Laudanum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Laudanum – dawna nazwa nalewki z opium, zawierająca około 10% opium (co odpowiada 1% morfiny).

W XVI wieku Paracelsus odkrył, że alkaloidy zawarte w opium są lepiej rozpuszczalne w alkoholu, niż w wodzie. Początkowo każdy alkoholowy ekstrakt opium zwany był laudanum, a nazwę (od łac. laudare – chwalić) wprowadził sam Paracelsus. Jednakże dopiero Thomas Sydenham wprowadził laudanum szeroko do lecznictwa. Opublikował on w 1676 r. pracę Medical Observations Concerning the History and Cure of Acute Diseases, w której polecał laudanum w terapii licznych chorób, zapoczątkowując około 250-letni okres świetności laudanum w historii medycyny. Na przestrzeni XVIII i XIX w. laudanum było środkiem stosowanym w leczeniu wielu, nawet banalnych, chorób, powodując liczne przypadki uzależnienia. Ponadto było to potęgowane faktem, że laudanum było tańsze od wina czy ginu, gdyż jako lek nie było objęte podatkiem akcyzowym. Dopiero w pierwszych latach XX wieku (Harrison Narcotics Tax Act, 1914) ograniczono stosowanie laudanum w związku z uzaniem go za narkotyk. Jego ofiarą była między innymi żona Abrahama Lincolna, Mary Todd Lincoln[1].

Oryginalny przepis na Laudanum Syndenhama:

  • sherry – 1 półkwarta
  • opium – 2 uncje
  • szafran – 1 uncja
  • cynamon – 1 uncja w proszku
  • goździki – 1 uncja w proszku
  • mieszać i gotować powoli w łaźni wodnej przez 2-3 dni, aż tynktura osiągnie odpowiednią konsystencję[2]

Zgodnie z Farmakopeą, czysty wyciąg z opium nosi nazwę Tinctura Opii, natomiast nalewka Sydenhama, z uwagi na domieszkę przypraw, nazywana jest Tinctura Opii crocata.

Przypisy

  1. http://lincoln.coffeetownpress.com
  2. B.McCarberg, S.Passik;Leczenie bólu. Poradnik ekspercki. Medycyna po Dyplomie. Zeszyt Edukacyjny 05/08