Lampa o fali bieżącej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Budowa lampy o fali bieżącej: (1) wyrzutnia elektronowa; (2) wejście sygnału elektromagnetycznego; (3) magnesy; (4) tłumik; (5) spirala metalowa; (6) wyjście sygnału elektromagnetycznego; (7) rurka próżniowa; (8) kolektor.

Lampa o fali bieżącej (LFB) – generacyjna lub wzmacniająca lampa mikrofalowa, posiadająca linię opóźniającą (spirala – 5, rys. obok) wzdłuż której rozchodzi się fala elektromagnetyczna równolegle ze strumieniem elektronów emitowanych przez wyrzutnię elektronową (1). Strumień elektronów oddziaływający wzajemnie z falą jest ogniskowany za pomocą magnesów lub elektromagnesów (3), dociera on ostatecznie do kolektora (8). Sygnał elektromagnetyczny podawany jest (wejście – 2) na linię opóźniającą i z niej odbierany (wyjście – 6). Tłumik (4) zapobiega oddziaływaniu wzmocnionego sygnału z wyjścia na wejście. Wymienione powyżej elementy znajdują się w szklanej rurce (7), w której panuje próżnia.

Wzajemne oddziaływanie fali elektromagnetycznej w linii opóźniającej i strumienia elektronów sprawia że elektrony w pewnych punktach są hamowane, a w innych przyspieszane. Powoduje to zmianę gęstości elektronów w strumieniu czyli ich grupowanie, a w konsekwencji następuje wzmocnienie.

Lampy, w których ruch elektronów i fali elektromagnetycznej jest zgodny co do zwrotu, nazywane są lampami o fali postępującej i stosowane do wzmacniania sygnałów głównie w radiolokacji i w urządzeniach przekaźnikowych, w tym także satelitarnych. Natomiast lampy, w których te zwroty są przeciwne, nazywają się lampami o fali wstecznej i wykorzystywane zwykle są jako lampy generacyjne – karcinotrony, a także jako wzmacniające – amplitrony. Gdy układ magnesów lub elektromagnesów powoduje istnienie podłużnego, skierowanego wzdłuż osi lampy stałego pola magnetycznego, mamy do czynienia z lampą typu O. Natomiast gdy to pole magnetyczne jest skierowane poprzecznie do osi lampy (a więc także do kierunku ruchu elektronów) – to lampa tak zbudowana nazywana jest lampą typu M.

Lampy o fali bieżącej mogą pracować na częstotliwościach od setek MHz do nawet 800 GHz. Ich zaletą jest szerokie pasmo wzmacnianych bądź generowanych sygnałów.

Lampa o fali bieżącej została wynaleziona w 1943 r. przez Rudolfa Kompfnera.

LFB "Sztormowka" skonstruowana w ZSRR w latach 80. XX w. dla pierwszych satelitów telekomunikacyjnych z serii "Horyzont".

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hanna Górkiewicz-Galwas, Bogdan Galwas Przyrządy elektronowe , Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Wydanie IV poprawione, Warszawa 1986