Le Prieur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Le Prieur(fr. Fusées Le Prieur) – francuski zapalający niekierowany lotniczy pocisk rakietowy powietrze-powietrze, używany podczas I wojny światowej głównie przeciwko balonom obserwacyjnym, sterowcom i innym statkom powietrznym.

Nazwa pocisków pochodzi od nazwiska wynalazcy tej broni, francuskiego porucznika Yves'a Le Prieura, a pierwsze jej użycie zanotowano podczas bitwy pod Verdun w kwietniu 1916. Pociski Le Prieur były bardzo niecelne i miały ograniczony do około 115 metrów zasięg skuteczny, co zmuszało używających ich pilotów do natychmiastowego podrywania samolotu zaraz po ich odpaleniu, aby uniknąć kolizji z atakowanym balonem. Chociaż z sukcesem używano ich do zestrzeliwania balonów obserwacyjnych, to mimo wielu prób, nie zanotowano zestrzelenia żadnego sterowca. W dniu 25 września 1916 zanotowano za to zestrzelenie samolotu typu LVG przez brytyjskiego pilota A. Walkera[1]. Pociski rakietowe Le Prieur miały postać rurki zakończonej metalowym grotem do przebijania powłok balonów i były napędzane paliwem stałym z czarnego prochu oraz stabilizowane długim prętem. Odpalanie następowało elektrycznie po naciśnięciu włącznika w kabinie pilota. Najczęściej montowano je po cztery na rozpórkach skrzydeł samolotów dwupłatowych, odpowiednio zabezpieczonymi foliami metalowymi i azbestową tekturą.

Broń ta była używana przez Francję, Wielką Brytanię, Belgię i Niemcy. Ostatecznie w 1918 wycofano z uzbrojenia pociski Le Prieur zastępując je wypełnionymi nitrogliceryną pociskami zapalającymi Pomeroya, znacznie skuteczniejszymi zwłaszcza w walce z niemieckimi sterowcami bombardującymi Londyn. Pociski Pomeroya przyczyniły się w znacznym stopniu do zaniechania nalotów nad Anglię przy pomocy sterowców.

Przypisy

  1. Lotnicze pociski odrzutowe. W: Tadeusz Burakowski, Aleksander Sala: Rakiety bojowe. Wydawnictwo MON, 1974, s. 455.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]