Lech Emfazy Stefański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lech Emfazy Stefański, Warszawa, 15 czerwca 2008 r.

Lech Emfazy Stefański (ur. 2 lipca 1928 w Warszawie, zm. 21 grudnia 2010 w Załubicach[1]) – polski pisarz, publicysta, tłumacz literatury pięknej, autor i współautor książek z dziedziny parapsychologii i zjawisk paranormalnych, aktor i reżyser.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym etapem jego edukacji było ukończenie, już w czasie trwania II wojny światowej i okupacji, zawodowej szkoły chemicznej. Brał udział w powstaniu warszawskim, w ramach Armii Krajowej, jego pseudonim konspiracyjny brzmiał Emfazy i stał się następnie nieodłącznym wyróżnikiem, jako autora książek i publikacji, nieodłączną częścią podpisu wraz z imieniem i nazwiskiem.

Po wojnie ukończył wydział reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (dyplom uzyskał w 1967 r.). Pracował w teatrze (wraz z Mironem Białoszewskim współtworzył w latach 1954-1955 awangardowy "Teatr na Tarczyńskiej"), pracował w tygodniku "Po prostu", pisał książki, artykuły, scenariusze, był reżyserem widowisk i spektakli, a także tłumaczył poezje i prozę[potrzebne źródło].

Współzałożyciel i główny Ofiarnik zarejestrowanego w 1995 roku (w Rejestrze kościołów i innych związków wyznaniowych MSWiA) związku wyznaniowego – Rodzimego Kościoła Polskiego[2].

W jego działalności niezwykłe i ważne miejsce zajmuje badanie zjawisk parapsychicznych oraz publikacje związane z tym zagadnieniem. Jeden z najbardziej znanych polskich parapsychologów, współtwórca i aktywny działacz m.in. Polskiego Towarzystwa Psychotronicznego i grupy ATHANOR.

Został pochowany 28 grudnia 2010 roku na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie na Woli przy ul. Młynarskiej[3].

Książki i publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Od magii do psychotroniki (czyli Ars magica) (współautor Michał Komar)
  • Lewitujący z Oćmawy,
  • Alchemicy,
  • Biały pył,
  • Niebieski pies,
  • Wyrocznia Słowiańska.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1971 – Ballada młyńskiego koła reżyseria
  • 1976 – Barwy ochronne jako docent
  • 1980 – Głosy jako parapsycholog; także konsultacja ds. parapsychologii
  • 1984 – Siedem życzeń jako hipnotyzer w tv
  • 2005 - Parę osób, mały czas jako on sam; także konsultacja ds. dermooptyki

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg