Lampa wyładowcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykłady wyładowań elektrycznych w gazach szlachetnych

Lampa wyładowczalampa, która świeci poprzez wyładowania elektryczne w oparach metali (najczęściej rtęci) lub gazów (najczęściej argonu, neonu). W zależności od typu lampy, jej bańka może być pokryta luminoforem (specjalna farba, która zamienia niewidzialne promieniowanie elektromagnetyczne na widzialne).

Występuje w kształcie rury lub przypominającym żarówkę, może być z gwintem lub bez. Bywają ze standardowymi gwintami (E27, E40). Lampa może wymagać dodatkowych urządzeń zapłonowych, w zależności od jej rodzaju. Prawie wszystkie źródła wyładowcze wymagają urządzenia ograniczającego prąd wyładowania - statecznika (potocznie "balast"). Najczęściej w tym celu stosuje się dławiki magnetyczne. Coraz powszechniej są one jednak zastępowane przez elektroniczne układy zasilające o lepszych parametrach. Urządzenia stabilizujące i zapłonowe najczęściej montowane są w oprawie.

Lampy wyładowcze[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Bąk, Technika oświetlania, wyd. WNT, Warszawa 1981,

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]