Laokoon

Z Wikipedii

Laokoon, Laokos (gr. Λαοκοων) – według Wergiliusza, syn Antenora czy też Akoitesa, kapłan Tymbrajskiego Apollina, ostrzegał Trojan o niebezpieczeństwie, jakim był drewniany koń, i z tego powodu został wraz z dwoma synami zabity przez dwa ogromne morskie węże nasłane nań przez zagniewanych bogów, sprzyjającym Grekom, czyli Achajom.

Na widok konia trojańskiego miał powiedzieć Lękam się Greków, nawet jeśli niosą dary.

Podanie to ma szczególne znaczenie w świetle słynnego dzieła rzeźbiarskiego znalezionego w 1506 w okolicy Rzymu, wyobrażającego śmierć Laokoona i jego synów. Rzeźba została umieszczona przez papieża Juliusza II w zbiorach Watykanu. Dzieło to, zwane Grupą Laokoona, wykonane (według Pliniusza) przez rzeźbiarzy Agesandra, Polidora i Atenodora z Rodos, należy do najcenniejszych dzieł sztuki hellenistycznej. Wedle O. Müllera przedstawia on 3 akty tragedii. Podczas gdy starszy syn, znajdujący się jeszcze w sytuacji dającej szanse ratunku, wyobraża początek akcji, a młodszy zginął już w uściskach węży, w ojcu – figurze środkowej – pokazano energię i patos w obliczu nieuchronnej śmierci, obraz pełen wzniosłości i grozy.

Prof. Winckelmann przypisywał jej powstanie na okres panowania Aleksandra Wielkiego. W ubiegłym stuleciu uważano ją za rzeźbę z czasow szkoły rodyjskiej, (ok. 150 r.p.n.e). Inni przypisywali ją czasom pierwszego cesarstwa. Dziś wiadomo, że grupę tę stworzyli rzeźbiarze Agesander, Polidor i Atenodor (I pol. I w p.n.e.)

Kopię tego arcydzieła wykonali między innymi Bacio Bandinelli i Giacopo Tatti.

Imię Laokoona nosił też syn Partaona, wuj Meleagra, który towarzyszył temu ostatniemu w wyprawie Argonautów.