Lancia Lybra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lancia Lybra
Lancia Lybra w wersji sedan
Lancia Lybra w wersji sedan
Producent Lancia
Zaprezentowany 1999
Okres produkcji 1999–2005[1]
Miejsce produkcji Turyn  Włochy
Poprzednik Lancia Dedra
Następca Lancia Flavia
Dane techniczne
Segment D[1]
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan (berlina)
5-drzwiowe kombi (SW)[1]
Silniki benzynowe:
1,6 dm³ 103 KM
1,8 dm³ 130 KM
2,0 dm³ 150 KM
diesla:
1,9 dm³ JTD 105 KM
1,9 dm³ JTD 110 KM
1,9 dm³ JTD 115 KM
2,4 dm³ JTD 136 KM
2,4 dm³ JTD 140 KM
2,4 dm³ JTD 150 KM
Skrzynia biegów 5-biegowa manualna
4-biegowa automatyczna
Długość 4466 mm
Szerokość 1743 mm
Wysokość 1462 mm (sedan)
1470 mm (kombi)
Rozstaw osi 2593 mm
Masa własna 1250-1410 kg
Liczba miejsc 5
Dane dodatkowe
Pokrewne Alfa Romeo 156
Fiat Marea
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lancia Lybrasamochód osobowy produkowany przez wchodzącą w skład grupy Fiata firmę Lancia. Należy on do segmentu D+ (D premium, compact exclusive)[1] i jest zwykle pozycjonowany obok Audi A4, Mercedesa klasy C, BMW serii 3 czy Jaguara X-Type.

Lancia Lybra była produkowana w latach 1999–2005 (dostępna w sprzedaży do 2006 roku) i zastąpiła na rynku model Dedra. Podobnie jak Dedra, występowała w wersji kombi (SW) oraz sedan (Berlina). Po zakończeniu produkcji Lancia nie ma w swojej ofercie modelu odpowiadającego Lybrze i w najbliższych latach nie planuje uzupełnienia tej niszy. Samochód został oparty na tej samej płycie podłogowej, co Alfa Romeo 156 (marka również należąca do grupy Fiata).

Pierwotnie Lybra produkowana była w fabryce w Rivalta pod Turynem, a od roku 2002 w fabryce Mirafiori w Turynie.

Historia i design modelu[edytuj | edytuj kod]

Lybra stanowiła pewien przełom we współczesnej historii Lancii. Miała być dla Lancii tym samym, czym był model 156 dla firmy Alfa Romeo – nową erą pod względem designu i jakości. Zdradza to już jej nazwa (libra – łac. waga), która jest wyraźnym odejściem od nazewnictwa pochodzącego od liter alfabetu greckiego (Delta, Kappa, Ypsilon). Również sam styl auta jest zerwaniem z kanciastą stylistyką, charakterystyczną dla ówczesnych modeli Lancii.

Prace nad projektem nazywanym przez Fiata „Nowa Dedra” (kod projektu: 839) rozpoczęto już w 1992 roku. W skład zespołu designerskiego weszli: Flavio Manzoni (szef projektu wnętrza), Roberto Corongiu (odpowiedzialny za dobór kolorów i materiałów), Massimo Gay (szef projektu karoserii) oraz Enrico Fumia – szef Lancia Stile Centro, którego w sierpniu 1996 roku zastąpił Mike Robinson.

Początkowo model był oparty na innej płycie podłogowej niż ostateczna wersja Lybry. Płyta ta miała też stanowić podstawę dla nowego modelu Fiata, który był planowany jako następca Fiata Cromy w segmencie D. Projekt ten jednak zarzucono na wiele lat i ostatecznie wykorzystano płytę podłogową Alfy Romeo 156. Wstępne koncepcje designu pochodziły z trzech różnych biur projektowych: po jednej propozycji z Centro Stile Lancia oraz I.DE.A Institute, a także dwie propozycje przedstawione przez Leonardo Fioravanti.

Pierwszy projekt, sygnowany przez Enrico Fumia (ówczesnego szefa Centro Stile Lancia), wyraźnie jeszcze nawiązywał do „starej” linii Lancii. Przód nadwozia był rozwinięciem koncepcji znanej już z modelu Ypsylon, z charakterystycznym grillem i opadającą linią świateł przednich. Natomiast tylna część nadwozia tego projektu stała się bazą dla wersji, która weszła do produkcji.

Lancia Lybra Berlina LX

Ostatecznie jednak projekt oparto na koncepcji biura I.DE.A Institute. Z niego właśnie pochodzą charakterystyczne okrągłe światła nawiązujące do aut Lancii z lat 50. (Aurelia, Appia). Projekt uzupełniono o pomysły projektantów Lancii (tył auta). Na podstawie tego wstępnego zarysu stworzono kilka różnych modeli, skupiając się głównie na modyfikacjach detali (grill, światła przednie i tylne etc.) oraz na dostosowaniu nadwozia do nowej płyty podłogowej, która była nieco krótsza i węższa. Wiosną 1996 roku projekt nadwozia był już na ukończeniu. Między 1996 a 1997 rokiem nastąpiła niemal roczna przerwa w pracach zespołu designerskiego. Po tym czasie modyfikacjom poddano jeszcze przód samochodu i ponownie przystąpiono do projektowania wnętrza, gdyż do tej pory żaden z przedstawionych projektów nie wyznaczył kierunku, w którym mieli iść projektanci. Priorytetem designerów z Centro Stile Lancia było połączenie niemieckiej jakości wykonania i materiałów z włoskim duchem. Prace nad wnętrzem nabrały rozpędu dopiero w momencie, gdy postanowiono wprowadzić moduł infocenter, łączący funkcjonalność systemu audio, nawigacji oraz telefonu. Projekt wnętrza przeznaczony do dalszego rozwoju wybrano dopiero w styczniu 1998 roku, ale był on już bardzo zbliżony do wersji produkcyjnej. W 2001 roku wnętrze przeszło drobny lifting – moduł poduszki pasażera zlane w jedną całość z kokpitem (zniknęły oddzielające go szczeliny).

Parametry techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Wymiary w mm (wys./dł./szer./rozstaw osi):
    Lancia Lybra SW
    • SW: 1470/4466/1743/2593,
      Lancia Lybra SW
    • Berlina: 1462/4466/1743/2593,
  • Pojemność bagażnika (SW i Berlina): 420 l. Możliwość powiększenia do 800 i 1300 l.
  • Pojemność zbiornika paliwa (wszystkie wersje silnikowe): 60 l (rezerwa: 8 l),
  • Zawieszenie przednie:
    • Niezależne typu MacPherson, amortyzatory hydrauliczne teleskopowe o podwójnym działaniu. Wahacze dolne poprzeczne, sprężyny śrubowe. Stabilizator poprzeczny.
  • Zawieszenie tylne:
    • Niezależne w systemie BLG (Ramiona Wzdłużnie Prowadzące). Sprężyny śrubowe. Amortyzatory gazowe niskociśnieniowe podwójnego działania. Stabilizator poprzeczny.
  • Średnica zawracania:
    • 10,5 m (wersje 1,6, 1,8 i 1,9 JTD),
    • 10,9 m (wersje 2,0 i 2,4 JTD),
  • Układ hamulcowy:
    • Hamulce przednie: tarczowe wentylowane (oprócz wersji 1,6) z zaciskami pływającymi i cylinderkiem dla każdego koła.
    • Hamulce tylne: tarczowe z zaciskami pływającymi.
    • Serwohamulec podciśnieniowy.
    • Układ ABS z EBD w standardzie we wszystkich wersjach. W niektórych wersjach i w opcji dostępne systemy ASR, ESP oraz Hill Holder.
  • Ogumienie:
    • 195/65/R15,
    • 205/60 R15 (opcja),
    • 205/55 R16 (opcja dla silnika 2,4 JTD),
  • Skrzynia biegów:
    • Napęd przedni,
    • 5 zsynchronizowanych biegów do przodu i bieg wsteczny,
    • W wersjach z silnikiem diesla bieg wsteczny również zsynchronizowany,
    • W wersji 2,0 dostępna automatyczna 4-biegowa skrzynia Comfortonic (do 2001 roku).

Silniki benzynowe[edytuj | edytuj kod]

1,6 16V[edytuj | edytuj kod]

Silnik DOHC czterocylindrowy w układzie rzędowym (poprzeczny) o pojemności 1596 cm³ z wtryskiem wielopunktowym.

  • Moc: 103 KM (76 kW) osiągana przy 5750 obr./min,
  • Maksymalny moment obrotowy: 145 Nm przy 4000 obr./min,
  • Przyspieszenie od 0-100 km/h: 12,1 s,
  • Stopień sprężania – 10,5:1,
  • Prędkość maksymalna: 185 km/h,
  • Masa: 1250/1290 kg (Berlina/SW),
  • Spalanie (miasto/trasa/średnie): 11,2/6,4/8,2. Dla wersji SW o 0,2 wyższe.
  • Emisja CO2 w g/km (1999/100/CE): 194 – Berlina, 197 – SW,

1,8 16V VVT V.I.S[edytuj | edytuj kod]

Silnik DOHC czterocylindrowy w układzie rzędowym (poprzeczny) o pojemności 1747 cm³ z wtryskiem wielopunktowym i wariatorem faz rozrządu.

  • Moc: 130 KM (96 kW) osiągana przy 6300 obr./min,
  • Maksymalny moment obrotowy: 164 Nm przy 3800 obr./min,
  • Przyspieszenie od 0-100km/h: 10,3 s,
  • Stopień sprężania: 10,3:1,
  • Prędkość maksymalna: 201 km/h,
  • Masa: 1300/1340 kg (Berlina/SW),
  • Spalanie (miasto/trasa/średnie): 11,8/6,3/8,3. Dla wersji SW o ok. 0,2 wyższe.
  • Emisja CO2 w g/km (1999/100/CE): 198 – Berlina, 206 – SW,

2,0 20V VVT V.I.S[edytuj | edytuj kod]

Silnik DOHC pięciocylindrowy w układzie rzędowym (poprzeczny) o pojemności 1998 cm³ z wtryskiem wielopunktowym i wariatorem faz rozrządu.

  • Moc: 150 KM (110 kW) osiągana przy 6500 obr./min,
  • Maksymalny moment obrotowy: 181 Nm przy 3750 obr./min,
  • Przyspieszenie od 0-100km/h: 9,5s,
  • Stopień sprężania – 10,7:1,
  • Prędkość maksymalna: 210 km/h,
  • Masa: 1350/1390 kg (Berlina/SW),
  • Spalanie (miasto/trasa/średnie): 13,8/7,5/9,8. Dla wersji SW o ok. 0,2 wyższe.
  • Emisja CO2 w g/km (1999/100/CE): 233 – Berlina, 238 – SW,

Silniki diesla[edytuj | edytuj kod]

1,9 8V JTD[edytuj | edytuj kod]

Silnik SOHC czterocylindrowy w układzie rzędowym (poprzeczny) o pojemności 1910 cm³ z bezpośrednim wtryskiem paliwa pod wysokim ciśnieniem (unijet), z turbodoładowaniem i intercoolerem. Początkowo (I generacja) wyposażony był w turbinę o stałej geometrii łopatek. We wrześniu 2000 roku silnik przeszedł modernizację mającą na celu zwiększenie osiągów i dostosowanie go do normy Euro 3. Zastosowano m.in. sprężarkę o zmiennej geometrii łopatek, wtryskiwacze o 6 dziurkach (zamiast 5), nową centralkę wtrysku i katalizatory. W maju 2001 roku ponownie podniesiono moc silnika.

Generacje silnika

  • I- 07.1999 – 09.2000
    • Moc: 105 KM (77 kW) osiągana przy 4000 obr./min,
    • Maksymalny moment obrotowy: 255 Nm przy 2000 obr./min,
    • Prędkość maksymalna: 188 km/h,
    • Przyspieszenie od 0-100 km/h: 10,8 s,
  • II– 09.2000 – 05.2001
    • Moc: 110 KM (81 kW) osiągana przy 4000 obr./min,
    • Maksymalny moment obrotowy: 275 Nm przy 2000 obr./min,
    • Prędkość maksymalna: 189 km/h,
  • III- od 05.2001
    • Moc: 115 KM (85 kW) osiągana przy 4000 obr./min,
    • Maksymalny moment obrotowy: 275 Nm przy 2000 obr./min,
    • Prędkość maksymalna: 190 km/h,
    • Emisja CO2 w g/km (1999/100/CE): 157 – Berlina, 162 – SW,

Dane dla wszystkich generacji:

  • Stopień sprężania – 18,5:1,
  • Masa: 1310/1350 kg (Berlina/SW),
  • Spalanie (miasto/trasa/średnie): 8,1/4,7/5,9. Dla wersji SW o ok. 0,2 wyższe.

2,4 10V JTD[edytuj | edytuj kod]

Silnik SOHC pięciocylindrowy w układzie rzędowym (poprzeczny) o pojemności 2387 cm³ z bezpośrednim wtryskiem paliwa pod wysokim ciśnieniem (unijet), z turbodoładowaniem i intercoolerem. Początkowo (I generacja) wyposażony był w turbinę o stałej geometrii łopatek. We wrześniu 2000 roku silnik przeszedł modernizacje mającą na celu zwiększenie osiągów i dostosowanie go do normy Euro 3. Zastosowano m.in. sprężarkę o zmiennej geometrii łopatek, wtryskiwacze o 6 dziurkach (zamiast 5), nową centralkę wtrysku i katalizatory. W maju 2002 roku ponownie podniesiono moc silnika.

Generacje silnika:

  • I – 07.1999 – 09.2000
    • Moc: 100 kW (136 KM) osiągana przy 4200 obr./min,
    • Maksymalny moment obrotowy: 304 Nm przy 2000 obr./min,
    • Prędkość maksymalna: 203 km/h.
  • II – 09.2000 – 05.2002
    • Moc: 103 kW (140 KM) osiągana przy 4000 obr./min,
    • Maksymalny moment obrotowy: 304 Nm przy 1800 obr./min,
    • Prędkość maksymalna: 205 km/h.
  • III- od 05.2002
    • Moc: 110 kW (150 KM) osiągana przy 4000 obr./min,
    • Maksymalny moment obrotowy – 305 Nm przy 1800 obr./min,
    • Prędkość maksymalna: 214 km/h,
    • Przyspieszenie od 0-100km/h: 9,4 s.

Dane dla wszystkich generacji:

  • Stopień sprężania – 18,5:1.
  • Masa: 1370/1410 kg (Berlina/SW).
  • Spalanie (miasto/trasa/średnie): 8,9/5,3/6,6. Dla wersji SW o ok. 0,2 wyższe.
  • Emisja CO2 w g/km (1999/100/CE): 176 – Berlina, 179 – SW.

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Lancia Lybra Berlina LX

Lancia Lybra w czasach, kiedy była produkowana, należała do najlepiej wyposażonych samochodów w swoim segmencie. W latach 1999-2005 występowała łącznie w kilkunastu wersjach wyposażenia (m.in. Business, LS, LX, Emblema, Intensa, Executive), różniących się w zależności od roku produkcji i rynku, na którym była sprzedawana. Lybra nie ma żadnych zewnętrznych oznaczeń wersji wyposażenia – zwykle rozpoznaje się je po wzorze felg.

W podstawowym wyposażeniu każdej Lybry znaleźć można było 4 poduszki powietrzne (kierowcy, pasażera oraz boczne), wspomaganie kierownicy, ABS oraz elektrycznie sterowane i podgrzewane lusterka. Standardowym wyposażeniem był też tzw. ICS, czyli zintegrowany radioodtwarzacz i komputer pokładowy z obsługą zmieniarki CD. ICS występował w dwóch wersjach – bogatszą wzbogacono o telefon komórkowy oraz nawigację satelitarną. Ogromna większość Lybr wyposażona była też w dwustrefową, automatyczną klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby oraz 15" felgi z lekkich stopów (stalowe felgi montowano jedynie w najniższej wersji wyposażenia).

Oprócz tego w bogatszych wersjach lub w opcji dostępne były między innymi: kurtyny powietrzne, ogrzewanie postojowe Webasto, lusterko wewnętrzne fotochromowe, dach otwierany, ogrzewane i elektrycznie sterowane przednie fotele, czujniki parkowania, zmieniarka CD, światła xenonowe, 16" felgi aluminiowe, systemy ASR, ESP, Hill Holder, tempomat, czujnik deszczu etc.

W 2001 roku Lybra występowała w 18 kolorach lakieru i 10 rodzajach tapicerki (tkanina, welur, Alcantara, skóra licowa, wersje łączone). Dla sześciu kolorów istniała możliwość zamówienia czarnego dachu (tylko w wersji SW).

Lancia Lybra – wnętrze wersji Executive

Na szczególną uwagę zasługuje system nagłośnienia zaprojektowany specjalnie dla Lancii Lybry przez renomowaną firmę Bose. Składa się on z 7 głośników: 2 x woofer 168 mm w drzwiach przednich, 2 x tweeter 50 mm w drzwiach przednich, 2 x midrange 160 mm w drzwiach tylnych oraz subwoofer 230 mm w tylnej półce w wersji Berlina lub bass box w ściance bagażnika (14 dm³) w wersji SW. Nagłośnienie kontroluje wzmacniacz z 6 kanałami o mocy 37 W każdy. Całkowita moc muzyczna wynosi 220 W. System Bose był montowany w większości wersji wyposażenia (oprócz najniższej), a na jego potrzeby wnętrze samochodu zostało maksymalnie wyciszone.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Tylne światła Lancii Lybry w wersji Berlina zostały wykorzystane na rynkach południowoamerykańskich do liftingu Fiata Marea.
  • W telewizyjnych reklamach Lancii Lybry występował Harrison Ford.
  • Istniała wersja opancerzona Lancii Lybry z silnikiem benzynowym 2,4 20V o mocy maksymalnej 175 KM.
  • Lancia Lybra w wersji SW znajduje się na wyposażeniu włoskiego odpowiednika Służby Więziennej.
  • Lancią Lybrą w wersji SW zginął w wypadku min. Waldemar Goszcz. W zdarzeniu ucierpiał też Radosław Pazura oraz Filip Siejka.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Lancia Lybra (Tipo 839) versions & types (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-02-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]