Lancetogłów królewski
| Lancetogłów królewski | |
 Lampropeltis getula getula |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | zauropsydy |
| Podgromada | diapsydy |
| Rząd | łuskonośne |
| Podrząd | węże |
| Rodzina | połozowate |
| Podrodzina | połozy |
| Rodzaj | Lampropeltis |
| Gatunek | lancetogłów królewski |
| Nazwa systematyczna | |
| Lampropeltis getula[1] | |
| (Linnaeus, 1766) | |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Lancetogłów królewski (Lampropeltis getula) – gatunek węża z rodziny połozowatych.
Występowanie: południowo-wschodnia część Stanów Zjednoczonych od New Jersey po Florydę[3]. Tradycyjnie zaliczano do tego gatunku podgatunki żyjące na całym obszarze południa Stanów Zjednoczonych oraz w Meksyku; jednak podgatunki te mogą w rzeczywistości być odrębnymi gatunkami (patrz niżej).
Ubarwienie: kolorem podstawowym jest czarny lub brązowy. Na tym tle znajdują się poprzeczne pasy lub prążki o barwie białej, kremowej, żółtawej lub nawet czerwonej. Oprócz tego mogą występować także plamki.
Rozmiar: od 90 cm do ponad 2 metrów.
Tryb życia: prowadzi naziemny tryb życia. Aktywny jest głównie nocą.
Pokarm: żywi się małymi ssakami, ptakami, jaszczurkami oraz wężami (także grzechotnikami). Znany jest przypadek zjedzenia przez węża królewskiego pytona tygrysiego krótszego od napastnika o jedynie 10 cm.[potrzebne źródło]
Hodowla: jest hodowany w domach. Jest stosunkowo łatwy w hodowli, wymaga jednak indywidualnego trzymania, gdyż nie gardzi nawet osobnikami własnego gatunku. Wymaga temperatury w granicach 25-30 °C z nocnymi spadkami o 5-8 °C, oraz umiarkowanej wilgotności.
Kopulacja: kopulacje mają miejsce przeważnie w marcu i kwietniu, a po 4-6 tygodniach składane są jaja w liczbie od 7 do 21 sztuk. Temperatura inkubacji nie powinna przekraczać 28 °C przy utrzymaniu bardzo wysokiej wilgotności. Młode po urodzeniu mierzą około 25 cm. Ich pierwszym chętnie przyjmowanym, pokarmem są noworodki mysie.
[edytuj] Podgatunki
Tradycyjnie wyróżniane są podgatunki:
- Lampropeltis getula californiae (Blainville, 1835)
- Lampropeltis getula floridana Blanchard, 1919 – Floryda
- Lampropeltis getula getula (Linnaeus, 1766) – Floryda, Alabama, New Jersey
- Lampropeltis getula goini Neill & Allen, 1949
- Lampropeltis getula holbrooki Stejneger, 1902
- Lampropeltis getula meansi Krysko & Judd, 2006 – Floryda
- Lampropeltis getula niger (Yarrow, 1882)
- Lampropeltis getula nigrita Zweifel & Norris, 1955
- Lampropeltis getula splendida (Baird & Girard, 1853) – Meksyk, Arizona i Teksas
- Lampropeltis getula sticticeps Barbour & Engels, 1942
Jednak Pyron i Burbrink (2009) podnieśli podgatunki L. getula californiae, holbrooki, niger i splendida do rangi odrębnych gatunków. Autorzy ci uznają też L. getula nigrita za młodszy synonim Lampropeltis californiae; pozostałe tradycyjnie wyróżniane podgatunki należą wprawdzie do L. getula, lecz autorzy nie uznają ich za odrębne podgatunki[4].
Przypisy
- ↑ Lampropeltis getula w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Lampropeltis getula. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Lampropeltis getula (LINNAEUS, 1766) (ang.). The Reptile Database. [dostęp 11 września 2010].
- ↑ R. Alexander Pyron, Frank T. Burbrink. Systematics of the Common Kingsnake (Lampropeltis getula; Serpentes: Colubridae) and the burden of heritage in taxonomy. „Zootaxa”. 2241, s. 22-32, 2009 (ang.).
