Leasing operacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leasing operacyjny (usługowy) – polega na przekazaniu przez finansującego (leasingodawcę) na czas oznaczony prawa do użytkowania określonych składników majątku trwałego (lub prawa do użytkowania i pobierania pożytków) korzystającemu (leasingobiorcy) w zamian za odpowiednie opłaty (raty leasingowe). Zazwyczaj okres trwania umowy leasingu operacyjnego jest krótszy niż oczekiwany okres pełnej amortyzacji przedmiotu leasingu, czyli okres ekonomicznej eksploatacji sprzętu, jednak okres ten nie może być krótszy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji tego przedmiotu (a w przypadku nieruchomości co najmniej 5 lat).

Przedmiot leasingu operacyjnego jest zaliczany do składników majątku leasingodawcy, który dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Umowa leasingu operacyjnego, podobnie jak umowa leasingu finansowego może zawierać opcję wykupu przez leasingobiorcę przedmiotu leasingu po zakończeniu okresu umowy. Czynsz leasingowy, opłaty wstępne i inne wydatki związane z używaniem przedmiotu umowy są kosztem uzyskania przychodów korzystającego (leasingobiorcy).

Przedmiotem leasingu operacyjnego mogą być przede wszystkim sprzęt komputerowy, samochody osobowe i samochody ciężarowe oraz zespoły urządzeń. Istotne znaczenie ma nadzór ze strony leasingodawcy nad utrzymaniem przedmiotu w stanie należytym. Raty leasingowe wraz z opłatą wstępną stanowią koszt uzyskania przychodu dla leasingobiorcy. Leasing operacyjny dla celów podatku VAT jest traktowany jako usługa, a podatek jest naliczany od każdej raty leasingowej i podlega odliczeniu przez korzystającego (leasingobiorcę).

Ważnym elementem umowy jest klauzula unieważniająca, co oznacza, że może być wcześniej wypowiedziana przez jedną ze stron. Leasingobiorca ma prawo do wcześniejszego zwrotu sprzętu i odstąpienia od umowy. Ryzyko związane z przedmiotem leasingu niemal w całości obciąża leasingodawcę.

W Polsce charakter cywilno-prawny umowy leasingowej został określony przepisami art. 7091-70918 Kodeksu cywilnego wprowadzonymi ustawą z dnia 26.07.2000 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 74, poz. 857). Przed tą nowelizacją leasing był zaliczany do umów nienazwanych. Należy ponadto zwrócić uwagę na brak spójności w definiowaniu i traktowaniu leasingu w obowiązujących w Polsce regulacjach, tj. Kodeksie cywilnym, przepisach prawa podatkowego oraz ustawie o rachunkowości.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Kornacki (red. nauk), Leasing 2013 według MSR/MSSF, KSR, UoR i podatków dochodowych, Oficyna Prawa Polskiego, Warszawa 2013.
  • Ustawa z dnia 26 lipca 2000 r. o zmianie ustawyKodeks cywilny (Dz. U. Nr 74, poz. 857)
  • Informacje zawarte na stronie internetowej Związku Przedsiębiorstw Leasingowych, www.leasing.org.pl
  • Golawska-Witkowska, A. Rzeczycka, H. Zalewski: Zarządzanie finansami przedsiębiorstw. Wydawnictwo Branta, Warszawa, 2006, s. 190-191
  • J. Czekaj, Z. Dresler: Zarządzanie finansami przedsiębiorstw. Wydawnictwo PWN, Warszawa, 2001, s. 191
  • J. Mierzejewska-Majcherek: Ekonomika Przedsiębiorstwa. Wydawnictwo Difin, Warszawa, 2006, s. 75
Artykuł zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z serwisu http://mfiles.pl