Laurent de Gouvion Saint-Cyr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Laurent de Gouvion Saint-Cyr
Laurent de Gouvion Saint-Cyr, Marszałek Cesarstwa Francuskiego

Laurent markiz de Gouvion Saint-Cyr (ur. 13 kwietnia 1764 w Toul, zm. 17 marca 1830 w Hyères) – marszałek Francji, francuski minister wojny od 7 lipca 1815 do 26 września 1815 oraz od 12 września 1817 do 19 listopada 1819.

Laurent de Gouvion Saint-Cyr chciał zostać malarzem i w wieku 18 lat opuścił rodzinny dom w celu podjęcia studiów w Rzymie. Swoich osobistych planów nie udało mu się jednak zrealizować. Wracając do Paryża 1 września 1792 zaciągnął się jako strzelec do 1. batalionu strzelców paryskich i już w listopadzie został awansowany przed współtowarzyszy na kapitana (w okresie rewolucji szybkie awanse były normą). Trafił do Armii Renu. Został pomocnikiem w sztabie generalnym przy generale de Custine.

Na początku epoki napoleońskiej służył w armii włoskiej, jednak już na początku 1800 wrócił do Armii Renu, gdzie dostał rozkaz wyparcia Austriaków spod Biberach an der Riß. Został ranny i kurował się w Paryżu.

W 1801 trafił do Hiszpanii. 17 sierpnia 1808 został dowódcą VII Korpusu "hiszpańskiej armii", który przebywał w Katalonii. Dopiero w 1811]po narodzinach Napoleona Franciszka Bonapartego, powrócił do Paryża.

Podczas wyprawy na Moskwę w 1812 Gouvion kierował VI Korpusem składającym się niemal wyłącznie z Bawarczyków. 16 sierpnia został ranny w bitwie pod Połockiem. Za bohaterską postawę Napoleon uczynił go marszałkiem I Cesarstwa Francuskiego. Był uważany za najlepszego mistrza defensywy owych czasów w Europie, przewyższając nawet diuka Wellington.

Podczas działań wojennych w Saksonii kierował XIV Korpusem. Po poddaniu Drezna udał się z resztkami oddziałów na południe. Gdy wrócił do Francji, na tronie zasiadał już Ludwik XVIII.

Poparł restauracje Burbonów, dwukrotnie został przez nich mianowany ministrem wojny (od 7 lipca 1815 do 26 września 1815 oraz od 12 września 1817 do 19 listopada 1819), a także ministrem marynarki i kolonii (od 23 czerwca do 12 września 1817). W 1817 otrzymał godność markiza. Zreorganizował armię francuską ustawą z 1818. Z powodu sporów z innymi członkami gabinetu, w 1819 wycofał się z życia politycznego. Osiadł w swoim prywatnym majątku i tam również 17 marca 1830 zmarł. Pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu. Autor wspomnień.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Carl Bleibtreu, Marschälle, Generale, Soldaten Napoleons I., Lünen, Hamburg 1999, ISBN 3-931482-63-4, Repr. d. Ausg. Berlin 1899.
  • Désiré Lacroix, Die Marschälle Napoleons I., Schmidt & Günther, Leipzig 1898.
  • Artur Wójtowicz, Nowa szlachta, czyli o tytulaturze napoleońskiej słów kilka, Bytom 2008.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Louis Nicolas Davout
Minister wojny Francji, 1815 Następca
Henri Jacques Guillaume Clarke
Poprzednik
Henri Jacques Guillaume Clarke
Minister wojny Francji, 1817-1819 Następca
Marie Victor Nicolas de Fay de La Tour Maubourg