome przyczynienie się biskupa do śmierci jego krewnych. Padł pod ciosami mieczy w bramie kościoła. Przed śmiercią zdążył się jeszcze pomodlić za swych prześladowców. Na miejscu śmierci świętego wystawiono bazylikę, która stała się miejscem kultu. Następcą Lamberta, biskupem Liège, został św. Hubert z Liège.
Kult [edytuj]
Wspomnienie liturgiczne św. Lamberta obchodzone jest 17 września – w rocznicę śmierci męczennika.
Jest głównym patronem diecezji Liège.
Jedyny w Polsce kościół pw. św. Lamberta znajduje się w Radomsku.
Imię tego świętego nadano na chrzcie królowi polskiemu Mieszkowi II[2].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ St. Lambert - Catholic Encyclopedia;
niektóre źródła podają datę śmierci ok. 705, ale wówczas następca Lamberta, Hubert z Liège, nie mógłby otrzymać sakry biskupiej z rąk papieża Sergiusza, który zmarł w 701 roku. - ↑ Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Cz. 2, Od K do P (Polikrates). Warszawa: Rzeczpospolita : HPS, 2007, s. 147. ISBN 978-83-60688-76-2.