Leśni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polski leśny partyzant Zdzisław de Ville "Zdzich", członek AK "Jędrusie" z karabinem maszynowym Browning wz.1928

Leśni (skrót od Leśni ludzie) – jedno z nieoficjalnych określeń, jakimi nazywano grupy partyzanckie, działające w okupowanej Polsce w czasie II wojny światowej. Były tworzone głównie z ludzi zmuszonych do porzucenia swojego miejsca zamieszkania i ukrywania się w lasach. W odróżnieniu od bardziej zorganizowanych form ruchu oporu, takich jak Armia Krajowa, której oddziały zbierały się przed akcją, a po jej dokonaniu rozformowywały się i udawały do domów, leśni ludzie tworzyli raczej stałe formacje.

Pierwsze tego typu grupy sformowały się w 1939 roku, wkrótce po napaści hitlerowskiej na Polskę, głównie z niedobitków Wojska Polskiego oraz innych osób, którym udało się uniknąć aresztowania przez władze nazistowskie lub sowieckie. Najsłynniejszą z takich grup była ta dowodzona przez Henryka Dobrzańskiego. Z biegiem czasu dołączały do nich duże ilości Żydów i innych osób zagrożonych przez działania niemieckie i sowieckie.

Największe jednostki leśnych :

Mimo że większość oddziałów uznawała formalnie zwierzchnictwo ZWZ a potem AK, ze względu na działalność w odmiennych warunkach wiele pozostawało bardzo niezależnymi.

W początkach roku 1943 siły "leśnych" ocenia się na ok. 40 grup, liczących w sumie 1200-4000 żołnierzy; liczba ta wzrosła znacznie w czasie Akcji Burza w 1944[1].

Po II wojnie światowej, coraz mniejsze poparcie ludności, nękanej często rownocześnie przez "leśnych" i oddziały pacyfikacyjne, prowadziło do wyradzania się oddziałów, do narastania wzajemnej wrogości między "leśnymi" a społeczeństwem. Grupy "leśnych" pozbawione żywności, pieniędzy i zaopatrzenia sięgały do przemocy jako sposobu zdobywania środków egzystencji[2].

Przypisy

  1. Roy Francis Leslie, The History of Poland Since 1863
  2. Krystyna Kersten. Narodziny systemu władzy Polska 1943-1948.Poznań 1990, s.316.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]