Laurasiatheria
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Laurasiatheria | |
| Laurasiatheria | |
| Waddel, Okada & Hasegawa, 1999 | |
| Okres istnienia: 90–0 mln lat temu | |
Pangolin jawajski |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Nadrząd | Laurasiatheria |
Laurasiatheria – klad ssaków łożyskowych przez niektórych klasyfikowany w randze nadrzędu, który został zdefiniowany w wyniku badań genetycznych i molekularnych gromady ssaków. Nazwa nadrzędu pochodzi od superkontynentu Laurazji, na którym pod koniec późnej kredy wyewoluowała ta grupa ssaków.
Podział Laurasiatheria na rzędy wg filogenetyki molekularnej przedstawia się następująco:
- Laurasiatheria:
- Erinaceomorpha: m.in. jeżowate
- Soricomorpha: m.in. kretowate i almikowate
- Cetartiodactyla: m.in. walenie i przeżuwacze
- Pegasoferae:
- nietoperze (Chiroptera)
- nieparzystokopytne (Perissodactyla)
- Ferae
[edytuj] Kladogram
| Laurasiatheria |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Niekiedy w podziale tym Ferae i nieparzystokopytne łączy się we wspólny klad Zooamata, ale jest to niepewne, gdyż dokładne relacje genetyczne między nietoperzami, a tymi grupami nie są znane.
Do Laurasiatheria zalicza się również cztery wymarłe grupy:
[edytuj] Bibliografia
- William J. Murphy, Eduardo Eizirik, Mark S. Springer et al., Resolution of the Early Placental Mammal Radiation Using Bayesian Phylogenetics,Science, Vol 294, Issue 5550, 2348-2351, 14 December 2001.
- Jan Ole Kriegs, Gennady Churakov, Martin Kiefmann, Ursula Jordan, Juergen Brosius, Juergen Schmitz. (2006) Retroposed Elements as Archives for the Evolutionary History of Placental Mammals. PLoS Biol 4(4): e91.[1] (pdf version)
- Kitazoe Y, Kishino H, Waddell PJ, Nakajima N, Okabayashi T, et al (2007) "Robust Time Estimation Reconciles Views of the Antiquity of Placental Mammals." PLoS ONE 2(4): e384. doi:10.1371/journal.pone.0000384
- Nancy B. Simmons. Jak uskrzydlały się ssaki. „Świat Nauki”. 1 (209) (2009), s. 50-57. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0867-6380.