Lech Falandysz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lech Falandysz
Grób L. Falandysza (Powązki, Cm. Wojskowy)
Grób L. Falandysza (Powązki, Cm. Wojskowy)
Data i miejsce urodzenia 27 października 1942
Warszawa
Data i miejsce śmierci 22 lutego 2003
Warszawa
Doktor habilitowany nauk prawnych
Specjalność: kryminologia, prawo karne
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1981
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Stanowisko Profesor nadzwyczajny
Rektor
Uczelnia Łazarskiego
Okres spraw. 2000–2003
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Lech Falandysz (ur. 27 października 1942 w Warszawie, zm. 22 lutego 2003 w Warszawie) – prawnik karnista, profesor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim ukończył w 1965, 6 lat później został doktorem. Był uczniem prof. Igora Andrejewa i prof. Jerzego Sawickiego. Habilitował się w 1981, a od 1991 był profesorem UW. Autor ok. dwustu publikacji naukowych, głównie z dziedziny prawa karnego[1]. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego, Polskiego Towarzystwa Wiktymologicznego, Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego, a także licznych zagranicznych towarzystw naukowych w zakresie prawa karnego.

W latach 1980-1990 był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU[2][3][4].

Do 1982 był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. Po wprowadzeniu stanu wojennego wystąpił z partii i rozpoczął działalność w Komitecie Helsińskim. Uczestniczył w obradach "okrągłego stołu" po stronie opozycji.

W latach 1990–1991 był dyrektorem Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości przy Ministrze Sprawiedliwości, a następnie pracownikiem Kancelarii Prezydenta RP, najpierw w charakterze sekretarza stanu, później zastępcy szefa Kancelarii prezydenta Lecha Wałęsy.

Lech Falandysz zasłynął, gdy udowadniał, że prezydent miał prawo odwołać z KRRiT dwóch "swoich" członków Marka Markiewicza i Macieja Iłowieckiego. Takie działanie nazwano "falandyzacją prawa".

15 lutego 1995 złożył dymisję z zajmowanego w Kancelarii Prezydenta stanowiska. Swą decyzję uzasadnił tym, że niemożliwa jest jego dalsza współpraca z szefem gabinetu prezydenta, Mieczysławem Wachowskim.

Od 1999 był współwłaścicielem kancelarii prawniczej "R. Smoktunowicz & L. Falandysz".

Zmarł na raka trzustki[5][6][7].

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002)[8].

Przypisy