Latarnia Point Reyes
| Latarnia Point Reyes | |
 Latarnia Point Reyes |
|
| Kontynent | Ameryka Północna |
| Państwo | USA |
| Położenie | 37° 59' 51 '' N 123° 0' 59 '' W |
| Rok budowy | 1870[1] |
| Rok uruchomienia | 1870[1] |
| Rok wyłączenia | 1975 (po automatyzacji)[1] |
| Wysokość wieży | 10,6 m |
| Wysokość światła | ok. 81[2] m n.p.m. |
| Zasięg światła | 24[2] Mm |
| Charakterystyka światła | Białe błyskowe Okres: 5,00 s[2] |
| Administrator | National Park Service (przedtem United States Coast Guard) |
| Udostępniona do zwiedzania | Tak |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Latarnia Point Reyes (ang. Point Reyes Lighthouse, znana także jako: Point Reyes Light lub Point Reyes Light Station) – latarnia morska położona na przylądku Point Reyes w Zatoce Farallones na zachodnim wybrzeżu USA, w stanie Kalifornia w hrabstwie Marin.
Wieża latarni to szesnastościenna konstrukcja o wysokości ok. 10 metrów, wykonana z kutej stali i przytwierdzona do skały kotwami. Wieża jest koloru białego z czerwonym dachem. Światło latarni jest ogniskowane przez soczewkę Fresnela pierwszego rzędu[1][3]. Mechanizm latarni i jej soczewka zostały zbudowane w 1867 roku we Francji i wysłane na miejsce statkiem wokół Przylądka Horn[4]. Latarnię specjalnie wybudowano poniżej płaskowyżu, by jej światło było widzialne pod pokrywą często występującej w tym rejonie mgły, ale jednocześnie na tyle wysoko, by miało ono wystarczający zasięg. Latarnia nadawała także sygnał mgłowy, początkowo zasilany parą z wytwornicy. Wodę, potrzebną do wytwarzania pary, gromadzono w cysternie z opadów lub, w wypadku suszy, dowożono z pobliskich farm. Po elektryfikacji latarni w 1938 roku do wytwarzania sygnału mgłowego wykorzystywano sprężone powietrze. Latarnia emitowała również sygnał radiowy. W 1975 roku latarnia została zautomatyzowana; nowe źródło światła umieszczono w dawnym budynku sygnału mgłowego. W tym samym roku przekazano ją na własność National Park Service, która zarządza nią, jako obiektem muzealnym[1][4].
.jpg)
Początkowo latarnia była doglądana przez latarników, którzy wraz z rodzinami żyli na płaskowyżu powyżej. W 1939 roku do latarni doprowadzono schody zawierające 304[3] (308[4]) stopni, zastępując istniejącą ścieżkę. Obecnie schodami do latarni mogą się dostać także turyści, jednak są one zamykane przy prędkości wiatru przekraczającej 65 km/h[4]. W 1960 roku wybudowano na płaskowyżu powyżej latarni nowoczesne kwatery dla latarników i ich rodzin (latarnie w tym czasie obsługiwały cztery rodziny). Najbliższa szkoła, do której dowożono dzieci latarników, znajdowała się pięć kilometrów w głąb lądu. Najbliższa poczta i inne usługi były dostępne w Bazie Lotniczej Hamilton lub w rejonie San Francisco[3]. Najbliższym miastem jest Inverness, położone 31 kilometrów od latarni.
Obecnie latarnia i jej infrastruktura są atrakcją turystyczną wpisaną w 1991 roku do Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych[1].
Latarnia była także miejscem akcji filmu Johna Carpentera z 1980 roku: Mgła[5].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 POINT REYES LIGHT (ang.). W: Inventory of Historic Light Stations California Lighthouses [on-line]. National Park Service. [dostęp 2009-04-06].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Chart: 18647 (ang.). W: NOAA Raster Navigational Charts [on-line]. National Oceanic and Atmospheric Administration. Office of Coast Survey., 9-01-2002. [dostęp 2009-04-06].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Historic Light Station Information & Photography CALIFORNIA. POINT REYES LIGHT (ang.). U.S. Department of Homeland Security. [dostęp 2009-04-06].
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Point Reyes National Seashore Lighthouse History at Point Reyes (ang.). National Park Service. Departament of the Interior.. [dostęp 2009-04-06].
- ↑ Titles with locations including Point Reye Lighthouse, Gulf of the Farallones, Point Reyes, California, USA (ang.). The Internet Movie Database. [dostęp 2009-04-06].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- The Lighthouse Visitor Center and the Point Reyes Historic Lighthouse (ang.). [dostęp 2009-04-06]. – strona internetowa centrum turystycznego latarni
