Lancetogłów królewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lancetogłów królewski
Lampropeltis getula[1]
(Linnaeus, 1766)
Lampropeltis getula getula
Lampropeltis getula getula
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina połozowate
Podrodzina połozy
Rodzaj Lampropeltis
Gatunek lancetogłów królewski
Synonimy
  • Lampropeltis getulus (Linnaeus, 1766)
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lancetogłów królewski (Lampropeltis getula) – gatunek węża z rodziny połozowatych.

Występowanie: południowo-wschodnia część Stanów Zjednoczonych od New Jersey po Florydę[3]. Tradycyjnie zaliczano do tego gatunku podgatunki żyjące na całym obszarze południa Stanów Zjednoczonych oraz w Meksyku; jednak podgatunki te mogą w rzeczywistości być odrębnymi gatunkami (patrz niżej).

Ubarwienie: kolorem podstawowym jest czarny lub brązowy. Na tym tle znajdują się poprzeczne pasy lub prążki o barwie białej, kremowej, żółtawej lub nawet czerwonej. Oprócz tego mogą występować także plamki.

Rozmiar: od 90 cm do ponad 2 metrów.

Tryb życia: prowadzi naziemny tryb życia. Aktywny jest głównie nocą.

Pokarm: żywi się małymi ssakami, ptakami, jaszczurkami oraz wężami (także grzechotnikami). Znany jest przypadek zjedzenia przez węża królewskiego pytona tygrysiego krótszego od napastnika o jedynie 10 cm.[potrzebne źródło]

Hodowla: jest hodowany w domach. Jest stosunkowo łatwy w hodowli, wymaga jednak indywidualnego trzymania, gdyż nie gardzi nawet osobnikami własnego gatunku. Wymaga temperatury w granicach 25-30 °C z nocnymi spadkami o 5-8 °C, oraz umiarkowanej wilgotności.

Kopulacja: kopulacje mają miejsce przeważnie w marcu i kwietniu, a po 4-6 tygodniach składane są jaja w liczbie od 7 do 21 sztuk. Temperatura inkubacji nie powinna przekraczać 28 °C przy utrzymaniu bardzo wysokiej wilgotności. Młode po urodzeniu mierzą około 25 cm. Ich pierwszym chętnie przyjmowanym, pokarmem są noworodki mysie.

Lampropeltis getula californiae / Lampropeltis californiae

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjnie wyróżniane są podgatunki:

  • Lampropeltis getula californiae (Blainville, 1835)
  • Lampropeltis getula floridana Blanchard, 1919Floryda
  • Lampropeltis getula getula (Linnaeus, 1766) – Floryda, Alabama, New Jersey
  • Lampropeltis getula goini Neill & Allen, 1949
  • Lampropeltis getula holbrooki Stejneger, 1902
  • Lampropeltis getula meansi Krysko & Judd, 2006 – Floryda
  • Lampropeltis getula niger (Yarrow, 1882)
  • Lampropeltis getula nigrita Zweifel & Norris, 1955
  • Lampropeltis getula splendida (Baird & Girard, 1853)Meksyk, Arizona i Teksas
  • Lampropeltis getula sticticeps Barbour & Engels, 1942

Jednak Pyron i Burbrink (2009) podnieśli podgatunki L. getula californiae, holbrooki, niger i splendida do rangi odrębnych gatunków. Autorzy ci uznają też L. getula nigrita za młodszy synonim Lampropeltis californiae; pozostałe tradycyjnie wyróżniane podgatunki należą wprawdzie do L. getula, lecz autorzy nie uznają ich za odrębne podgatunki[4].

Przypisy

  1. Lampropeltis getula w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Lampropeltis getula. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Lampropeltis getula (LINNAEUS, 1766) (ang.). The Reptile Database. [dostęp 11 września 2010].
  4. R. Alexander Pyron, Frank T. Burbrink. Systematics of the Common Kingsnake (Lampropeltis getula; Serpentes: Colubridae) and the burden of heritage in taxonomy. „Zootaxa”. 2241, s. 22-32, 2009 (ang.).