Las Palatynacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krajobraz Lasu Palatyńskiego z wieży zamku Trifels w kierunku północnym
Krajobraz Lasu Palatyńskiego z wieży zamku Trifels w kierunku północnym
Las Palatyński
Kalmit
Kalmit
Najwyższy szczyt Kalmit (673 m n.p.m.)
Powierzchnia 3105 km²
Kontynent Europa
Państwo  Niemcy
Pfaelzerwaldkarte.png
Obszar Lasu Palatyńskiego wraz z Wogezami Północnymi
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Lämmerfelsen
Zamek Trifels

Las Palatyński (lub Las Palatynacki, niem. Pfälzerwald) – pasmo górskie w południowo-zachodnich Niemczech w Palatynacie Reńskim, na południowy-wschód od miasta Kaiserslautern. Niekiedy błędnie zaliczany do Średniogórza Niemieckiego stanowi najbardziej na wschód wysuniętą część prowincji Francuskich Masywów i Kotlin. Od południa łączy się z Wogezami Północnymi, tworząc z nimi jeden system górski, sztucznie dzielony według granicy politycznej.

Las Palatyński dzieli się standardowo na cztery części: północną, środkową, wschodni, najwyższy Haardt i południową Wosgowię. Najwyższym szczytem Lasu Palatyńskiego jest Kalmit, wznoszący się 673 m n.p.m. dominując 500 m nad Niziną Górnoreńską.

Tereny Lasu Palatyńskiego są chronione przez park krajobrazowy o obszarze 1771 km², który razem z francuskim regionalnym parkiem przyrody Wogezów północnych tworzy rezerwat biosfery UNESCO o łącznej powierzchni 3105 km².

Jest to region gęsto zalesiony (największy zwarty obszar leśny Niemiec) i względnie słabo zaludniony (89 msk./km²). Około 80% terenu gór pokrywają lasy; na wschodnich stokach intensywnie rozwinięta uprawa winorośli. Las Palatyński jest jednym z nielicznych miejsc w Europie Zachodniej, gdzie żyją rysie.

Obszar atrakcyjny turystycznie; występują liczne formacje skalne i zabytki. Góry, wraz z Alzacją są terenem o największym zagęszczeniu zamków obronnych na świecie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kondracki: W sprawie fizycznogeograficznego podziału Europy w klasyfikacji dziesiętnej, "Przegląd Geograficzny" tom XXXVII, z.3, 1965, str. 539-547

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]