Lech Głuchowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lech Głuchowski
Jeżycki
Lech Głuchowski
Rotmistrz pośmiertnie awansowany na majora Rotmistrz pośmiertnie awansowany na majora
Data i miejsce urodzenia 1902
Raków koło Częstochowy, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 15 września 1944
Warszawa,  Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1920
Jednostki 7 Pułk Ułanów Lubelskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa, powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lech Jerzy Głuchowski ps. Jeżycki (ur. 1902 w Rakowie pod Częstochową, zm. 15 września 1944 w Warszawie) – Dowódca 7 Pułku Ułanów Lubelskich AK kryptonim Jeleń

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Syn Mariana i Marii z Ziółkowskich. Urodzony w 1902 roku w Rakowie pod Częstochową. Szkoły średnie w Radomsku, a następnie w Łodzi. Członek POW. W 1918 roku, jako 16-letni chłopiec, bierze udział w rozbrajaniu Niemców. W następnym roku spędza wakacje na froncie w szeregach 7 Pułku Ułanów Lubelskich, dowodzonego przez jego brata, wówczas majora, Janusza Głuchowskiego. W lecie 1920 roku zgłasza się jako ochotnik do 7 P.Uł. i bierze udział w walkach szwadronu zapasowego na północ od Płocka, gdzie szwadron jest odcięty przez kilka tygodni. Po Bitwie Warszawskiej wraz ze szwadronem dołącza do pułku i bierze udział w końcowych walkach.

Lata pokoju[edytuj | edytuj kod]

Długotrwała choroba sprawia, że dopiero w 1922 roku może rozpocząć studia na Akademii Rolniczej w Bydgoszczy. Po studiach kończy Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu praktyki rolnej obejmuje dzierżawę majątku Mały Obzyr nad Stochodem, a następnie w l930 roku administrację dóbr ordynacji Branickich w miejscowości Roś. Jest czynny w pracy społecznej i przysposobienia wojskowego, organizuje w Rosi oddział "Strzelca".

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1939 zgłasza się ochotniczo do pułku i odbywa całą kampanię w 4 szwadronie 7 P.Uł.Lub., który to szwadron po bitwie pod Suchowolą, przebija się w kierunku walczącej Warszawy. O jej kapitulacji dowiadują się dopiero 2 października. Kierują się wówczas w strony Mińska Mazowieckiego, gdzie 9 października następuje rozwiązanie szwadronu i zakopanie broni. Następnie rusza do Warszawy, gdzie nawiązuje kontakt z Z.W.Z., początkowo działając w "Strzelcu", by z kolei pracować nad odtworzeniem 7 P.Uł.Lubelskich AK kryptonim Jeleń, w którym zostaje zastępcą dowódcy pułku. W 1944 awansowany na rotmistrza. 17 lipca 1944 obejmuje dowództwo pułku, równocześnie dowodząc jego warszawskim I Dywizjonem. 1 sierpnia 1944 dowodzi natarciem Dywizjonu "Jeleń" na Aleję Szucha, by następnie, z grupą pozostałych przy życiu ułanów, przedrzeć się na Mokotów. Tam dowodzi resztkami Dywizjonu, biorąc między innymi udział w natarciu na szkołę przy ul. Woronicza. 21 sierpnia obejmuje dowództwo rejonu Sadyby, gdzie Jeleń stanowi trzon obrony, i podczas której znów ponosi krwawe straty. Po wycofaniu się na Mokotów, 15 września 1944 w czasie obrony przeciw natarciu niemieckich czołgów w okolicy ulicy Dolnej zostaje śmiertelnie ranny i aby nie narażać pragnących go wynieść żołnierzy, pozbawia się życia strzałem w skroń. Pochowany w tymczasowej mogile, po ekshumacji spoczywa w grobie rodzinnym na cywilnym cmentarzu na Powązkach (kwatera 99-I-27). Pośmiertnie awansowany do stopnia majora i odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Powstanie Warszawskie; Adam Borkiewicz, Pax Warszawa 1957
  • Powstanie Warszawskie w Ilustracji; Stolica Warszawa 1957
  • Powstanie Warszawskie; Lesław M.Bartelski Iskry Warszawa 1967
  • Ułani Lubelscy Księga Dziejów 7 P.Uł.Lubelskich; Londyn 1969
  • Mokotów 1944; Lesław M.Bartelski MON Warszawa 1971
  • Jeleniowcy; Praca zbiorowa. PIW Warszawa 1989
  • Wilanów w czasie okupacji niemieckiej 1939-45 Bożena Niemirowska-Szczepańczyk Warszawa 1992
  • 135 Pluton AK...; Opracował Andrzej Dławichowski Warszawa 1994
  • Śladami pradziadów, Krzysztof Głuchowski, PFK Londyn 2001
  • W polskim Londynie, Krzysztof Głuchowski, PFK Londyn 1999
  • Stryj Lech Głuchowski, Opracował bratanek Krzysztof Głuchowski, Oficyna Komputerowa Krzysztofa Głuchowskiego, Rio de Janeiro 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]