Makaronezyjskie lasy wawrzynolistne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Laurisilva)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lasy wawrzynowe Maderya
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Laurazeen wood madeira hg.jpg
Kraj  Portugalia
Typ przyrodnicze
Spełniane kryterium IX, X
Charakterystyka #934
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1999
na 23. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
brak współrzędnych

Makaronezyjskie lasy wawrzynolistne[1] (hiszp. Laurisilva, port. Laurissilva) – lasy spotykane na kanaryjskich wyspach La Gomera, La Palma, Gran Canaria i Teneryfa oraz na należącej do Portugalii wyspie Madera i w archipelagu Azorów. Stanowią relikt trzeciorzędowy[2]. Część ich obszaru - Park Narodowy Garajonay na wyspie La Gomera i lasy wawrzynowe Madery – wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na Maderze lasy te zajmują około 20% powierzchni lądu, gdzie indziej zostało ich jeszcze mniej – lasy zostały wyniszczone pod uprawy, m.in. trzciny cukrowej[2].

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

W lasach wawrzynowych występują gatunki roślin strefy zwrotnikowej, które w klimatycznie cieplejszym trzeciorzędzie zadomowione były także w Europie i całym basenie Morza Śródziemnego (Europa Południowa, Afryka Północna, Bliski Wschód). Podczas gdy w Europie i Azji gatunki te wymarły w epoce lodowcowej, zdołały się one częściowo utrzymać na Wyspach Kanaryjskich, Maderze i Azorach. Nie odzwierciedlają one już jednak trzeciorzędowych ekosystemów lasów wawrzynowych Europy i Bliskiego Wschodu, które charakteryzowały się większą różnorodnością gatunków roślin i zwierząt.

Lasy te są zwykle kilkuwarstwowe i cieniste. W warstwie drzew dominuje zwykle Apollonias barbujana, w wyższych partiach gór – smaczliwka indyjska Persea indica. Poza tym w warstwie drzew i krzewów rosną tu: Octea foetens, Heberdenia excelsa, Notelea excelsa, Visnea mocanera, laurowiśnia iberyjska (Prunus lusitanica), kalina wawrzynowata (Viburnum tinus). częste są liany: bluszcz kanaryjski (Hedera canariensis), Semele androgyna, Rubia fruticosa. W runie dominują paprocie, zwłaszcza zanokcica ciemna (Asplenium adiantum-nigrum), Athyrium umbrosum, Woodwardia radicans[2].

Przypisy

  1. Nazwa polska według Dyrektywy Rady 97/62/WE z dnia 27 października 1997 r. dostosowującej do postępu naukowo-technicznego dyrektywę 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory Dz.U. L 305 z 08/11/1997
  2. 2,0 2,1 2,2 Zbigniew Podbielkowski: Fitogeografia części świata. Europa, Azja, Afryka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 339-342. ISBN 83-01-07583-X.