Laurence Alma-Tadema

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Laurence Alma-Tadema (fotografia ze zbiorów US Library of Congress)

Laurence Alma-Tadema (pierwotnie: Laurens Alma-Tadema; ur. w sierpniu 1865 r. w Brukseli – zm. 12 marca 1940 r. w Londynie) – angielska poetka, pisarka i tłumaczka, znana ze swej wielkiej przyjaźni dla Polaków.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako pierwsza córka znanego angielskiego malarza holenderskiego pochodzenia Lawrence Alma-Tademy i jego pierwszej żony Marie-Pauline Gressin. Jej macocha Laura Theresa Alma-Tadema oraz jej młodsza siostra Anne Alma-Tadema również wykazywały zamiłowania artystyczne. Wychowywała się w posiadłości "The Fair Haven" (Jasna Przystań) w Wittersham (hrabstwo Kent). Wiele czasu spędzała wśród miejscowych wieśniaków, bawiąc się z ich dziećmi. Zwieńczeniem tej działalności była budowa świetlicy wiejskiej nzawanej "Hall of Happy Hours" (Sala Szczęśliwych Godzin), w której mieszkańcy spotykali się na wspólnych śpiewach, w której wystawiano amatorskie przedstawienia teatralne, a dzieci uczyły się podstaw rzemiosła. Nigdy nie wyszła za mąż, nie miała dzieci. Zmarła w jednym z londyńskich prywatnych domów opieki.

Działalność literacka[edytuj | edytuj kod]

Swą pierwszą powieść pt. "Love's Martyr" opublikowała w 1886 r. Później powstało jeszcze kilka powieści, cztery utwory dramatyczne i tomiki wierszy, które częściowo samodzielnie wydawała w niewielkich nakładach. Najbardziej znanym tomikiem wierszy są wydane w 1903 r. „Songs of Womanhood”, a najbardziej poszukiwanym – "The Divine Orbit, Seventeen Sonnets", wydany na szaro-niebieskim papierze w nakładzie jedynie 250 egzemplarzy do dyspozycji autorki (nie przeznaczony do sprzedaży). Jej sztuki były ze sporymi sukcesami wystawiane m.in. w Niemczech. Współpracowała z szeregiem pism, w tym ze znanym kwartalnikiem literackim "The Yellow Book". Napisała również szereg utworów dla dzieci, tekstów piosenek oraz kilka wstępów do książek innych pisarzy. Wśród tłumaczeń wyróżniają się przekłady na angielski dzieł "Ślepcy" oraz "Peleas i Melizanda" Maurycego Maeterlincka. W 1893 r. przetłumaczyła na angielski teksty "Sześciu pieśni" do muzyki Ignacego Paderewskiego, a w 1911 – odczyt Paderewskiego o Chopinie w setną rocznicę urodzin kompozytora ("Chopin: A Discourse", opublikowany w Londynie).

W latach 1907-1908 odbyła podróż do Stanów Zjednoczonych. Wygłosiła tam m.in. serię odczytów pod wspólnym tytułem "Meaning of Happiness" (Sens szczęścia), które cieszyły się ogromną popularnością.

Działalność społeczno-polityczna[edytuj | edytuj kod]

Jej wieloletnia znajomość z Ignacym Janem Paderewskim (z którym korespondowała aż do śmierci) zaowocowała zbliżeniem do sprawy polskiej. W apelu opublikowanym 7 lutego 1908 r. na łamach "The New York Times" wezwała kobiety amerykańskie do poparcia odezwy Henryka Sienkiewicza w sprawie pomocy Polakom w Królestwie Polskim. Podczas I wojny światowej prowadziła energiczną działalność charytatywną na rzecz Polski. W latach 1915-1939 była honorowym sekretarzem "Poland and the Polish Victims Relief Fund" w Londynie. Współpracowała również z Komitetem Generalnym Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce oraz ze szwajcarskim „Comité Général de Suisse pour les Victimes de la Guerre en Pologne”. Opublikowała "Poland, Russia and the war" (St. Catherine press, 1915) – szkic pokazujący pierwszą wojnę światową z punktu widzenia Europy Wschodniej.