Lechia Gdańsk (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy sekcji piłkarskiej klubu Lechia Gdańsk. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Football pictogram.svg Lechia Gdańsk
KS Lechia Gdańsk S.A
Pełna nazwa Klub Sportowy Lechia Gdańsk Spółka Akcyjna
Przydomek Biało-Zieloni, Lechiści, Betony, Pustaki, Cegły, Betoniary
Maskotka Lew Gdański
Barwy biało-zielone
Data założenia 1945
Liga T-Mobile Ekstraklasa
Debiut w najwyższej lidze 20 marca 1949
Cracovia– Lechia 5:1
Adres ul. Pokoleń Lechii Gdańsk 1
80-529 Gdańsk
Stadion PGE Arena Gdańsk
Numer KRS 0000325053
Właściciel Grupa ETL
Prezes Jan Joseph Wernze
Trener Jerzy Brzęczek
Asystent trenera Tomasz Mazurkiewicz
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
{{{trzeci strój}}}
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Trybuna „Prosta” stadionu Lechii (2008)

Lechia Gdańskpolski klub piłkarski z siedzibą w Gdańsku, zdobywca Pucharu Polski (1983) oraz Superpucharu Polski (1983), od sezonu 2008/2009 występujący w najwyższej polskiej piłkarskiej klasie rozgrywkowej – Ekstraklasie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lata 1945-1982[edytuj | edytuj kod]

Klub został założony w sierpniu 1945 w Gdańsku jako Klub Sportowy Biura Odbudowy Portów "Baltia". W 1946 jego nazwę zmieniono na "Lechia". Pierwszy awans do I ligi uzyskał w 1948.

Zawodnicy Lechii, którzy doprowadzili do awansu:

  • Debiut w I lidze: 20 marca 1949, Cracovia – Lechia Gdańsk 5:1 (bramka Piotr Nierychło z rzutu wolnego).
  • Pierwsze zwycięstwo w I lidze: 27 marca 1949, Lechia Gdańsk – Ruch Chorzów 5:3 (bramki: Kupcewicz, Rogocz, Goździk, H. Kokot, Skowroński)

Po rocznym pobycie w najwyższej klasie rozgrywkowej klub spadł w 1949 do II ligi. Po raz drugi gdański klub, noszący wówczas nazwę „Budowlani”, awansował do I ligi w 1951 i spadł z niej w 1953 na jeden sezon. W rozgrywkach sezonu 1956 klub uplasował się na trzeciej pozycji w tabeli, co jest największym sukcesem w jego dotychczasowej historii.

Zawodnicy Lechii, grający w sezonie 1954 (trener: Tadeusz Foryś)[1]

1955
1. CWKS Warszawa 28 pkt
2. Stal Sosnowiec 27 pkt
3. Ruch Chorzów 25 pkt
4. Gwardia Warszawa 25 pkt
5. Lechia Gdańsk 23 pkt
6. Garbarnia Kraków 23 pkt
1956
1. CWKS Warszawa 34 pkt
2. Ruch Chorzów 29 pkt
3. Lechia Gdańsk 27 pkt
4. ŁKS Łódź 26 pkt
5. Wisła Kraków 23 pkt
6. Górnik Zabrze 23 pkt
1957
1. Górnik Zabrze 33 pkt
2. Gwardia Warszawa 32 pkt
3. ŁKS Łódź 29 pkt
4. Legia Warszawa 26 pkt
5. Lechia Gdańsk 22 pkt
6. Polonia Bytom 21 pkt

Zawodnicy Lechii grający w sezonie 1959[2]

Zawodnicy Lechii grający w sezonie 1961 (trener: Lajos Szolar)[3]

Po raz trzeci Lechia opuściła ekstraklasę na zakończenie sezonu 1962/63.

W tym okresie najlepszymi strzelcami drużyny byli:

  • Roman Rogocz – 60 bramek
  • Gronowski – 56
  • Adamczyk – 26
  • Nowicki – 33
  • Musiał – 26
  • Goździk – 25

Ponownie na zapleczu ekstraklasy Lechia pojawiła się w 1972, by gościć tam do kolejnej degradacji w roku 1982.

Lata 1982-2008[edytuj | edytuj kod]

Lechia Gdansk graffiti in Gdansk.JPG

Na początku lat osiemdziesiątych sponsorem BKS Lechia został Nikodem Skotarczak (ps. „Nikoś”). Za jego kadencji rozpoczęło się odrodzenie klubu z Gdańska i już w sezonie 1982/83 III-ligowy zespół Lechii wywalczył awans do II ligi, zdobył Puchar Polski i triumfował w historycznym, pierwszym meczu o Superpuchar Polski pokonując 30 lipca 1983 na gdańskim Stadionie Miejskim Mistrza Polski Lecha Poznań 1:0 (spotkanie prowadził Henryk Klocek z OZPN Gdańsk). Zdobycie Pucharu Polski premiowane było udziałem w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów, gdzie w pierwszej rundzie Lechia trafiła na sławny Juventus z 5 mistrzami świata z '82 roku w składzie. Gdańszczanie ulegli, jak się później okazało, późniejszemu zwycięzcy rozgrywek PZP dwukrotnie: 0:7 w Turynie i 2:3 w Gdańsku. W kolejnym sezonie klub znad Motławy wywalczył awans do I ligi, a Jerzy Kruszczyński zdobył tytuł króla strzelców II ligi.

Od 1988 klub znalazł się ponownie w II lidze. Sytuację uzdrowić miała powstała w 1992 spółka FC Lechia S.A. jednakże już po dwóch latach kłopotów finansowych zespół znalazł się ponownie w III lidze. W 1995 nastąpiła fuzja z I ligową Olimpią Poznań i drużyna, jako Lechia/Olimpia Gdańsk ponownie występowała w ekstraklasie, tym razem jedynie jeden sezon. W roku 1997 klub był ponownie III-ligowcem. W celu zbudowania mocnej, profesjonalnej drużyny piłkarskiej w 1998 dokonano następnej fuzji z II ligową Polonią Gdańsk dając początek Lechii/Polonii Gdańsk. Głównym sponsorem nowego klubu zostało Centrum Handlowe Ptak. Po dwóch latach firmę Antoniego Ptaka w roli sponsora zastąpiło Pomorskie Towarzystwo Leasingowe.

W 2001 Lechia wystąpiła z klubu Lechia/Polonia Gdańsk i rozpoczęła rozgrywki od A klasy (VI ligi), jako nowy klub „Ośrodek Szkolenia Piłkarskiego Lechia Gdańsk” będący kontynuatorem tradycji BKS Lechia Gdańsk. Coroczny awans do wyższej klasy rozgrywek doprowadził drużynę do II ligi (2005), w której Lechia występowała przez kolejne trzy lata. W sezonie 2007/2008 na dwie kolejki przed zakończeniem rozgrywek drużyna z Gdańska zapewniła sobie bezpośredni awans do najwyższej klasy rozgrywkowej (awans z pierwszego miejsca).

Lata od 2008[edytuj | edytuj kod]

W dniu 28 stycznia 2009 członkowie Stowarzyszenia OSP Lechia Gdańsk podpisali dokument powołujący do życia spółkę Lechia Gdańsk S.A. – działanie to było niezbędne do wypełnienia wymogów licencyjnych Ekstraklasy. Udziałowcami Lechii S.A. sa osoby fizyczne zasłużone dla klubu oraz udziałowiec większościowy Andrzej Kuchar. 30 kwietnia 2012 roku, po ponad 5 latach działalności w klubie, z funkcji prezesa Lechii Gdańsk zrezygnował Maciej Turnowiecki[4]; tego samego dnia ze swojej posady zrezygnował także Błażej Jenek[5] – wieloletni działacz klubu, ostatnio pełniący funkcję dyrektora generalnego.

Sezon 2011/2012[edytuj | edytuj kod]

Obecny stadion drużyny – PGE Arena

Lechia zaczęła sezon 2011/2012 od porażki w wyjazdowym meczu z Polonią Warszawa przegrywając z nią 1:0. W ramach 3.kolejki T-Mobile Ekstraklasy Lechia na inaugurację PGE Areny Gdańsk zmierzyła się z Cracovią, mecz zakończył się remisem 1:1. Historycznego pierwszego gola na nowym stadionie Lechii zdobył nie grający już w Gdańsku holenderski napastnik Fred Benson. W 1/16 Pucharu Polski Lechia sensacyjnie przegrał z III ligową Limanovią Limanowa 1:0. Po serii porażek i remisów z ławki trenerskiej został zwolniony Tomasz Kafarski. Tomasza Kafarskiego zastąpił Rafał Ulatowski, który prowadził Lechię tylko przez cztery mecze w których biało-zieloni zdobyli trzy punkty. Trzy punkty nie przekonały zarządu klubu z gdańska żeby współpracować dalej z Rafałem Ulatowskim. Następcą Rafała Ulatowskiego został Paweł Janas. Lechia w przerwie zimowej sprowadziła z Widzewa Łódź Piotra Grzelczaka. W sezonie 2011/2012 Lechia miała problemy ze strzeleniem bramek. W całym sezonie ekipa z Gdańska zdobyła zaledwie 21 bramek w 30 meczach, a straciła 30. Lechia zakończyła sezon na 13 miejscu w tabeli zdobywając przy tym 31 punktów.

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

6 czerwca 2012 roku trenera Pawła Janasa zastąpił Bogusław Kaczmarek. Sezon 2012/13 Lechia zaczęła od porażki 1:3 z Polonią Warszawą na PGE Arenie. W drugiej kolejce na wyjeździe wygrała 0:2 z Pogonią Szczecin, a w trzeciej 0:1 z Koroną Kielce.

Sezon 2013/2014

Trenera Kaczmarka zastąpił Michał Probierz. Na początku roku 2014 Lechię przejęli nowi właściciele z Niemiec. Dokonano sześciu wzmocnień (Paweł Stolarski, Maciej Makuszewski, Zaur Sadajew, Aleksander Jagiełło, Stojan Vranjes oraz Nikola Leković). Po przegranym ćwierćfinale Pucharu Polski Michał Probierz został zwolniony z funkcji trenera. Zastąpił go Holender Ricardo Moniz, dzięki któremu drużyna zajęła 4. miejsce na koniec sezonu.

Sezon 2014/2015

Ricardo Moniz zrezygnował z funkcji trenera. Jego następcą został Joaquim Machado. Adidas przestał być nowym sponsorem technicznym Lechii, a zamaist jego pojawiła się firma Saller. Do Gdańska przybyło wielu zawodników: Mavroudis Bougaidis (Grecja, obrońca, Granada, wypożyczenie do 30.06.2015 z prawem pierwokupu), Tiago Valente (Portugalia, obrońca, Pacos de Ferreira, wolny transfer, kontrakt do 30.06.2016), Bartłomiej Pawłowski (pomocnik, Widzew Łódź po wypożyczeniu do Malagi, Hiszpania, umowa do 30.06.2017), Adam Buksa (napastnik, Novara, Włochy, umowa do 30.06.2017), Adłan Kacajew (pomocnik, ostatni klub Terek Grozny, Rosja, wypożyczenie do 30.06.2015), Ariel Borysiuk (pomocnik, Wołga Niżny Nowogród, Rosja, wolny transfer, kontrakt do 30.06.2017), Adam Dźwigała (pomocnik, Jagiellonia Białystok, kontrakt do 30.06.2017), Diogo Ribeiro (napastnik, Portugalia, Sporting Braga, wolny transfer, kontrakt do 30.06.2016 z opcją przedłużenia), Damian Podleśny (bramkarz, GKS Bełchatów, kontrakt do 30.06.2017), Daniel Łukasik (pomocnik, Legia Warszawa, kontrakt do 30.06.2018), Danijel Aleksić (Serbia, napastnik, ostatni Sain-Etienne B, wolny transfer, kontrakt do 30.06.2016), Dariusz Trela (bramkarz, Piast Gliwice, wolny transfer, kontrakt do 30.06.2017), Mateusz Możdżeń (obrońca, Lech Poznań, wolny transfer, kontrakt do 30.06.2017).

Nowym trenerem bramkarzy został Rafał Skórski.

Historyczne nazwy klubu[edytuj | edytuj kod]

Droga Lechii Gdańsk do Ekstraklasy
1945 Biura Odbudowy Portów Baltia Gdańsk
1946 Klub Sportowy (KS) Lechia Gdańsk
1950 Budowlany Klub Sportowy (BKS) Budowlani Gdańsk
1955 Budowlany Klub Sportowy (BKS) Lechia Gdańsk
1992 Football Club (FC) Lechia Gdańsk S.A.
1995 Klub Sportowy (KS) Lechia/Olimpia Gdańsk
1996 Klub Sportowy (KS) Lechia Gdańsk
1998 Lechia/Polonia Gdańsk
2001 Ośrodek Szkolenia Piłkarskiego Lechia Gdańsk
2009 Klub Sportowy (KS) Lechia Gdańsk SA

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Tablica upamiętniająca zdobycie Pucharu Polski
  • 1956 – 3. miejsce w rozgrywkach I ligi (najwyższe miejsce w historii Lechii).
  • Mistrzostwo Polski juniorów U-19: 1957.
  • Mistrzostwo Polski juniorów U-17: 1993, 1995, 2004, 2008
  • Występy w najwyższej klasie rozgrywek w sezonach: 1949, 1953, 1955–1962/1963, 1984/1985–1987/1988, od 2008/2009
  • Wygrana w Turnieju Amber Cup 2011 w Słupsku.

Wszystkie sezony[edytuj | edytuj kod]

Występy w pucharach[edytuj | edytuj kod]

Finały Pucharu Polski[edytuj | edytuj kod]

1955: Legia Warszawa – Lechia Gdańsk[edytuj | edytuj kod]


29 sierpnia 1955 Legia Warszawa 5:0
3:0
Lechia Gdańsk Warszawa  
Bramka Kempny (2', 8', 52'), Pol (32'), Słaboszewski (75') Widzów: 10 000
Sędzia: Fronczyk (Tarnów)

Legia Warszawa: Edward Szymkowiak, Antoni Mahseli, Jerzy Słaboszewski, Jerzy Woźniak, Marceli Strzykalski, Zygmunt Pieda, Edmund Kowal, Lucjan Brychczy, Henryk Kempny (Longin Janeczek), Ernest Pol, Andrzej Cehelik trener : János Steiner Węgry
Lechia Gdańsk: Henryk Gronowski II (Marcin Potrykus), Hubert Kusz, Roman Korynt, Czesław Lenc, Jerzy Czubała, Jerzy Kaleta, Robert Gronowski I, Waldemar Jarczyk, Władysław Musiał, Czesław Nowicki (Alfred Kobylański), Roman Rogocz trener : Tadeusz Foryś


1983: Lechia Gdańsk – Piast Gliwice[edytuj | edytuj kod]


22 czerwca 1983 Lechia Gdańsk 2:1
2:1
Piast Gliwice Piotrków Trybunalski  
Bramka Górski (9’), Kowalczyk (38’) Bramka Kałużyński (42’-k) Widzów: 17 000
Sędzia: Norek (Kraków)

Lechia Gdańsk: Tadeusz Fajfer, Andrzej Marchel, Lech Kulwicki, Andrzej Salach, Dariusz Raczyński, Zbigniew Kowalski (40 min Roman Józefowicz), Dariusz Wójtowicz, Jacek Gremboski, Marek Kowalczyk, Krzysztof Górski, Ryszard Polak (65 min Jarosław Klinger) trener: Jerzy Jastrzębowski
Piast Gliwice: Jan Szczech, Henryk Pałka, Ryszard Kałużyński, Adam Wilczek, Jan Mirka, Andrzej Śliz, Marcin Żemaitis, Zbigniew Żurek, Marian Czernohorski, Marek Majkas, Marian Brzezoń (76 min Henryk Tkocz) trener: Teodor Wieczorek


Superpuchar Polski[edytuj | edytuj kod]

1983: Lechia Gdańsk – Lech Poznań[edytuj | edytuj kod]


30 lipca 1983 Lechia Gdańsk 1:0
0:0
Lech Poznań Stadion MOSiR w Gdańsku  
Bramka Jerzy Kruszczyński (88') Widzów: 18 000
Sędzia: Henryk Klocek (Gdańsk)

Lechia Gdańsk: Tadeusz Fajfer – Andrzej Marchel, Lech Kulwicki, Andrzej Salach, Dariusz Raczyński – Aleksander Cybulski, Jacek Grembocki, Dariusz Wójtowicz, Maciej Kamiński – Ryszard Polak, Jerzy Kruszczyński trener : Jerzy Jastrzębowski
Lech Poznań: Pleśnierowicz – Pawlak, J. Szewczyk, Jakołcewicz, Barczak – Adamiec, R. Szewczyk (46' Małek), Krzyżanowski (46' Stugarek), Niewiadomski (64' Araszkiewicz, 78' Najtkowski) – Okoński, Kapica trener : Wojciech Łazarek


I runda Pucharu Zdobywców Pucharów 1983/1984[edytuj | edytuj kod]

Juventus – Lechia Gdańsk[edytuj | edytuj kod]


14 września 1983 Juventus Włochy 7:0
4:0
Lechia Gdańsk Turyn  
Bramka Michel Platini (18’, 26’), Penzo (24’, 28’, 60’, 67’), Paolo Rossi (75’) Widzów: 55 000
Sędzia: F. Nazare Portugalia

Juventus: Stefano Tacconi, Claudio Gentile, Gaetano Scirea, Sergio Brio, Antonio Cabrini (30 min Nicola Caricola), Marco Tardelli, Massimo Bonini, Zbigniew Boniek, Michel Platini (60 min Lirioli), Paolo Rossi, Domenico Penzo trener: Giovanni Trapattoni Włochy
Lechia Gdańsk: Tadeusz Fajfer, Zbigniew Kowalski, Lech Kulwicki, Andrzej Salach, Aleksander Cybulski (70 min Andrzej Marchel), Jacek Grembocki (73 min Roman Józefowicz), Marek Kowalczyk, Maciej Kamiński, Jerzy Kruszczyński, Dariusz Wójtowicz, Ryszard Polak (50 min Krzysztof Górski) trener: Jerzy Jastrzębowski


Lechia Gdańsk – Juventus[edytuj | edytuj kod]


28 września 1983 Lechia Gdańsk 2:3
0:1
Juventus Włochy Stadion Lechii Gdańsk  
Bramka Kowalczyk (51’), Kruszczyński (63’-k) Bramka Vignola (18’), Tavola (77’), Boniek (83’) Widzów: 40 000
Sędzia: K. Stuart-Hacket Anglia

Lechia Gdańsk: Tadeusz Fajfer, Andrzej Marchel, Lech Kulwicki, Zbigniew Kowalski, Andrzej Salach, Dariusz Wójtowicz, Maciej Kamiński (86 min Roman Józefowicz), Marek Kowalczyk, Jacek Grembocki, Ryszard Polak (65 min Dariusz Raczyński), Jerzy Kruszczyński trener: Jerzy Jastrzębowski
Juventus: Stefano Tacconi, Nicola Caricola, Antonio Cabrini (55 min Roberto Tavola), Massimo Bonini, Sergio Brio, Gaetano Scirea, Domenico Penzo, Claudio Prandelli (68 min Michel Platini), Paolo Rossi, Beniamino Vignola, Zbigniew Boniek trener: Giovanni Trapattoni Włochy

Puchar Intertoto 1985[edytuj | edytuj kod]

Latem 1985 roku gdańska Lechia została zgłoszona przez PZPN do rozgrywek Pucharu Intertoto UEFA.

Wyniki:

  • 29 czerwca 1985, Czechy Sparta Praga – Lechia Gdańsk 0:0 (0:0)
  • 6 lipca 1985, Lechia Gdańsk – Dania Lyngby BK 0:1 (0:0)
  • 13 lipca 1985, Lechia Gdańsk – Czechy Sparta Praga 3:2 (2:0)
  • 20 lipca 1985, Dania Lyngby BK – Lechia Gdańsk 4:1 (3:1)
  • 27 lipca 1985, Szwajcaria FC Zürich – Lechia Gdańsk 2:1 (1:1)
  • 3 sierpnia 1985, Lechia Gdańsk – Szwajcaria FC Zürich 1:0 (0:0)

Końcowa tabela:

  • 1.Sparta Praga (8 punktów, 15:8)
  • 2.Lyngby BK (8 punktów, 12:12)
  • 3.Lechia Gdańsk (5 punktów, 6:9)
  • 4.FC Zürich (3 punkty, 5:9)

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Gdański tramwaj typu Moderus Beta w barwach Lechii Gdańsk
Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Lechii Gdańsk.

Wychowankowie Lechii[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze szlify piłkarskie w klubie z Gdańska zdobyło wielu zawodników, którzy później stanowili o sile polskiej piłki nożnej. Do nich należą m.in.: (alfabetycznie)

Reprezentanci w barwach Lechii[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 3 września 2014

Nr Poz. Piłkarz
2 OB Polska Rafał Janicki
5 OB Gwinea Bissau Rudinilson
6 OB Portugalia Tiago Valente
7 NA Serbia Danijel Aleksić
8 PO Polska Daniel Łukasik
9 NA Polska Piotr Grzelczak
10 PO Brazylia Bruno Nazário
11 PO Polska Maciej Makuszewski
12 BR Polska Dariusz Trela
13 OB Grecja Mawrudis Bugaidis
14 NA Polska Piotr Wiśniewski
15 OB Polska Adam Dźwigała
16 PO Polska Ariel Borysiuk
17 PO Polska Marcin Pietrowski
Nr Poz. Piłkarz
18 NA Polska Adam Buksa
19 PO Polska Bartłomiej Pawłowski
20 NA Chorwacja Antonio Čolak
21 PO Bośnia i Hercegowina Stojan Vranješ
22 PO Serbia Filip Malbašić
24 BR Polska Mateusz Bąk
26 OB Brazylia Henrique Miranda
29 NA Austria Kevin Friesenbichler
30 OB Brazylia Diego Hoffmann
32 OB Polska Mateusz Możdżeń
33 OB Serbia Nikola Leković
77 BR Polska Damian Podleśny
99 PO Rosja Adłan Kacajew

Derby Trójmiasta[edytuj | edytuj kod]

Kibice Lechii Gdańsk w Derbach Trójmiasta 25.04.2009

Derby Trójmiasta to jedne z najbardziej znanych derbów w Polsce. Jest to pojedynek między drużynami gdańskiej Lechii i gdyńskiej Arki. Pierwszy mecz obu drużyn odbył się 2 września 1964 roku (2:1 dla Lechii), jak dotąd odbyło się 36 spotkań[7]: 12 razy wygrywała Lechia, 12 razy Arka i 12 razy padał remis, bilans bramkowy to 28-27 dla Lechii.
Drużyny „biało-zielonych” i „żółto-niebieskich” w najwyższej klasie rozgrywkowej spotkały się po raz pierwszy dopiero 3 października 2008 – w historycznym meczu górą była Lechia wygrywając w Gdyni 1:0 (Bramka Buzała '64).
Lechia Gdańsk w pierwszych Derbach Trójmiasta w Ekstraklasie (1-0): Mateusz Bąk – Ben Starosta, Jacek Manuszewski, Hubert Wołąkiewicz, Rafał Kosznik – Marcin Kaczmarek (72. Arkadiusz Mysona), Karol Piątek (80. Piotr Kasperkiewicz), Łukasz Trałka, Maciej Rogalski – Paweł Buzała (96. Piotr Wiśniewski), Maciej Kowalczyk

Kibice Lechii Gdańsk – oprawa meczowa

Sponsorzy techniczni[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Artykuł: Początek złotej ery (1954).
  2. Najlepiej od pół wieku! – Lechia Gdańsk.
  3. Strona klubowa Strona internetowa klubu Zawisza Bydgoszcz. Aktualności, wyniki, mecze, tabele i statystyki.
  4. Lechia Gdańsk – Ostatni dzień pracy Macieja Turnowieckiego.
  5. Błażej Jenek zrezygnował!
  6. W sezonie 2001/2002 oprócz OSP Lechia w III lidze (w grupie II) występował klub Lechia/Polonia Gdańsk, który po zakończeniu sezonu na spadkowym miejscu 15. wycofał się z rozgrywek.
  7. Przy okazji „derbowej statystyki” pojawiają się niekiedy dyskusje czy zaliczyć do niej dwa mecze z sezonu 1995/1996, kiedy w trzeciej lidze grały ze sobą jedenastki Arki i Lechii natomiast w ekstraklasie występowała Lechia/Olimpia, będąca jednak odrębnym podmiotem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]