Lectorium Rosicrucianum
Lectorium Rosicrucianum (Międzynarodowa Szkoła Złotego Różokrzyża) – związek wyznaniowy działający w Polsce i Europie. Międzynarodowa Szkoła Złotego Różokrzyża powstała w Haarlem, w Holandii, gdzie do dziś mieści się jej siedziba główna.
Spis treści |
Rys historyczny [edytuj]
Początki sięgają 1924 kiedy to bracia Z.W.Leene (1892-1938) i J.Leene (1896-1968) przyłączyli się do Towarzystwa Różokrzyża, wspólnoty założonej przez Maxa Heindla w 1909.
W 1930 do braci Leene dołączyła H.Stok-Huizer (1902-1990) aby wspólnie podjąć duchowe poszukiwania, w wyniku których, w 1935, uznali za niezbędne założenie niezależnego ruchu Różokrzyżowców. W 1945 stowarzyszenie przybrało nazwę Lectorium Rosicrucianum występując na forum publicznym jako "Gnostyczna Szkoła Duchowa". Działalność stowarzyszenia szybko rozprzestrzeniła się poza granicami Holandii w wielu krajach Europy, oraz w Ameryce Południowej, Ameryce Północnej, Afryce, Australii i Nowej Zelandii. Obecnie działalność Lectorium Rosicrucianum obejmuje zasięgiem cały świat.
Doktryna [edytuj]
Nauka Lectorium Rosicrucianum opiera się na koncepcji "dwóch ładów natury", która mówi:
- istnieje znany nam porządek natury zawierający zarówno śmierć, jak i życie. Wszystko podlega w nim cyklom narodzin, życia, umierania i ponownych narodzin.
- istnieje też pierwotny, boski ład.
Pierwsze z tych dwóch pól egzystencji jest światem przemijalności, powstawania, kwitnięcia i przemijania, lub też "dialektyki"; drugie jest światem nieprzemijalności, "statyką", w Biblii określaną mianem "Królestwa Bożego".
W sercu człowieka spoczywa latentna ostatnia pozostałość z tego boskiego pola: boska iskra, "atom iskry ducha". U wielu poszukujących osób zasada ta wywołuje trudne do określenia poczucie pragnienia, nostalgii, rodzaj tęsknoty za dawno utraconym pierwotnym stanem, stanem zjednoczenia z Ojcem, z Bogiem, w rzeczywistości nieśmiertelności.
Jednym z celów pracy Lectorium Rosicrucianum jest informowanie ludzi o prawdziwym źródle ich pragnienia oraz wyjaśnianie konieczności powrotu do boskiej natury w procesie "odrodzenia z Ducha" (Jan 3:8), o którym to procesie pouczał Jezus Nikodema. Powyższy proces ponownych narodzin lub "transfiguracji" możliwy jest dzięki "codziennemu umieraniu", jak określa to Paweł (1 Kor. 15:31). To, co umiera jest starą naturą, to co ma zostać przebudzone, to wewnętrzny Chrystus. Lectorium Rosicrucianum nie tylko poucza o wspomnianym procesie, lecz także pomaga swoim uczniom i wspiera ich w wysiłkach aby idee te urzeczywistnić w życiu.
Transfigurystyczne idee głoszone przez Lectorium Rosicrucianum występują w nauce wszystkich wielkich religii. Na przykład, w Biblii, koncepcję dwóch ładów natury, boskiego pierwiastka w sercu człowieka, oraz drogi transfiguracji, odnaleźć można w następujących fragmentach:
- "Moje Królestwo nie jest z tego świata" (Jan 18:36),
- "Królestwo Boże jest w was" (Łukasz 17:21),
- "On musi rosnąć, ja muszę maleć" (Jan 3:30).
Jednym z innych fundamentalnych elementów nauki Różokrzyżowców jest wiedza o człowieku jako mikrokosmosie, świecie w miniaturze - systemie widzialnych i niewidzialnych nośników otoczonych polem magnetycznym i ograniczonych "mikrokosmicznym firmamentem", inaczej "lipiką". Idea ta w pełni koresponduje z hermetycznym aksjomatem "tak jak na górze, tak i na dole". Ścieżka transfiguracji składa się m.in. z etapów: wglądu w rzeczywistą naturę ziemskiego pola życia, doświadczenie wewnętrznego wezwania do powrotu do boskiego pola życiowego i szczerego pragnienia zbawienia.
Cel rozwoju [edytuj]
- poddanie istoty-ja wewnętrznej boskiej iskrze, tak aby proces wyzwolenia mógł zostać zrealizowany,
- nowa postawa życiowa, przyjęta i realizowana spontanicznie pod przewodnictwem wewnętrznej boskiej iskry. Główne wytyczne nowej postawy życiowej opisane są, na przykład, w "Kazaniu na górze",
- spełnienie: przebudzenie (lub zmartwychwstanie) w pierwotnym polu życiowym.
