Langskip
Langskip - nazwa średniowiecznego okrętu Normanów (wikingów). Pochodzi od określenia "długi okręt". Langskipy miały stosunek długości do szerokości sięgający 7:1, co jak na średniowieczne warunki oznaczało jednostki bardzo smukłe. Langskipy posiadały jeden maszt, na którym podnoszono duży, czworokątny, wełniany rejowy żagiel (żagiel taki pojawił się na jednostkach normańskich na przełomie VI i VII w.). Okręty budowano na szkielecie składającym się ze stępki i wręgów z drewnianych klepek łączonych na zakładkę (poszycie klinkierowe) łączonych przy użyciu kołków. Drewno do budowy jednostek było rozszczepiane, a nie piłowane, co czyniło je bardzo elastycznym i wytrzymałym oraz bardziej odpornym na nasiąkanie i gnicie. Stępkę wykonywano z jednego dębowego pnia. Maszt z jednej specjalnie dobranej sosny. Były to najważniejsze elementy drewniane jednostki.
Langskipy były pełnomorskimi jednostkami mogącymi sprostać nawet ciężkim warunkom żeglugi oceanicznej, w przeciwieństwie do małych, przybrzeżnych karfi. Osiągały nawet 16 węzłów, co pozwalało na szybkie przemieszczanie. Z racji kształtu kadłuba dziób jednostki, przy dużej prędkości unosił się nad wodę. Deski kadłuba grubości ok. 2,5 cm były - jak na ówczesne warunki - bardzo cienkie, czyniąc kadłub lekkim. Specjalna metoda łączenia desek na zakładkę powodowała przepływ powietrza pod kadłubem. Znacznie zmniejszało to opór wody, pozwalając na osiąganie dużych prędkości rzędu 16-14 węzłów.
Na przełomie X i XI wieku n.e. wyróżniano kilka klas normańskich okrętów, przy czym czynnikiem klasyfikującym była liczba miejsc dla wioślarzy. Langskipy dzielono na najmniejsze sneki (snekkary) - 30-40 wioseł, średnie - skeidy (50-60) i drakkary - powyżej 60 wioseł.
