Lancia Delta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Logo Lancii Delta

Lancia Deltawłoski samochód produkowany przez firmę Lancia, z segmentu prestiżowych samochodów kompaktowych, o nadwoziu hatchback. Premiera tego auta odbyła się w 1979 roku. Pierwsza generacja, o nadwoziu zaprojektowanym przez Giorgetto Giugiaro, była produkowana do 1994, druga – do 1999 roku. Dużą sławę przyniosły mu sukcesy wersji wyścigowych w Rajdowych Mistrzostwach Świata. W 2008 roku producent wskrzesił tę nazwę dla nowego prestiżowego kompaktowego modelu Lancia Delta.


Lancia Delta I[edytuj | edytuj kod]

Lancia Delta
Lancia Delta
Inne nazwy Saab 600
Producent Lancia
Zaprezentowany 1979
Okres produkcji 1979-1994[1]
Miejsce produkcji  Włochy
Następca Lancia Delta II
Dane techniczne
Segment C[1]
Typy nadwozia 5-drzwiowy hatchback[1]
Silniki Benzynowe
1,3 (78 KM)
1,5 (85 KM)
2,0 (215 KM)
Skrzynia biegów 4 / 5
Rodzaj napędu przedni lub 4x4
Długość 3895 mm
Szerokość 1620 mm
Wysokość 1380 mm
Rozstaw osi 2475 mm
Masa własna 935 – 1300 kg
Poj. zbiornika paliwa 55 l
Liczba miejsc 5
Pojemność bagażnika 260/b.d l
Dane dodatkowe
Pokrewne Fiat Ritmo
Lancia Prisma
Konkurencja Volkswagen Golf
Peugeot 309
Alfa Romeo 33
Ford Escort
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Lancia Delta w Rzymie w 1983 r.

Pierwsze silniki montowane były od modelu Fiata Ritmo, miały one pojemności 1300 i 1500 cm³ i moc większą o około 7 kW (10 KM). Uzyskano ją przez wprowadzenie dwugardzielowego gaźnika Weber, poprawienie układu ssącego i wylotowego, a w większym silniku wprowadzono tranzystorowy, bezstykowy zapłon. Po lewej stronie silnika znajduje się skrzynia przekładniowa. Oprócz układu napędowego inne elementy podwozia są własnymi konstrukcjami firmy Lancia. Układ hamulcowy ma dwa obwody działające na krzyż: przednie lewe koło połączone jest z tylnym prawym, drugi obwód działa na dwa pozostałe koła. Pompa hamulcowa wraz z serwem umieszczona jest za silnikiem.

Czas rozpędzania od 0 do 100 km/h wynosi 12,5 s. Wnętrze samochodu jest wygodne, tylne siedzenie jest dzielone, można niezależnie składać prawą lub lewą stronę. Po złożeniu obu tylnych siedzeń uzyskuje się 1000 litrów przestrzeni bagażowej, stały bagażnik ma zaledwie 260 dm³.

Lancia Delta została wybrana europejskim samochodem roku 1980[2]. Od 1983 produkowana była następna wersja nazwana Delta GT 1600, wyposażona w silnik o pojemności 1585 cm³ z dwoma wałkami rozrządu w głowicy. W 1982 wprowadzono do produkcji model z napędem na obie osie i silnikiem z turbodoładowaniem. W kolejnych latach poszerzano gamy silników.

Oprócz tego istniała również wersja HF Integrale, która była cywilną wersją rajdowej odmiany tego modelu. Posiadała ona silnik o mocy 215 KM, który rozpędzał Deltę do 100 km/h w ciągu 5,7 sek. i zapewniał prędkość maksymalną rzędu 220 km/h. Ta wersja najczęściej występowała w kolorze czerwonym zwanym rosso.

Dane techniczne Lancii Delty 1300 (1500)[edytuj | edytuj kod]

  • Nadwozie samonośne, 5-drzwiowe, 5-miejscowe,
  • Silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy rzędowy, chłodzony cieczą, umieszczony poprzecznie z przodu, napędza koła przednie,
  • Pojemność skokowa – 1301 cm³ (1498 cm³),
  • Moc maksymalna – 57,5 kW (78 KM); 63 kW (85 KM) przy 5800 obr/min,
  • Stopień sprężania – 9,5:1 (9,1:1),
  • Skrzynia przekładniowa 5-biegowa całkowicie zsynchronizowana,
  • Hamulce przednie tarczowe, tylne bębnowe,
  • Ogumienie o wymiarach 165/70SR13,
  • Długość/szerokość/wysokość – 3895/1620/1380 mm,
  • Rozstaw osi – 2475 mm,
  • Masa własna pojazdu – 935 kg (960 kg),
  • Prędkość maksymalna – 160 km/h (165 km/h),
  • Zużycie paliwa – 7,9 l/100 km przy V=120 km/h (9,1 l/100 km przy V=120 km/h).


Wersje rajdowe[edytuj | edytuj kod]

Lancia Delta HF Integrale 16v Evoluzione II
Lancia Delta Integrale Evoluzione grupy A

Rajdowe odmiany Lancii Delta były jednymi z bardziej udanych samochodów występujących w rajdach samochodowych. Kierowcy jeżdżący kolejnymi odmianami pojazdów wygrali w sumie 49 eliminacji Rajdowych Mistrzostw Świata (w sezonach 1985-1992), co pozwoliło Lancii sześć razy z rzędu otrzymać mistrzostwo świata w kategorii producentów (1987-1992), a indywidualnym kierowcom zdobyć czterokrotnie tytuły mistrzowskie. W kolejnych sezonach konstrukcja pojazdu przechodziła modyfikacje, zmieniano również nazwy:

Wersje rajdowe Lancii Delta
Nazwa Rok
wprowadzenia
Liczba zwycięstw
w eliminacjach
RSMŚ
Moc [KM] Uwagi
Delta S4 1985 4 450 Samochód B-grupowy
Delta HF 4WD 1987 11 250 Samochód A-grupowy
Delta HF Integrale 1988 14 260
Delta HF Integrale 16V 1989 12
Delta HF Integrale EVO
(albo Super Delta, Deltona)
1991 8 Oficjalne starty na RSMŚ od 1992


Lancia Delta II[edytuj | edytuj kod]

Lancia Delta II
Lancia Delta II
Inne nazwy 836
Producent Lancia
Zaprezentowany 1993
Okres produkcji 1993–1999[3]
Miejsce produkcji  Włochy
Następca Lancia Delta III
Dane techniczne
Segment C[3]
Typy nadwozia 3- i 5-drzwiowy hatchback[3]
Silniki 1.6, 1.8, 2.0
Skrzynia biegów manualna, pięciobiegowa
Rodzaj napędu przedni
Długość 4011 mm
Szerokość 1703 - 1759 mm
Wysokość 1401 mm
Rozstaw osi 2540 mm
Masa własna 1120 - 1330 kg
Poj. zbiornika paliwa 51 - 60 l
Liczba miejsc 5
Pojemność bagażnika 320 litrów sześciennych według normy VDA
Ładowność 500 kg
Wyposażenie
dodatkowe
ABS, AIRBAG, elektryczne szyby, elektrycznie regulowane, składane i ogrzewane lusterka, regulacja kolumny kierowniczej w dwóch płaszczyznach, regulacja wysokości fotela kierowcy, podłokietnik, centralny zamek sterowany pilotem, elektryczny szyberdach, automatyczna klimatyzacja, elektroniczne sterowane aktywne zawieszenie, składana i dzielona tylna kanapa.
Dane dodatkowe
Pokrewne Fiat Tipo
Fiat Tempra
Fiat Coupé
Lancia Dedra
Alfa Romeo 145
Alfa Romeo 146
Alfa Romeo 155
Konkurencja Volkswagen Golf
Peugeot 306
Citroën ZX
Lancia Delta II – tył
Wersja podstawowa 5D wyposażona w ozdobne obręcze ze stopów lekkich w rozmiarze 14"
Wersja podstawowa 5D wyposażona w ozdobne obręcze ze stopów lekkich w rozmiarze 14"
Wersja podstawowa 5D wyposażona w ozdobne obręcze ze stopów lekkich w rozmiarze 14"
Wersja podstawowa 5D wyposażona w ozdobne obręcze ze stopów lekkich w rozmiarze 14"

Druga generacja samochodu Lancia Delta zadebiutowała w 1993 roku. Oznaczenie kodowe modelu to "836". Podobnie jak poprzednik Delta była posiadała nadwozie typu hatchback o trzech lub pięciu drzwiach.

Samochód był oparty na płycie podłogowej Fiata Tipo i dzielił wiele rozwiązań technicznych z innymi modelami opartymi o tą platformę (Alfa Romeo 145/146/Alfa Romeo 155/Fiat Tipo/Fiat Tempra/Fiat Coupe/Lancia Dedra). W latach 1993-1996 oferowano jedynie nadwozie pięciodrzwiowe. W latach 1996-1999 nadwozie trzydrzwiowe oznaczane jako HPE.

Wszystkie wersje posiadają silnik umieszczony z przodu, zamontowany poprzecznie i przekazujący napęd jedynie na przednie koła poprzez pięciostopniowe, ręcznie sterowane skrzynie biegów o pięciu przełożeniach.

W przeciwieństwie do wcześniejszej generacji modelu i Lancii Dedry auto nie występowało w wersji z napędem na wszystkie koła.

Game silników otwierała jednostka benzynowa o mocy 75 a zamykał ja silnik o mocy 193 KM. Dostępne były również wersje z silnikami wysokoprężnymi.

Przegląd silników dostępnych w Delcie 836 (w kolejności od najsłabszej do najmocniejszej jednostki):

- 1,6 8v SOHC o mocy 75 KM osiąganej przy 6000 RPM i maksymalnym momencie obrotowym 125 Nm osiąganym przy 3000 RPM

- 1,8 8v DOHC o mocy 90 - 101 KM osiąganej przy 6000 RPM i maksymalnym momencie obrotowym 142 Nm osiąganym przy 2750 RPM

- 1,9 8v TD o mocy 90 KM (turbodoładowana jednostka wysokoprężna) osiąganej przy 4100 RPM i maksymalnym momencie obrotowym 180 Nm osiąganym przy 2400 RPM

- 1,6 16v DOHC o mocy 105 KM

- 1,8 16v DOHC o mocy 131 KM (jednostka wyposażona w układ zmiennych faz rozrządu)

- 2,0 16v DOHC o mocy 139 KM osiąganej przy 6000 RPM i maksymalnym momencie obrotowym 180 Nm osiąganym przy 4500 RPM

- 2,0 16v DOHC Turbo o mocy 186 KM (turbodoładowana jednostka benzynowa) osiąganej przy 5750 RPM i maksymalnym momencie obrotowym 290 Nm osiąganym przy 3500 RPM

- 2,0 16v DOHC Turbo o mocy 193 KM (turbodoładowana jednostka benzynowa) osiąganej przy 5700 RPM i maksymalnym momencie obrotowym 290 Nm osiąganym przy 3500 RPM

Prędkości maksymalne poszczególnych wersji silnikowych:

1,6 75 KM:172 km/h

1,9 td 90 KM: 175 km/h

1,8 90 - 101 KM: 184 km/h

2,0 139 KM: 206 km/h

2,0 186(193) KM: 220 (225) km/h

Poszczególne jednostki napędowe były montowane zależnie od rocznika. Początkowo (1993-1996) auto było oferowane z najsłabszym silnikiem z rodziny SOHC, którego korzenie sięgają końca lat '60 o mocy 75 KM. Kolejna jednostką w ofercie był silnik DOHC o pojemności 1,8l i mocy 90 KM. Stawkę domykały nowoczesne silniki 2,0 16v Twin Cam, wolnossący o mocy 139 KM i turbodoładowany o mocy 186 KM. Wszystkie jednostki były wyposażone w elektroniczny wtrysk paliwa i katalizator spalin. Poszczególne wersje silnikowe spełniały normę spalin EURO 2(1,6 75KM, 2,0 16v pozwalało się "przekwalifikować" z normy Euro 1 na Euro 2) lub EURO 1 (silniki 1,8 8v i 2,0 16v turbo). Silnik 1,8 8v był jednostką sprzedawana na rynku niemieckim i austriackim. W 1996 całkowicie wycofano jednostkę SOHC zastępując ją nowoczesną jednostką 1,6 16v. Silnik 2,0 16v zastąpiono nowocześniejszym silnikiem 1,8 16v o mocy 131 KM. W silniku 2,0 16v turbo zmieniono oprogramowanie sterujące silnikiem podnosząc moc maksymalna do 193 KM. Od 1996 roku wszystkie wersje silnikowe spełniały normę spalin Euro 2. Najmocniejsze wersje silnikowe były oznaczone jako "HF", silniki pochodziły w prostej linii z wcześniejszego modelu, HF Integrale 16v. Wersje HF były wyposazone w mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu zwany "Viscodrive". Było to wielotarczowe, mokre sprzęgło wiskotyczne zamontowane na jednej z półosi i ograniczające poślizg kół napędowych. W znaczący sposób pomagało ono tez zredukować typowa dla auta przednionapędowego podsterowność i pozytywnie wpływało na prowadzenie się samochodu.

Kupujący mógł wybierać spośród wielu opcji wyposażenia w skład którego wchodziły:

- światła przeciwmgłowe z przodu

- tapicerka wykonana z Alcantary

- sportowe fotele firmy Recaro

- rozkładany podłokietnik

- elektrycznie podnoszone i opuszczane szyby

- elektrycznie otwierany szyberdach z funkcja uchylania

- elektrycznie regulowane, składane i podgrzewane lusterka boczne

- regulowana dwóch płaszczyznach kolumna kierownicza

- automatyczna klimatyzacja

- komputer pokładowy ("check-panel") informujący o awarii oświetlenia zewnętrznego i stanie płynów (olej, płyn do spryskiwaczy szyb)

- deska rozdzielcza była oferowana z trzema różnymi zestawami wskaźników: podstawowym, podstawowym + dodatkowe wskaźniki (temp oleju, poziom napięcia akumulatora, analogowy zegarek, podświetlone logo producenta auta), podstawowym + dodatkowe wskaźniki + "check-panel" zamiast logo producenta)

- centralny zamek z pilotem

- Immobilizer

- układ alarmowy wyposażony w czujniki ruchu we wnętrzu pojazdu

- zawieszenie o elektronicznie regulowanej sile tłumienia amortyzatorów

- ABS

- poduszkę powietrzną dla kierowcy

- pirotechniczne napinacze pasów bezpieczeństwa

- felgi aluminiowe w rozmiarach 14, 15 i 16 o różnych wzorach

- różne wersje wyglądu karoserii (body-kit)

Zależnie od wersji wyposażenia i wersji silnikowej można było wyróżnić kilka wersji nadwozia (body-kit):

Wersja HPE (3D) posiadała charakterystyczne poszerzenia przednich i tylnych błotników oraz nakładki na progi.

Wersja HF odróżniała się od innych wersji kołami o innym kształcie i w większym rozmiarze (15") oraz kilkoma szczegółami w wyglądzie nadwozia (inny grill, żółte oznaczenie HF na grillu, poszerzane przednie błotniki, spoiler na pokrywie bagażnika, ozdobne wloty powietrza umieszczone pod przednimi reflektorami). Można też było zamówić akcesoryjne koła "Montecarlo" które swoim kształtem nawiązywały do rajdowego charakteru wcześniejszego modelu (Lancia Delta HF Integrale).

Lancia Delta HPE HF z kołami "Montecarlo"
Lancia Delta HPE HF z kołami "Montecarlo"
Lancia Delta HPE
Lancia Delta HPE

Dodatkowo od 1996 roku oferowano dwie wersje body-kitów. Pierwsza była produkcji firmy Zender i obejmowała przedni zderzak, tylny zderzak, nakładki na progi i tylny spoiler. Od 1998 roku model HPE HF dało się zamówić tylko z tym pakietem.

Lancia Delta HPE HF z pakietem "Zender"

Druga wersja nazywała się "Evo500" i powstała we współpracy z niemieckim producentem ospoilerowania, firmą "MS-Design". Wbrew obiegowej opinii wersja nie ta nie była w żaden sposób limitowana jeśli chodzi o ilość wyprodukowanych egzemplarzy. Zestaw można było zamówić do każdego auta w wersji HPE niezależnie od tego jaki silnik znajdował się pod maską. W skład zestawu wchodziły: przedni i tylny zderzak, nakładki na progi, koła 16". Dodatkowo wersja "Evo500" posiadała takie oznaczenie na popielniczce we wnętrzu.

Lancia Delta II nigdy nie była homologowana do żadnej dyscypliny motosportu i niejako zrywa z rajdową tradycją firmy. Wersje "HF" zaliczają się do grupy popularnie nazywanej "hothach" w odróżnieniu od Delty HG Integrale która była klasyfikowana przez entuzjastów jako "Homologation Special".

Lancia Delta (2008)[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lancia Delta (2008).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Lancia Delta 1st generation (Tipo 831) versions & types (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-02-19].
  2. Previous winners - Car of the Year 1980 (ang.). caroftheyear.org. [dostęp 2013-08-27].
  3. 3,0 3,1 3,2 Lancia Delta 2nd generation (Tipo 836) versions & types (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-02-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podbielski Z., Pojazdy włoskie. Wyd. WKiŁ, Warszawa 1986, s. 171-174. Seria: Poznajemy Samochody Osobowe Świata, ISBN 83-206-0540-7
  • Auto Technika Motoryzacyjna, nr 10/2006, str. 10-11. ISSN 0239-6440
  • WRC, nr 11/2006, str. 54-57. ISSN 1643-3785
  • Motor, nr 27/2010, str. 26. ISSN 0580-0447

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]