Lech Falandysz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lech Falandysz
Grób L. Falandysza (Powązki, Cm. Wojskowy)
Grób L. Falandysza (Powązki, Cm. Wojskowy)
Data i miejsce urodzenia 27 października 1942
Warszawa
Data i miejsce śmierci 22 lutego 2003
Warszawa
Doktor habilitowany nauk prawnych
Specjalność: kryminologia, prawo karne
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1981
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Stanowisko Profesor nadzwyczajny
Rektor
Uczelnia Łazarskiego
Okres spraw. 2000–2003
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Lech Falandysz w Wikicytatach

Lech Falandysz (ur. 27 października 1942 w Warszawie, zm. 22 lutego 2003 w Warszawie) – prawnik karnista, profesor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim ukończył w 1965, 6 lat później został doktorem. Był uczniem prof. Igora Andrejewa i prof. Jerzego Sawickiego. Habilitował się w 1981, a od 1991 był profesorem UW. Autor ok. dwustu publikacji naukowych, głównie z dziedziny prawa karnego[1]. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego, Polskiego Towarzystwa Wiktymologicznego, Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego, a także licznych zagranicznych towarzystw naukowych w zakresie prawa karnego.

W latach 1980-1990 był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU[2][3][4].

Do 1982 był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. Po wprowadzeniu stanu wojennego wystąpił z partii i rozpoczął działalność w Komitecie Helsińskim. Uczestniczył w obradach "okrągłego stołu" po stronie opozycji.

W latach 1990–1991 był dyrektorem Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości przy Ministrze Sprawiedliwości, a następnie pracownikiem Kancelarii Prezydenta RP, najpierw w charakterze sekretarza stanu, później zastępcy szefa Kancelarii prezydenta Lecha Wałęsy.

Lech Falandysz zasłynął, gdy udowadniał, że prezydent miał prawo odwołać z KRRiT dwóch "swoich" członków Marka Markiewicza i Macieja Iłowieckiego. Takie działanie nazwano "falandyzacją prawa".

15 lutego 1995 złożył dymisję z zajmowanego w Kancelarii Prezydenta stanowiska. Swą decyzję uzasadnił tym, że niemożliwa jest jego dalsza współpraca z szefem gabinetu prezydenta, Mieczysławem Wachowskim.

Od 1999 był współwłaścicielem kancelarii prawniczej "R. Smoktunowicz & L. Falandysz".

Zmarł na raka trzustki[5][6][7].

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002)[8].

Przypisy