Le Figaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Le Figaro
Częstotliwość dziennik
Kraj Francja 
Wydawca Société du Figaro
Rodzaj czasopisma polityczno-społeczno-ekonomiczny
Pierwsze wydanie 15 stycznia 1826
Redaktor naczelny Alexis Brézet
Średni nakład 327 500 egz.
Format dziennik
ISSN 0182-5852
Strona internetowa czasopisma

Le Figarofrancuski dziennik wydawany od 1826 w Paryżu. Obecnie ma centroprawicową linię. Nakład „Le Figaro” wynosi 433 tysiące egzemplarzy. Redaktorem naczelnym dziennika jest Alexis Brézet. Gazetę wydaje Société du Figaro, które od 2004 należy do Socpress (jego jedynym akcjonariuszem jest magnat przemysłowy Serge Dassault).

Historia[edytuj | edytuj kod]

„Le Figaro” jest najstarszym z ukazujących się obecnie dzienników francuskich (istnieje od 1826). Początkowo miał charakter satyryczny. W 1975 z rąk Jeana Provosta wykupił go Robert Hersant, magnat prasowy, który w latach II wojny światowej popierał Pétaina, potem zaś zbliżył się do gaullistów. W 1976 na znak protestu wobec przeszłości nowego właściciela z pracy w „Le Figaro” zrezygnowali najwybitniejsi komentatorzy gazety: Jean d'Ormesson, Raymond Aron, Claude Mauriac, Xavier Marchetti i Pierre Thibon[1].

Grupa Hersanta przejściowo była m.in. w posiadaniu klubu piłkarskiego FC Nantes[potrzebne źródło]. Na początku lat 90. XX w. Hersant zaangażował się kapitałowo w Polsce, gdzie był właścicielem m.in. „Rzeczpospolitej” (51% akcji), „Tempa”, „Trybuny Śląskiej” oraz „Dziennika Łódzkiego”.

W 2004 kontrolę nad gazetą przejął Serge Dassault poprzez swoją grupę przemysłową GIMD.

Od 2009 francuska redakcja współpracuje ze słynnym amerykańskim dziennikiem The New York Times publikując w piątkowym wydaniu 8 stron materiałów, które są tłumaczone na język angielski. Do tego na oficjalnej stronie internetowej gazety pojawiła się specialna zakładka z informacjami w języku angielskim. [2][3]

Internetowy portal informacyjny[edytuj | edytuj kod]

Portal internetowy lefigaro.fr powstał w lutym 2006 roku, jednak już dwa lata później został najpopularniejszym serwisem informacyjnym w Internecie we Francji - według danych opublikowanych przez NielsenMédiamétrie/NetRatings.[4] Taki status został utrzymany także w 2013 roku. Średnio portal ten odwiedza ok. 10 mln unikalnych użytkowników każdego miesiąca. Powstała także jego wersja mobilna. Co więcej, w marcu 2013

roku powstała strona lefigaro.tv, na której codziennie 27-o osobowa grupa redaktorów dodaje około 75 materiałów w formie filmików. Wydawca Le Figaro na projekt

związany z materiałami telewizyjnymi zamierza wydać 10 milionów euro w ciągu najbliższych 5 lat. [5]

Madame Monet czyta „Le Figaro”, obraz Renoira.

Dodatki tematyczne[edytuj | edytuj kod]

Dawna siedziba „Le Figaro” przy 37, rue du Louvre, w Paryżu (w 2004)
  • codziennie: „Le Figaro Économie”, „Le Figaro Et Vous”,
  • poniedziałek: „Le Figaro Réussir”, „Santé”
  • wtorek: brak
  • środa: „Le Figaroscope” (w regionie paryskim)
  • czwartek: „Le Figaro Littéraire”
  • piątek: brak
  • sobota: „Le Figaro Magazine”, „Madame Figaro”, „TV Magazine”.

Poza cotygodniowymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp.

Zespół redakcyjny[edytuj | edytuj kod]

Dziennikarze

  • Alexandre Adler (felieton)
  • Mohammed Aïssaoui (literatura)
  • Nicolas Barotte (polityka: PS)
  • Bertille Bayart
  • Ariane Bavelier (taniec)
  • Patrick Bèle (zagranica)
  • Stéphane Bern (zagranica)
  • Marie-Catherine Beuth
  • Carine Bizet
  • Claire Bommelaer
  • Marie-Laetitia Bonavita (opinie)
  • François-Xavier Bourmaud (polityka: PS)
  • André Brincourt
  • Laurence de Charette (sprawiedliwość)
  • Delphine Chayet
  • Marc Cherki
  • Jean Chichizola
  • Valérie Collet
  • Christophe Cornevin (policja)
  • Marielle Court (środowisko)
  • Antoine Daccord
  • Olivier ­Delcroix (kino)
  • François Delétraz
  • Nicolas d'Estienne d'Orves
  • Anne Fulda
  • Cécilia Gabizon
  • Jean-Baptiste Garat (polityka: UMP)
  • Rodolphe Geisler (polityka: MoDem i Zieloni)
  • Renaud Girard (zagranica)
  • Jean-Marie Guénois (religia)
  • Adrien Guilloteau
  • Armelle Héliot (teatr)
  • Claudine Hesse
  • Sophie Huet (polityka: parlament)
  • Damien Hypolite
  • Charles Jaigu (polityka: prezydent)
  • Adrien Jaulmes
  • Anne Jouan
  • Éric de La Chesnais (rolnictwo)
  • Arnaud de La Grange (zagranica: Chiny)
  • Marc Landré (społeczeństwo)
  • Sébastien Lapaque (literatura)
  • Astrid de Larminat (literatura)
  • Agnès Leclair (rodzina)
  • Jean-Marc Leclerc (policja)
  • Cyrille Louis (zagranica)
  • Delphine de Mallevoue (rodzina)
  • Georges Malbrunot (zagranica: Bliski Wschód)
  • Laure Mandeville (zagranica: USA)
  • Marie Maurisse
  • Frédéric de Monicault (ekonomia, energia)
  • Étienne de Montety (literatura)
  • Virginie Mouzat (moda)
  • Delphine Minoui (zagranica: Bliski Wschód)
  • Isabelle Nataf (kultura, telewizja)
  • Angélique Negroni (policja, bezpieczeństwo na drogach)
  • Éric Neuhoff
  • Paul-François Paoli
  • Marie-Estelle Pech (edukacja)
  • Martine Perez (zdrowie)
  • Jacques Pessis
  • Natacha Polony (edukacja)
  • Guillaume Perrault (polityka: FN i Senat)
  • Sophie de Ravinel (polityka: PCF)
  • Anne Rovan
  • Valérie Samson
  • Jacques de Saint Victor (literatura)
  • Patrick Saint-Paul (zagranica)
  • Alain-Gérard Slama
  • François Simon
  • Rémi Soulié
  • Laurent Suply
  • Ivan Rioufol
  • Pierre Rousselin (zagranica)
  • Anne Rovan (polityka: rząd)
  • Solenn de Royer (polityka: Matignon)
  • Bertrand de Saint-Vincent (felieton)
  • Philippe Tesson
  • Marie-Noëlle Tranchant (kino)
  • Véziane de Vezins (felieton)
  • Marie Visot
  • Judith Waintraub (polityka)

Projekty powiązane[edytuj | edytuj kod]

  • evene.fr – internetowy serwis kulturalny[6].

Przypisy

  1. Robert Bielecki: Francuzi na co dzień. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 139. ISBN 830511273X.
  2. Strona internetowa Le Figaro w angielskiej wersji językowej, dostęp 11.02.2014r.
  3. Cotygodniowe felietony zamieszczane na łamach New York Times, dostęp: 11.02.2014r.
  4. http://www.lefigaro.fr/medias/2008/07/16/04002-20080716ARTFIG00019-lefigarofr-premier-site-d-information-generaliste-.php dostęp:11.02.2014r.
  5. Artykuł na stronie lefigaro.fr, opisujący sukcesy i plany związane z rozwojem w Internecie tego medium, dostęp: 11.02.2014r.
  6. evene.fr.