Las łęgowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Las łęgowy – zbiorowisko leśne, występujące nad rzekami i potokami, w zasięgu wód powodziowych, które podczas zalewu nanoszą i osadzają żyzny muł. Najbardziej typową glebą dla lasów łęgowych jest holoceńska mada rzeczna. Siedliska niemal wszystkich łęgów związane są z wodami płynącymi. W drzewostanie łęgów występują m.in.: olcha, topola, wierzba, wiąz, jesion, dąb. Gatunkami występującymi we wszystkich zespołach łęgowych są: podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria), kostrzewa olbrzymia (Festuca gigantea), pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica), wiązówka błotna (Filipendula ulmaria) i bluszczyk kurdybanek (Glechoma hederacea). Lasy łęgowe zaliczane są do roślinności azonalnej, nie związanej z określoną strefą roślinną (klimatyczną), ale ze specyfiką siedliska. Lasy te narażone są na wyniszczenia spowodowane m.in. pracami związanymi z regulacją koryt rzecznych oraz melioracjami wodnymi.

Klasyfikacja fitosocjologiczna lasów łęgowych[edytuj | edytuj kod]

Łęg nad potokiem Swelina

Lasy łęgowe występujące w Polsce dzielą się na dwie grupy:

  1. olszowe, jesionowe i wiązowe, tworzące związek Alno-Ulmion
  2. wierzbowe i topolowe, należące do związku Salicion albae w obrębie klasy Salicetea purpureae.

Łęgi ze związku Alno-Ulmion ze względu na charakter siedliska można podzielić na:

Ze względu na występowanie gatunków podzielić je można na dwa podzwiązki:

  • łęgi wiązowe (Ulmenion) – łęg jesionowo-wiązowy i łęg wiązowy z fiołkiem wonnym,
  • łęgi olszowe (Alnenion glutinoso-incanae) – pozostałe łęgi należące do związku Alno-Ulmion.

Łęgi ze związku Salicion albae ze względu na fizjonomię zbiorowiska dzielą się na:

Łęg wierzbowo-topolowy (Bingen am Rhein)

Oprócz łęgów związku Salicion albae do klasy Salicetea purpureae należy jeszcze związek Salicion eleagni, jednak nie występuje on na terenie Polski. Dla nadrzecznego łęgu wierzbowego stosuje się także zamienną nazwę Salici-Populetum (łęg wierzbowo-topolowy). Łęgi zarówno w Polsce, jak i na świecie są przedmiotem ciągłych badań i ich nazwa, systematyka lub przynależność do poszczególnych związków i zespołów może się zmieniać.

Łęgiem tradycyjnie (choć przestarzale) nazywa się też czasem łąki położone na wilgotnych glebach w pobliżu rzek, często powstałe w wyniku odlesienia. Wyróżnia się tu:

Typ siedliskowy lasu[edytuj | edytuj kod]

W leśnictwie łęgiem (Lł – łęg) nazywa się również jeden z typów siedliskowych lasu porastający siedliska żyzne lub bardzo żyzne wytworzone na madach brunatnych lub czarnoziemach, które są okresowo w ciągu roku podtapiane lub zalewane; z próchnicą typu mull. Gleby wytworzone są z mad średnich lub ciężkich, średnio głębokich lub głębokich: są to gliny ilaste, iły, utwory pylaste, często na piaskach.

Gatunki roślin[edytuj | edytuj kod]

Łęg wiązowo-jesionowy w rezerwacie przyrody Wielka Kępa Ostromecka k. Bydgoszczy

Gatunki typowe[edytuj | edytuj kod]

Gatunki częste[edytuj | edytuj kod]

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Łęgi na potrzeby inwentaryzacji obszarów Natura 2000 są oznaczone jako siedlisko przyrodnicze nr 91F0 – łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe (Ficario-Ulmetum) oraz siedlisko priorytetowe nr 91E0 – łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albae, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae, olsy źródliskowe)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Natura 2000. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków (pol.). [dostęp 29 października 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Marek Matuszkiewicz: Zespoły leśne Polski. Wydaw. Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13401-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]