Lanxi Daolong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lanxi Daolong
蘭溪道隆
Mistrz chan Lanxi Daolong
Mistrz chan Lanxi Daolong
Data urodzenia 1213
Miejsce urodzenia prowincja Syczuan (Sichuan)
Data śmierci 1278
Miejsce śmierci Klasztor Kenchō w Kamakurze, Japonia
Szkoła linji, rinzai
Nauczyciel Wuming Huixing
Następca Yakuō Tokken
Gio
Chokei
Muin Emban
Zakon Chan, Zen
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne Daikaku Zenji

Lanxi Daolong (ur. 1213, zm. 1278; chiń. 蘭溪道隆, pinyin Lánxī/qī Dàolóng także jako Lanqi Daolong; kor. 란계도륭 Langye Toryung; jap. Rankei Dōryu, także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w prowincji Syczuan. W wieku 13 lat został nowicjuszem i rozpoczął wędrówkę po klasztorach chan, odwiedzając różnych mistrzów chan (m.in. Wuzhuna Shifana). Nie został stałym uczniem żadnego z nich.

W końcu natrafił na odpowiedniego nauczyciela i został uczniem mistrza Wuminga Huixina. Praktykował u niego gong’any.

Około 34 roku życia osiągnął oświecenie i zaproszony przez japońskich mnichów popłynął w 1246 r. do Japonii. Najpierw udał się do Hakaty na wyspie Kiusiu, a po roku – do Kioto. Jednak jeszcze w 1247 r. został zaproszony do Kamakury przez regenta, którym był siogun Hōjō Tokiyori, ówczesny wojskowy (zobacz: bakufu) władca Japonii i gorący zwolennik zen.

Tokiyori najpierw wybudował mistrzowi Jōraku-ji (czyt. Dziorakudzi) a później Kenchō-ji (czyt. Kenciodzi) (1253 r.) – wielki klasztor, którego został pierwszym opatem. Był także aktywnym nauczycielem w Kennin-ji w Kioto, gdzie nauczał cesarza Go-Saga (po abdykacji).

Lanxi był niezwykle poważany przez Japończyków i nawet taki fanatyczny wróg innych buddyjskich tradycji jak Nichiren mówił W Kamakurze ludzie wszelkiego autoramentu czczą go jak prawdziwego Buddę.

Nigdy nie nauczył się dobrze mówić po japońsku, ale to nie przeszkadzało mu w nauczaniu.

Jego najbardziej znanymi uczniami zostali Gio i Chokei. Chokei został później czwartym z kolei nauczycielem w Engaku-ji.

Lanxi zmarł w klasztorze Kenchō i otrzymał pośmiertnie honorowy tytuł Daikaku Zenji.

Jego dziełem jest krótka praca o zen zwana Zuochanlun (坐禅論; chin. [Traktat] O medytacji), która natychmiast została przetłumaczona na język japoński jako Zazenron, oraz Daikaku Zenji goroku (大覺禅師語録).

Linia przekazu Dharmy zen[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ISBN 0-87773-433-X
  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ISBN 0-02-908250-1